Περί Convention, Awards και... Υπερέντασης

Fade in...

Bonsoir et bienvenu! *Μικρή υπόκλιση*

Καλώς ήρθατε στην σημερινή μας παράσταση, αγαπημένοι μας θεατές. Δεν θα σας κουράσω με μακρά εισαγωγή, έχουμε πλούσιο θέαμα και πολλά να πούμε (και να δείξουμε), οπότε αφήνω την παράσταση να αρχίσει, χωρίς περιττά λόγια.

Από Το Χρυσό Διήμερο Του Μαΐου

Comicdom Con 2006. Έγινε. Τελείωσε. Και οι περισσότεροι θέλουν και άλλο (μαζί και εγώ)! Δεν θα αναλωθώ με περιγραφές του τί έγινε, πώς έγινε και άλλα ενδιαφέροντα, αυτά θα τα βρείτε σε άλλες γωνιές του χώρου που μας φιλοξενεί. Εγώ θα εστιάσω στα βραβεία και μάλιστα (γκασπ!) σε αυτά του Ευρωπαϊκού τομέα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Το BLACKSAD σάρωσε! Καμιά έκπληξη.Είναι επισήμως το INFINITE CRISIS των ευρωπαϊκών! Όχι, δεν γκρινιάζω, το BLACKSAD είναι ένα πολύ καλό comic, αλλά και το μόνο απο τα υποψήφια με το οποίο το ελληνικό (και μη κατέχον την γαλλικήν) κοινό είναι εξοικειωμένο. Οπότε, αναπόφευκτα, έχουμε την κατάσταση "α, αυτό το ξέρω, μου αρέσει, θα το ψηφίσω". Μπορεί τα ονόματα Moebius, Jodorowsky και Cristin να είναι γνωστά και αγαπητά, αλλά τα έργα για τα οποία είναι υποψήφιοι τα αγνοούν οι περισσότεροι αναγνώστες. Αντίστοιχη με την προαναφερθείσα κατηγορία του writer, κατάσταση, επικρατεί και σε αυτήν του artist. Marini, Boucq, και Ledroit είναι καλλιτέχνες με ένα σύνολο έργου ευρέως αποδεκτό αλλά οι τίτλοι SCORPION, BOUNCER και REQUIEM δεν έχουν κυκλοφορήσει στο ελληνικά σε ένθετο μεγάλης εφημερίδας, αφιερωμένο στα comics. Έτσι, η κατηγορία του Best Publisher αλλά και αυτή του Best Merchandise ήταν δικές του. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι κάποιος άλλος άξιζε περισσότερο το βραβείο από το BLACKSAD. Απλά αναρωτιέμαι τί θα συνέβαινε στην περίπτωση που ήταν αυτό ένα λιγότερο καλό comic, αν και κατά πόσο πρέπει να ψηφίζουν άτομα που έχουν διαβάσει μόνο ένα από τα υποψήφια comics, τί γίνεται με comics που ούτε οι δημιουργοί τους, ούτε τα ίδια, είναι γνωστά στους Έλληνες αναγνώστες, αλλά είναι εξαιρετικού επιπέδου και αν με "κληρονομικό χάρισμα" μπορώ να προβλέψω τον νικητή του χρόνου (Enki Bilal για το ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ - στείλτε email στο freaks_of_the_circus@yahoo.gr, για προσωπικές προβλέψεις).

Έτσι, στην κατηγορία Best Writer/Artist έχουμε την επικράτηση του Jean Giraud (ναι, ο Moebius είναι αυτός) για το τελευταίο BLUEBERRY, άλμπουμ που αμφιβάλλω εντόνως ότι είχε διαβαστεί πριν ψηφιστεί και ότι δεν συντέλεσε ο συνδυασμός γνωστός δημιουργός/γνωστή σειρά/έγινε και ταινία. Ακόμη πιο παράδοξα γίνονται τα πράγματα στην συνέχεια με το ICARE να κερδίζει την κατηγορία του Best One-Shot, όπου εκεί βαρύνουν τα εξής γεγονότα: σεναριογράφος του ο προαναφερθείς Moebius, σχεδιαστής ο Ιάπωνας Jiro Taniguchi (πολύ γνωστός στους manga φανς), προβολή του λίγες μέρες πριν την λήξη της ψηφοφορίας απο το "9" και ταυτόχρονη έκδοσή του και στα αγγλικά, σε έκδοση που ήρθε και στα κομικσάδικα της χώρας μας. Το τελευταίο στοιχείο δεν λειτούργησε για το JAPON (αν και δεν είμαι σίγουρη ότι πρόλαβε να έρθει στην Ελλάδα) όπου το βάρος του ονόματος METAL HURLANT κέρδισε την ψήφο στην κατηγορία Best Anthology. Εκεί που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά είναι στο Related Publication. Το PSIKOPAT. Όταν το είδα, δεν το πίστευα. Αγνοούσα παντελώς ότι μπορεί να υπήρχε τόσος κόσμος που το γνώριζε και το αγαπούσε, ειδικά όταν έχει αντιπάλους στην κατηγορία ονόματα όπως τα δίδυμα Bilal/Christin και Schuiten/Peeters και το δημοφιλές SCUOLA DI FUMETTO. Τέλος, στο Best Cover, επικράτησε η καθαρή γραμμή ενός κατά τα άλλα μάλλον μέτριου άλμπουμ, του δεύτερου τόμου του HAUTEVILLE HOUSE, ενάντια στους πιο "εικαστικούς" συνυποψήφιούς του.

Αυτά τα ολίγα για φέτος. Σε καμία περίπτωση δεν κρίνω αρνητικά τους νικητές, απλά ένιωσα την ανάγκη να κάνω μερικές -ίσως λανθασμένες- παρατηρήσεις για την έκβαση της ψηφοφορίας στον τομέα των Ευρωπαϊκών. Τα ξαναλέμε του χρόνου και on with the show!

Μέσα Από Καθρέφτες, Παραμορφωτικούς Και Μη, Ένα Πλάσμα Μας Κρατά Συντροφιά

Τίτλος Σειράς: Le MIROIR DES ALICES Τίτλος Τόμου : "Jusqu'au bout de mon rêve" Αριθμός Τόμου: No2 Σενάριο: Kara Σχέδιο: Kara Χρώμα: Kara Εκδόσεις: Soleil Πρώτη Έκδοση: Μάρτιος 2006

H Alice, θύμα ενός μεγάλου ατυχήματος, βλέπει την συνείδησή της να προβάλλεται σε ένα σύμπαν ηρωικής φαντασίας, σε έναν τόπο που είναι αποκλειστικό προνόμιο πλούσιων ασθενών παγιδευμένων σε κώμα. Το όνομά του: Le miroir des Alices. Μία χώρα των θαυμάτων όπου όλα είναι δυνατά, χάρη στις νέες τεχνολογίες που λειτουργούν για να εξασφαλίσουν την ευτυχία των κατοίκων της. Μην αντέχοντας αυτή την καινούργια ζωή και με τύψεις για τις πράξεις της στην πραγματική ζωή, η ηρωίδα αποφασίζει να έρθει σε επαφή με τον κεντρικό υπολογιστή προκειμένου να εγκαταλείψει τον τεχνητό αυτόν κόσμο.

Ένα άλμπουμ αρκετά περίπλοκο, το LE MIROIR DES ALICES είναι, πριν απο όλα, ένα έργο ταυτόχρονα ονειρικό και φιλοσοφικό, όπου ο δημιουργός αναλύει με φινέτσα τον ανθρώπινο ψυχισμό. Απορρίπτει την κλασική εικόνα της ευτυχίας και πιστεύει ότι ο άνθρωπος "τη βρίσκει" πραγματικά μόνο όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του και τους εσωτερικούς του δαίμονες, όταν αποδέχεται το "είναι" του και στη φιλία.

Σε ένα πρώτο ξεφύλλισμα ο αναγνώστης ίσως να κουραστεί απο τους εκτενείς μονόλογους που προσδίνουν ενίοτε μια πομπώδη χροιά στο comic, αλλά είναι καλά ενσωματωμένοι στο ονειρικό πλαίσιο της τεχνητής πραγματικότητας.

Από πλευράς σχεδίου, το επιλεκτικό 3D δεν χτυπάει άσχημα στο μάτι και αναμιγνύει πάρα πολύ καλά το manga με το γαλλο-βελγικό στυλ.

Συνολικά πρόκειται για ένα ενδιαφέρον άλμπουμ που τις κάποιες δυσκολίες στην αφήγηση αναπληρώνονται πλήρως απο το οπτικό κομμάτι.

Από Τον Ουρανό Και Τις Ονειροπολήσεις, Κατεβαίνει Ένα Ον 'Αφωνο

Τίτλος Σειράς: CHIMERE Τίτλος Τόμου : "Chimère" Αριθμός Τόμου: No1 Σενάριο: Lorenzo Mattotti Σχέδιο: Lorenzo Mattotti Χρώμα: B&W Εκδόσεις: Coconino-Press/Vertige Graphic Πρώτη Έκδοση: Μάρτιος 2006

"Μου μίλησαν για ένα στοχαστή που περνούσε συχνά τον καιρό του κοιτώντας τον ουρανό και καμιά φορά τις πέτρες. Οι άνθρωποι που περνούσαν απο εκεί, έβλεπαν τη λάμψη στα μάτια του και πίστευαν πως είχε ένα μυστικό. Απ' όταν πέθανε ο στοχαστής, μικρές ομάδες ανθρώπων πάνε και κάθονται κάτω απο το δέντρο και προσπαθούν να αντιληφθούν "το μυστικό του στοχαστή". Γυρίζουν πίσω απογοητευμένοι. Από περιέργεια πήγα κι εγώ με την σειρά μου. Είδα τον ουρανό, τις πετρούλες και αποκοιμήθηκα."

Αυτές οι λέξεις είναι οι μόνες που προσφέρονται στον αναγνώστη. Μετά απο αυτή την εισαγωγή, ο Mattotti βυθίζει τον αναγνώστη σε μια βουβή ρέμβη, ανάλαφρη, με αέρινα σχέδια, περιβαλλόμενα από φως, δημιουργίες μιας πένας λεπτής και ευκίνητης.

Χίμαιρα, ρεμβασμός, οφθαλμαπάτη... Αυτό το άλμπουμ ερμηνεύεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ερμηνεύονται και τα σύννεφα στον ουρανό. Ο καθένας μπορεί να πλοηγηθεί ελεύθερα, να φανταστεί διάφορες ιστορίες και να βρει, ή να μη βρει, αλληλουχίες στις σκηνές. Πρόκειται για ένα εικαστικό ντελίριο, με ρευστή αφήγηση, που παίρνει μια εντελώς υποκειμενική διάσταση για τον κάθε αναγνώστη.

Τίτλος Σειράς: BAOBAB Τίτλος Τόμου : "Chapitre 1: Hiroshi" Αριθμός Τόμου: No1 Σενάριο: Igort Σχέδιο: Igort Χρώμα: Igort Εκδόσεις: Coconino-Press/Vertige Graphic Πρώτη Έκδοση: Ιούνιος 2005

Στην Ιαπωνία, το 1910, ο Hiroshi ζει στο παρελθόν, στο ενδιάμεσο των φροντίδων του για την άρρωστη γιαγιά του και τις συχνές επισκέψεις της κυρίας Yamada, που έχασε τον νεαρό γιο της. Την ίδια εποχή, στο Parador του αμερικάνικου νότου, ο Celestino γράφει και σχεδιάζει comics για μια εφημερίδα, πεπεισμένος ότι είναι το μοναδικό επάγγελμα που μπορεί να ασκήσει.

Ο Igort παίρνει δύο χαρακτήρες, σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο και τους παρατηρεί, μελετώντας τις ζωές τους και τις διαφορές τους. Στη μακρά αυτή εισαγωγή, ο αναγνώστης νιώθει μια ένταση να υποφώσκει πίσω απο την επιφανειακή ηρεμία. Κανένα απο τα δύο πρόσωπα δεν έχει λόγο να αλλάξει την ζωή του, αλλά είναι εμφανές ότι η ζωή θα αλλάξει αυτούς, χωρίς να το έχουν οι ίδιοι ζητήσει.

Τόσο στον τομέα του σεναρίου, όσο και στο σχέδιο, είναι σαφής η προσπάθεια του δημιουργού να συνδυάσει τεχνικές των manga με αντίστοιχες την γαλλο-βελγικής σχολής, για να δημιουργήσει ένα σύμπαν ταυτόχρονα ρεαλιστικό και ονειρικό, όπου όλα διατηρούν μια συμβολική διάσταση.

Κάνε Πέρα Θηριοδαμαστή, Να Δουν Οι Θεατές Μας Τι Αιχμαλωτίσαμε Για Αυτούς Στο Κλουβί Του Πόθου

Από τη εταιρία Editions du Café και δια χειρός του γλύπτη Mauro Gandini, κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, αγαλματίδιο της Liv από το comic του Efix, MON AMI LA POOF. Είναι απο ρητίνη, ζωγραφισμένο στο χέρι, με διαστάσεις 5,8εκ. και 12,8 εκ., και κυκλοφορεί σε 150 αντίτυπα.

Οι Μουσικοί Μας Εκτελούν (bang bang!) Στα Όργανά τους Μόνο Για Σας

www.pandora.com

Όχι, από το κουτί αυτής της Πανδώρας δεν σκορπίζονται δυο χιλιάδες κακά, αλλά μια μουσική όαση. Βαρεθήκατε τα mp3 σας; Έχετε κουραστεί να ακούτε ραδιοσταθμούς που παίζουν όλο τα ίδια και τα ίδια και που διακόπτουν για σπαστικές (και εντελώς καμένες, ενίοτε) διαφημίσεις, κάθε μισή ώρα, στην καλύτερη; Voila, ένα site που θα γίνει ο καλύτερος μουσικός φίλος σας (με την προϋπόθεση ότι έχετε και μια αξιοπρεπή σύνδεση). Είναι δωρεάν, δεν χρειάζεται να κατεβάσετε τίποτα και είναι εξαιρετικά απλό και εύχρηστο. Βάζετε έναν αγαπημένο καλλιτέχνη, συγκρότημα ή τραγούδι και τσουπ! σας δημιουργεί ένα πρόγραμμα με παρόμοιες μουσικές. Ταυτόχρονα επιτρέπει την διάδραση, όπου μπορείτε να ζητήσετε να αφαιρέσει ένα κομμάτι που δεν σας άρεσε ή να σας βρει άλλα παρόμοια με αυτό που σας "πόρωσε". Αποτελεί ένα πολύ καλό εργαλείο για να ανακαλύψετε νέους ήχους και μουσικούς. Επιτρέπει στον χρήστη να φτιάξει μέχρι και 100 διαφορετικούς "ραδιοσταθμούς", έτσι ώστε, ανά πάσα στιγμή, ανάλογα με την διάθεσή του και τις προτιμήσεις του, να έχει την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και τους διατηρεί στην μνήμη για την επόμενη επίσκεψή του.

Οι Οθόνες Μας Παίζουν Για Την Οπτική Απόλαυση Του Κοινού Μας

THE MINDSCAPE OF ALAN MOORE του Dez Vylenz

Δεν ήσασταν εκεί;

Συλληπητήρια...

Αν η φράση "Δεν ξέρω αν σας το είπα αλλά... είμαι σε Υπερένταση!" δεν σας λέει τίποτα, τότε ισχύει ένα από τα τρία ακόλουθα: α) δεν ήρθατε στο convention (και για αυτό κρίνεστε απαράδεκτοι) β) ήρθατε στο convention αλλά αποφεύγατε τον ΣΕΑ (σα δεν ντρέπεστε λιγάκι) γ) ήρθατε στο convention, δεν αποφεύγατε τον ΣΕΑ, αλλά καθόσασταν στο κομβικό σημείο μεταξύ FREE YOUR LINE και FROGS AND DOGS (και ακόμα αναρρώνετε απο το hangover)

Ναι, ήταν ένα καταπληκτικό διήμερο απο όλες τις απόψεις. Θέλω να ζητήσω ταπεινά συγνώμη απο πολύ κόσμο (ιδίως την dogs) που ήθελα να δω και να μιλήσω περισσότερο, αλλά δεν πρόλαβα. Ελπίζω στο επόμενο κομικσοεβεντ (ή και νωρίτερα) που θα βρεθούμε, να είμαι σε πιο χαλαρές συνθήκες. Ακόμα, με μια δόση συναισθηματισμού που θέλω να θεωρώ δικαιολογημένη, ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ακόλουθους: πρώτα απο όλους, στον υπέροχο συμπαρουσιαστή μου, Βασίλη Σάκκο (λατρεία!), στον Αντρέα για την απίστευτη απόλαυση να τον ακούς να μιλάει για manga ακόμη και όταν μοιράζεσαι μαζί του το βήμα, στο Georgethebeast για το assistance στα workshops και τις trash-loving συζητήσεις, στο Γίωργο Κ., πάλι για τα workshops και το page down, στο Μανώλη Βαμβούνη, επίσης για τα workshops, την υπογραφή του Milligan και το καλύτερο photoshoot ever, στο Σπύρο για την υπερένταση (και λοιπές all time classic ατάκες), στο Γιώργο Χ., για την αγνή προσφορά σε comics που έχει διπλά, στο Νίκο Β., γιατί είναι ο καλύτερος gm του κόσμου (alert! xp addict!), στη Λήδα και το Γιάννη, γιατί αποτελούσαν την απόλυτη κινητήρια δύναμη και τέλος στον Ηλία και το Δημήτρη... για όλα...

Γιατί ακόμη και αν δεν φτάνει ο χώρος για να απαριθμήσω ένα-ένα τα πράγματα για τα οποία έχουν κερδίσει την εκτίμηση, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη μου, αρκεί να πω μόνο πως τίποτα δεν θα υπήρχε χωρίς αυτούς τους δύο ανθρώπους, που με αφοσίωση και αυτοθυσία έκαναν ένα όνειρο όλων μας πραγματικότητα.

Η αυλαία πέφτει και η παράσταση έχει ήδη τελειώσει.

*Μικρή υπόκλιση*

...Fade out