Πρόσεχε τι εύχεσαι!

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου τα comics θα ήταν μία λαϊκή τέχνη, ευρείας αποδοχής, εξίσου δημοφιλής με τη μουσική ή τον κινηματογράφο. Έναν κόσμο όπου ο Jack Kirby θα τύγχανε της αναγνώρισης του Orson Welles, ο Will Eisner θα έσπαγε τα μηχανάκια της τηλεθέασης εμφανιζόμενος στο Larry King και η είδηση του Avengers Disassembled θα μεταδίδονταν από τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά πρακτορεία του πλανήτη.

Σε έναν κόσμο σαν κι αυτό, το comic shop θα απείχε από το σπίτι σου, όσο και η ΕΒΓΑ της γειτονιάς. Οι συνάδελφοί σου στη δουλειά θα συζητούσαν για το Identity Crisis κάτω από το βλοσυρό βλέμμα του διευθυντή και η κοπέλα σου θα «έκλεβε» εκτός από το ξυραφάκι και το καινούριο τεύχος του Astonishing X-Men. Στα γενέθλιά σου οι γονείς σου θα είχαν δίλημμα για το αν πρέπει να σου αγοράσουν το καινούριο trade του αγαπημένου σου δημιουργού ή εκείνο το πανάκριβο statue που σου χαρίζει αρκετά υπέροχα δευτερόλεπτα αποχαύνωσης μπροστά στη βιτρίνα. Πιθανόν η γνωστή διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας με την άπαιχτη χαζόφατσα, θα έλεγε «Μπορώ να έχω 40% έκπτωση σε όλα τα direct sales...για πάντα;», ενώ σίγουρα οι κυριακάτικες εφημερίδες θα έβαζαν συλλεκτικά comics για δώρα με στόχο να αυξήσουν την κυκλοφορία τους.

Αυτός θα ήταν πραγματικά ένας κόσμος στον οποίο θα γουστάραμε με τρέλα να ζούμε! Έτσι; Μπα!

Δυστυχώς σε αυτό τον κόσμο θα έπρεπε να βλέπουμε συγγραφείς, καλλιτέχνες, δημιουργούς και editors να στριμώχνονται για ένα ακόμα λαμπερό χαμόγελο στις κοσμικές στήλες. Οι προσωπικές ζωές των δημιουργών θα απασχολούσαν τα κίτρινα έντυπα, οι γνωστοί ελληνάρες θα διαμαρτύρονταν στα δελτία για το γεγονός ότι το Age of Bronze του Eric Shanower αναφέρει τον Αχιλλέα ως «εραστή των ανδρών και του πολέμου» και τα περιοδικά θα κονταροχτυπιούνταν για το ποιο θα φιλοξενήσει πρώτο τη μοναδική sexy φωτογράφηση της Devin Grayson (αν θεωρείται sexy το μπάζο που ακούει στο όνομα Pink, φανταστείτε τι γκελ θα έκανε η τροφαντούλα Devin).

Σε αυτόν τον κόσμο η Madonna δεν θα έγραφε παιδικά παραμύθια αλλά comics, ο Jim Lee θα εμφανιζόταν στα Όσκαρ παρέα με την καινούρια starlet κατάκτησή του και ο Alan Moore θα φωτογραφιζόταν από τον Herb Ritts.

Σε αυτόν τον κόσμο η άβυσσος θα ήταν το όριο. Σκεφτείτε μόνο ότι οι ίδιοι άνθρωποι που τρέχουν στα μπουζουκάδικα και κάνουν θεούς το Νίκο Βέρτη και την Καλομοίρα θα αποφάσιζαν για το αν ένα comic είναι καλό ή όχι... Κι αυτό είναι μόνο μία εκδοχή.
Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. Αρκετά σκουπίδια βρίσκονται στα stands, αρκετά απαίδευτο και χειραγωγήσιμο είναι το κοινό των comics, αρκετά ψωνισμένοι είναι ορισμένοι άνθρωποι της βιομηχανίας.

Ξαφνικά το cult status της κοινότητάς μας, δεν μου φαίνεται και τόσο άσχημο. Για την ακρίβεια το βρίσκω υπέροχο. Γιατί καμία τέχνη δεν γλίτωσε από τον σκόπελο της απόλυτης εμπορευματοποίησης όταν οι moguls βρέθηκαν να ξερογλείφονται μπροστά στην προοπτική ενός τεράστιου κοινού. Σκεφτείτε να συνέβαιναν όλα αυτά στον ήδη ταλαιπωρημένο χώρο μας. Σκεφτείτε και χαρείτε για το γεγονός ότι είμαστε λίγοι. Και... περίπου καλοί.