Writer/Artist: Magnus (Roberto Raviola)

First Published: 1984

Format: Graphic Novel

Greek Edition: ΤΑ 110 ΧΑΠΙΑ (Ars Longa, 1986)

Totem Comics

ΙΣΤΟΡΙΑ: Ο Χσι-Μεν είναι ένας πλούσιος έμπορος φαρμάκων που ζει με τις έξι γυναίκες του, σε μια μεγάλη έπαυλη, στην Ιαπωνία του 14ου Αιώνα. Είναι παθιασμένος με τον έρωτα και την καλή ζωή και δεν χάνει την ευκαιρία να επιδίδεται σε κραιπάλες κάθε είδους. Σ' ένα από τα ταξίδια του, ένας καλόγερος του χαρίζει 110 αφροδισιακά χάπια. Και ο δρόμος των απολαύσεων ανοίγει...

ΤΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ: Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα και σημαντικότερα ερωτικά comics άλμπουμ, της ευρωπαϊκής σκηνής. Ο Magnus (διαβάζεται "Μάνιους") δημιούργησε μια ιστορία που χαρακτηρίζεται από "πάθος", τόσο μεταξύ των πρωταγωνιστών της, όσο και στον τρόπο με το οποίο αποδόθηκε στο χαρτί. Ο Χσι-Μεν, ο οποίος φέρει όλα τα χαρακτηριστικά των μεταγενέστερων "ελευθέριων" (libertines) του 18ου Αιώνα, επιθυμεί να απολαύσει τα πάντα, χωρίς κανένα περιορισμό ή συμβιβασμό. Τα 110 χάπια που του προσφέρει ο γέρο-μοναχός αποτελούν, στην ουσία, την αφορμή και το μέσο για την απόλυτη απελευθέρωση του από κάθε είδος ταμπού. Η ικανότητα του, έπειτα από κάθε χάπι, να απολαμβάνει το σεξ μέσω πολλαπλών οργασμών (κάτι που είναι αντίθετο με την ανδρική φυσιολογία), τον μετατρέπει, σχεδόν, σε πρίαπο, ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για τον κατευνασμό των σεξουαλικών του παθών. Ταυτόχρονα, όμως, απελευθερώνεται πλήρως από τις συμβάσεις της ανθρώπινης φύσης, έστω και αν τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά. Αυτή, όμως, δεν ήταν πάντα η αδυναμία των "ελευθέριων";

Σεναριακά, η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από τον Χσι-Μεν και τη "μετάλλαξη" του από τυπικό πλούσιο άρχοντα της εποχής σε σεξομανή, χωρίς να εμβαθύνει ιδιαίτερα στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Σε κανονικές συνθήκες, αυτό θα θεωρούνταν μειονέκτημα, αλλά ο ρεαλιστικός τρόπος με τον οποίο αποδίδεται η "αλλαγή" του Χσι-Μεν, σε συνδυασμό με τους γρήγορους ρυθμούς της αφήγησης, σώζουν το σενάριο και αναδεικνύουν τον ερωτικό χαρακτήρα του άλμπουμ. Ούτως ή άλλως, πρόκειται για ένα ερωτικό comic με άφθονες και ποικίλες ερωτικές συνευρέσεις, οπότε η λιτότητα στο σενάριο είναι μάλλον επιβεβλημένη, αν και η ισορροπία που διατηρείται ανάμεσα στον ερωτισμό και την αφήγηση, είναι υποδειγματική. Παράδοξα ισορροπημένα αποδίδονται, επίσης, οι αναχρονισμοί και τα "ξένα" στοιχεία που χρησιμοποιούνται στην αφήγηση. Ενώ, φαινομενικά, πρόκειται για ένα "ιστορικό" comic, που εξελίσσεται στην φεουδαρχική Ιαπωνία, οι πρωταγωνιστές φέρουν δυτικά χαρακτηριστικά και αρκετά στοιχεία του ντεκόρ έχουν εμφανείς δυτικές καταβολές. Και τη στιγμή που ακούω τους otaku να ακονίζουν τα μαχαίρια τους, σημειώνω πως η συγκεκριμένη επιλογή, πέρα από το διαπολιτισμικό της ενδιαφέρον, συνεισφέρει στην ατμόσφαιρα του άλμπουμ, καθώς επιτρέπει στο μη εξοικειωμένο, τότε, με την ανατολική κουλτούρα αναγνωστικό κοινό (ας μη ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο 1984) να "βυθιστεί" ευκολότερα στις σελίδες του.

Στον τομέα του σχεδίου, ο Magnus παραδίδει μαθήματα πλαστικότητας και χρήσης του άσπρου-μαύρου. Η σχεδιαστική του γραμμή είναι καθαρή, χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της καμπύλης και διαθέτει έναν έντονα προσωπικό χαρακτήρα. Τα πολύ "ζωντανά" μελάνια του, καλύπτουν μεγάλο μέρος των καρέ, δίχως όμως να "σκοτεινιάζουν" τις σελίδες, οι οποίες είναι στημένες λιτά και χωρίς δομικούς πειραματισμούς. Ας μη ξεχνάμε ότι, επί χρόνια, ο Magnus σχεδίαζε comics που διέθεταν το πολύ τρία καρέ ανά σελίδα (η κλασσική μορφή των "fumeti neri", στα οποία διέπρεψε ο δημιουργός, συνδυάζει μικρό format, λίγα καρέ και περίπου εκατό σελίδες ανά τεύχος). Αυτή η απλότητα, όμως, είναι αποτελεσματική, τόσο στον αφηγηματικό ρυθμό της ιστορίας όσο και σχεδιαστικά, αφού δίνει τη δυνατότητα στο δημιουργό να αφιερώσει χρόνο στο σχέδιο του, που στη συγκεκριμένη δουλειά αποτελεί προτεραιότητα.

ΤΙ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ: Κάποιοι θα αγνοήσουν το άλμπουμ λόγω ερωτικού περιεχομένου και άλλοι θα θεωρήσουν πως δεν είναι αρκετά τολμηρό. Η αλήθεια είναι πως ο Magnus φάνηκε περισσότερο "explicit" στις σκηνές όπου περιγράφεται η ασθένεια του Χσι-Μεν και λιγότερο κατά την καταγραφή των ερωτικών του δραστηριοτήτων. Από την άλλη, μιλάμε για τον άνθρωπο που, ουσιαστικά, δημιούργησε τα "fumetti neri" (μαύρα comics) και οι παλιές συνήθειες δύσκολα κόβονται. Προσωπικά, πάντως, δυσκολεύομαι να βρω ψεγάδια στο άλμπουμ, το οποίο θεωρώ ένα από τα κορυφαία στο είδος του.

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ: Τα 110 ΧΑΠΙΑ αποτελούν, σήμερα, ένα από τα κλασσικά άλμπουμ τις ιταλικής σκηνής και μια από τις καλύτερες δουλειές του Magnus. Δεν είμαι σίγουρος αν μπορεί να αγγίξει εύκολα τον σύγχρονο αναγνώστη, αλλά την εποχή που κυκλοφόρησε, έκανε αίσθηση. Όσοι από εσάς ασχολείστε με τα ερωτικά comics, θα βρείτε στο εν λόγω άλμπουμ μια δημιουργική προσέγγιση που χαρακτηρίζεται από επαγγελματισμό και σοβαρότητα και η οποία έρχεται σε αισθητή αντίθεση με τη "σαβούρα" που κατακλύζει τον συγκεκριμένο χώρο. Αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για το πώς η τέχνη μπορεί να συνδυαστεί με την "πορνογραφία", χωρίς να προσβάλλεται ούτε ο δημιουργός αλλά ούτε και η νοημοσύνη του αναγνώστη. Αναζητήστε το!

COLLECTOR'S DATA

Το άλμπουμ ΤΑ 110 ΧΑΠΙΑ κυκλοφόρησε στη χώρα μας το 1986, από τις εκδόσεις Ars Longa και επανεκδόθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '90. Η αυθεντική έκδοση είναι δύσκολο να βρεθεί, αλλά η επανέκδοση διατίθεται ακόμα σε κάποια βιβλιοπωλεία. Στο περιοδικό ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ, της ίδιας εταιρίας, δημοσιεύθηκαν αρκετές ιστορίες του Magnus και συγκεκριμένα της σειράς ΝΕΚΡΟΝ (ένα εντελώς άρρωστο, ερωτικό/SF comic, με πρωταγωνιστή ένα ζωντανό πτώμα και μια αλλόκοτη dominatrix, τίγκα στη νεκροφιλία, που επιβάλλεται να διαβάσετε). Ένα άλμπουμ ΝΕΚΡΟΝ (από τα πέντε που κυκλοφόρησαν στη Γαλλία) κυκλοφόρησε το 1989 στη χώρα μας (βρίσκεται με λίγο ψάξιμο) και σίγουρα μπορείτε να βρείτε άλλη μια ιστορία της σειράς σε ένα από τα ανθολογήματα του ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ, με τίτλο ΑΓΡΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.

Δεν γνωρίζω άλλες δουλειές του Magnus που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, αλλά είμαι, σχεδόν, σίγουρος πως όλο και κάτι θα βρείτε σε κάποια από τα παλιά τεύχη της ΒΑΒΕΛ (από το #100 και κάτω) και οπωσδήποτε, κάποια από τα ερωτικά comics τρόμου, που κυκλοφόρησαν και στη χώρα μας τη δεκαετία του '70 (ΖΑΚΟΥΛΑ, ORRIBILE, TERROR κ.α.) θα είναι σχεδιασμένα από εκείνον, αν και αμφιβάλλω αν θα αναφέρεται πουθενά το όνομα του.

Ο Roberto Raviola γεννήθηκε το 1939 στη Bologna. Ξεκίνησε την καριέρα του στα comics το 1958 και γίνεται γνωστός με τις σειρές KRIMINAL και DIABOLIK (σε σενάριο Max Bunker). Δημιούργησε πολλές σειρές και χαρακτήρες (MAXMAGNUS, ALAN FORD, MILADY 3000, κ.α.) και θεωρείται ο πατέρας των "fummetti neri", των ιταλικών ενήλικων comics που συνδυάζουν έρωτα και τρόμο. Πειραματίστηκε έντονα με τον ερωτισμό και τη βία στις ιστορίες του και για πολλούς ανανέωσε τον χώρο των ερωτικών comics. Πέθανε το 1996, σε ηλικία 56 ετών.