Writers: Danny Bilson & Paul DeMeo

Penciller: Ken Lashley

Inkers: KWL Studio, Norm Rapmund, Marlo Alquiza, Jay Leisten

Colorist: Carrie Strachan

Letterer: Pat Brosseau

Editor: Joan Hilty

DC Comics

Φτάσαμε λοιπόν και στο reboot που, όταν είχε ανακοινωθεί, είχε τραβήξει την προσοχή όλων, εξαιτίας της επιλογής της DC για την ανάληψη των συγγραφικών καθηκόντων. Όχι, όχι, οι Bilson και DeMeo δεν είναι underground superstars που τους αγνοούσατε μέχρι τώρα, αν σας δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση. Οι δυο αυτοί κύριοι, ήταν δημιουργοί και συγγραφείς της προ 15ετίας τηλεοπτικής σειράς, με τον ίδιο ήρωα! Λογικά θα την θυμάστε, αφού η μια και μοναδική σαιζόν, έχει προβληθεί αρκετές φορές από τα εγχώρια κανάλια, συν το γεγονός ότι ήταν αρκετά καλή, τουλάχιστον απ' όσο θυμάμαι (μέχρι να ξεμωραθώ, θέλω πολύ ακόμα). Τα τελευταία χρόνια ασχολούνται με την συγγραφή σεναρίων για video games, κυρίως, χωρίς να έχουν κάποια επιτυχία στον αδηφάγο κόσμο του Hollywood. Σίγουρα, μια περίεργη επιλογή, που έγινε με κριτήριο την παλαιότερη επαφή με τον κόσμο του Flash, παρά με το πόσο hot ονόματα είναι (που -σίγουρα- δεν είναι).

Τι κατάφεραν τελικά; Το ρίσκο του editorial team της DC απέδωσε;

Μακάρι να μπορούσα να πω ναι, αλλά είναι το δεύτερο post-CRISIS reboot που με αφήνει αδιάφορο (σωστά μαντέψατε, ούτε το WONDER WOMAN με ενθουσίασε, παρά το πολύ καλό artwork). Αν βάλουμε και όλες τις αλλαγές στα creative teams των "One Year Later" τίτλων... αφήστε το. Πονεμένη ιστορία...

Αν είχατε ακολουθήσει το INFINITE CRISIS, θα θυμάστε ότι στο τελευταίο τεύχος, ο Bart Allen επέστρεψε, φορώντας την κλασσική κόκκινη στολή και όντας κατά μερικά χρόνια μεγαλύτερος. Επιπλέον, η Speed Force είχε καταστραφεί και o Bart παρέδωσε στον Jay Garrick (τον Golden Age Flash και μοναδικό speedster του DC Universe, πλέον) τη στολή, δηλώνοντας την παραίτηση του. Ένα χρόνο αργότερα, ο Jay είναι πλέον ο ένας και μοναδικός Flash, ενώ ο Bart έχει ξεκινήσει μια καινούρια ζωή, ως τεχνικός υπολογιστών σε αυτοματοποιημένο εργοστάσιο αυτοκινήτων. Γνωρίζουμε και το καινούριο cast, που αποτελείται από τον Griffin, τον συγκάτοικο του Bart, με την εκ διαμέτρου αντίθετη προσωπικότητα (φυσικά) και την Valerie Perez, μια intern στα S.T.A.R. Labs, με έντονο ενδιαφέρον για την κατάσταση του ήρωα μας (possible love interest? - maybe).

Ωραία όλα αυτά, αλλά γιατί αποτυγχάνει αυτή η προσέγγιση; Δεν υπάρχει συνοχή, σε πρώτη φάση. Το comic ξεκινάει με τον Jay εν δράσει και σε λίγο μας προσφέρει (δια στόματος του) μερικά ιστορικά στοιχεία. Cut στον Bart και την καινούρια του ζωή, μέχρι τη στιγμή του επόμενου flashback, αυτή την φορά με αφηγητή... τον Barry Allen! Μα καλά, δεν ήταν νεκρός εδώ και 20 χρόνια αυτός; Εκτός και αν είναι κάποιο hint για την εξέλιξη που θα λάβει η ιστορία στα μελλοντικά τεύχη. Στις τελευταίες σελίδες, ξανακάνει την εμφάνιση του -κυριολεκτικά από το πουθενά- ο Jay, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε για το ποιος υποτίθεται ότι είναι ο επίσημος Flash, αυτόν τον καιρό. Όσο για τον επί 20 χρόνια Flash και τώρα αγνοούμενο, Wally West, το όνομα του απλά αναφέρεται, σαν να ήταν ασήμαντος και τυχαίος. Τέλος, στο εξώφυλλο φιγουράρει η κλασσική, κόκκινη στολή, ενώ ο κάτοχος της δεν φαίνεται πουθενά μέσα.

Επίσης, τα reboots υποτίθεται ότι είναι (και έτσι πρέπει) "new reader friendly". Εγώ, παρά την όχι και τόσο μεγάλη επαφή με την ιστορία του συγκεκριμένου χαρακτήρα, κατάλαβα αρκετά πράγματα. Εκείνος ο αναγνώστης όμως, που το είδε στο stand και σκέφτηκε "χμμμ... δεν έχω διαβάσει ποτέ FLASH και αυτό το #1 είναι καλή ευκαιρία να αρχίσω. Ας το τσεκάρω!", τι συνάντησε; Τι γίνεται με αυτόν, που όταν ανοίξει της σελίδες και αρχίζει να διαβάζει, θα ψάχνει να βρει την άκρη σε αυτό το comic που κατευθύνει την ιστορία σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις; Θα καταφέρει να βγάλει μια άκρη από τις ασάφειες; Πολλές οι απορίες μου και δεν βλέπω φως στο τούνελ (ούτε το τηλεοπτικό βλέπω, αν αναρωτιέστε).

Δεν υπάρχουν -ευτυχώς- μόνο αρνητικά. Το characterization είναι καλό, οι χαρακτήρες έχουν τις δικές τους, ξεχωριστές "φωνές" και ο Bart σκιαγραφείτε -ορθά- ως ανασφαλής για το που ανήκει. Η στάση του απέναντι στη κληρονομιά του είναι αρνητική, δεν θέλει να αναλάβει τον ρόλο για τον οποίο τον προορίζουν όλοι. Αυτή η σύγκρουση νέου με παλιό, φαίνεται και στη σκηνή με τους διαμαρτυρόμενους για τις τεχνολογικές εξελίξεις, παλιούς εργάτες του εργοστασίου. Ωραίο το θέμα, μπορώ να πω, η εκτέλεση του χάνει, όμως.

Αν είχε τουλάχιστον καλό σχέδιο, θα ήταν πιο ευχάριστη η ανάγνωση, αλλά και εκεί δεν τα πάμε καλά. Δεν πιστεύω πως το πρόβλημα πρέπει να χρεωθεί, αποκλειστικά, στον Lashley (αν και δε με εντυπωσιάζει η δουλεία του), αλλά και στην ύπαρξη τεσσάρων διαφορετικών inkers, με διαφορετικές τεχνοτροπίες. Από καθαρή γραμμή, πάμε σε πιο "βρώμικη" και πάλι πίσω. Θυμάστε τι έλεγα πιο πάνω, για έλλειψη συνοχής; Παρούσα και εδώ!

Καταλήγω (επιτέλους) στα εξής συμπεράσματα: Η νέα αρίθμηση του τίτλου ήταν περιττή, το συγκεκριμένο team με αποθάρρυνε από το να ασχοληθώ με το δεύτερο τεύχος (εκτός και αν καταφέρει να στρώσει) και χαίρομαι που μου το δάνεισε ο Σακαρίδης, γιατί είχα κάποια περιέργεια να το διαβάσω, αλλά δεν σκόπευα να το αγοράσω κιόλας! Το ένστικτο μου εδώ δούλεψε - ωραία, γιατί είχα αρχίσει να ανησυχώ!