5 Είναι Το Ιδανικό Νούμερο

Σχέδιο/Σενάριο: Igort

Ο Pepino Lo Cicero είναι ένας πρώην εκτελεστής της ιταλικής μαφίας, που περνά τον καιρό του ψαρεύοντας και απολαμβάνοντας τις μικρές καθημερινές χαρές της συνταξιοδότησης του. Ο γιος του Nino είναι ένας εκτελεστής καριέρας, εν ενεργεία, ο οποίος αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας μια αποστολή από την οποία δεν επιστρέφει ποτέ. Από εκείνη τη στιγμή, τα πάντα αλλάζουν για τον Pepino και οι "κακές συνήθειες" του παρελθόντος βγαίνουν ξανά στο προσκήνιο.

Εκ πρώτης όψεως, η παραπάνω υπόθεση θα μπορούσε να αποτελέσει (και έχει όντως αποτελέσει) τη βασική αφηγηματική πλοκή για ένα μεγάλο αριθμό αστυνομικών ιστοριών. Ο εκτελεστής εν αποστρατεία που αναλαμβάνει ξανά δράση για να εκδικηθεί το θάνατο κάποιου προσφιλούς σε αυτόν προσώπου, δεν αποτελεί καινοτομία στο χώρο του noir, εκτός και αν ο δημιουργός της ιστορίας ονομάζεται Igort και το άλμπουμ το 5 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΝΟΥΜΕΡΟ. Και αυτό γιατί η noir αισθητική του comic ενυπάρχει μεν στο ένοχο παρελθόν και παρόν των πρωταγωνιστών, στην περιγραφή των αξιών της "οικογένειας" της ιταλικής μαφίας και στο ατελείωτο ανθρωποκυνηγητό που λαμβάνει χώρα στο μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, αλλά ταυτόχρονα, δίνεται χώρος στην ανάπτυξη και άλλων στοιχείων, τα οποία κάνουν τη συγκεκριμένη ιστορία μια από τις πιο όμορφες και πιο ατμοσφαιρικές ιστορίες comics που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια.

Οι πρωταγωνιστές του "5" δεν είναι ούτε ο Pepino και οι σύντροφοι του, ούτε τα αφεντικά των οικογενειών της μαφίας και οι συνεργοί τους, αλλά η εσωτερική μεταμόρφωση που φέρνει η αλλαγή των συνθηκών και των καταστάσεων. Ο καθένας τους ενεργεί βάση του ρόλου που του επιβάλει ο τρόπος ζωής του και τα βιώματα του. Το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, αποτελούν δυσδιάκριτες έννοιες, οι οποίες χαρακτηρίζουν, αλλά δεν ορίζουν, τις πράξεις τους. Με το τέλος της ιστορίας, τα πάντα έχουν αλλάξει. Η αλλαγή αυτή δεν είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, αλλά απλώς φυσική συνέπεια των επιλογών τους. Οι χαρακτήρες του άλμπουμ δε μετανιώνουν για αυτές τις επιλογές, ούτε και αναζητούν τα βαθύτερα αίτια που τους οδήγησαν σε αυτές. Ο παρορμητικός τους χαρακτήρας δικαιολογείται από το περιβάλλον στο οποίο έζησαν και από το φλογερό ταμπεραμέντο της γεωγραφικής τους καταγωγής. Συνεπώς, αποδέχονται την αλλαγή, συμφιλιώνονται μαζί της και συνεχίζουν τη ζωή τους, πιο έμπειροι και κατασταλαγμένοι, αλλά όχι μετανιωμένοι.

Ο Igort, με αφορμή μια "γκανγκστερική" ιστορία, δημιούργησε ένα άλμπουμ που προσεγγίζει περισσότερο την αισθητική των "αυτοβιογραφικών" comics των Seth, Andrian Tomine και Baru, παρά αυτή των "παραδοσιακών" γκανγκστερικών comics της EC και των λοιπών εταιριών που κατέκλυζαν την αγορά της δεκαετίας του '50, με την, μάλλον, ασπρόμαυρη οπτική τους. Ίσως αυτός και να είναι και ο λόγος για των οποίο ο δημιουργός επέλεξε τη γαλαζωπή διχρωμία από το ασπρόμαυρο σχέδιο. Ο κόσμος που περιγράφει ο Igort δεν είναι άσπρος ή μαύρος, οι πρωταγωνιστές του δε διακρίνονται σε καλούς αστυνομικούς και κακούς εγκληματίες (για την ακρίβεια η αστυνομία απουσιάζει εντελώς από τη Νάπολη του "5") ούτε σε "λίγο κακούς" και σε "πολύ κακούς". Πρόκειται απλώς για ανθρώπους με συγκεκριμένα βιώματα που δρουν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Για αυτό το λόγο ο δημιουργός εμμένει και στη χρήση flashbacks, που ενισχύουν την προσωπικότητα και την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών.

Πέρα από τη μεστότητα της αφήγησης και το ώριμο ηθογραφικό προφίλ της ιστορίας, εξαιρετική δουλειά έχει γίνει από τον Igort και στο σχεδιασμό της. Υιοθετώντας μια καθαρή γραμμή, που ενισχύεται από το έντονο μελάνι και τους σχεδιαστικούς πειραματισμούς, άλλοτε λιτή και άλλοτε έντονα ζωγραφική, ο δημιουργός δεν φείδεται ούτε κόπο, ούτε αριθμό σελίδων. Το ντεκουπάζ των σελίδων ποικίλει και απλώνεται σε χαλαρούς ρυθμούς, τα άφθονα σιωπηλά πλάνα ενισχύουν τη noir ατμόσφαιρα και ο Igort δεν διστάζει να ενσωματώσει σουρεαλιστικές εικόνες σε μια καθ' όλα ρεαλιστική ιστορία. Υπάρχουν splash pages που ακολουθούν τις φόρμες και την αισθητική του Will Eisner, το μελάνι σε κάποιες σελίδες θυμίζει Hugo Pratt (στη ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΑΛΜΥΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, συγκεκριμένα) και σε άλλες αυτό του SINNER των Munoz και Sampayo, ενώ η όλη αισθητική του άλμπουμ θα μπορούσαμε να πούμε πως παραπέμπει σε αυτή των αμερικανικών εναλλακτικών comics. Επίσης, μου δημιουργείται έντονα η εντύπωση πως το ιδιαίτερο προφίλ του Pepino, με τη γαμψή μύτη, παραπέμπει στα χαρακτηριστικά προφίλ των χαρακτήρων στο DICK TRACY, αλλά για αυτό δεν είμαι σίγουρος.

Το σίγουρο είναι πως το 5 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΝΟΥΜΕΡΟ θα ικανοποιήσει κάθε αναγνώστη που αναζητά μια καλή ιστορία. Παρά τους σχεδιαστικούς του πειραματισμούς, πρόκειται για ένα comic με στρωτή ροή, όμορφα σκιαγραφημένους πρωταγωνιστές και υπέροχη ατμόσφαιρα. Ένα από τα πιο όμορφα και καλοφτιαγμένα comics που κυκλοφόρησαν ποτέ στη χώρα μας.

Collector's Data

Το άλμπουμ 5 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΝΟΥΜΕΡΟ (5 É IL NUMERO PERFETTO) κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2003, από τις εκδόσεις Βαβέλ. Στη Ιταλία, τα τρία πρώτα κεφάλαια κυκλοφόρησαν υπό τη μορφή τευχών από τον εκδοτικό οίκο Phoenix. Σε μεγάλο format και ολοκληρωμένο, κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά, το Φεβρουάριο του 2002, από τον εκδοτικό οίκο Coconino Press. Σχεδόν αμέσως κυκλοφόρησε σε Η.Π.Α., Καναδά, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Πορτογαλία, Ολλανδία και Ελλάδα. Θα το βρείτε στα γνωστά καταστήματα comics, αλλά σε περίπτωση που δυσκολευτείτε, διατίθεται, σίγουρα, στο βιβλιοπωλείο της Βαβέλ.

Ο Igort γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ιταλία και δημιουργεί comics για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Τη δεκαετία του '80, συνεργάστηκε με τα σημαντικότερα περιοδικά του χώρου (και όχι μόνο), όπως τα LINUS, ALTER, FRIGIDAIRE, METAL HURLANT, L'ECHO DES SAVANES, VANITY και THE FACE. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας Valvoline, μια παρέας δημιουργών comics που καταπιάστηκε με την ανατροπή των κανόνων στο χώρο των παραδοσιακών comics περιπέτειας. Δουλειές του παρουσιάζονται στην Αμερική και την Ιαπωνία, ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 συνεργάστηκε συστηματικά με ιαπωνικούς εκδοτικούς οίκους. Το 2000 δημιούργησε τη δική του εκδοτική εταιρία, Coconino Press.