Ηχηρές Σκέψεις II

Στο προηγούμενο Noiz, τα σχόλιά μου για το Φεστιβάλ της Βαβέλ κυριολεκτικά άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου στο forum του Comicart, με αποτέλεσμα να θεωρηθούν τόσο ο γράφοντας όσο και το υπόλοιπο Comicdom, πολέμιοι της διοργάνωσης. Όπως και να 'χει θεωρώ ότι οι απόψεις που κατατέθηκαν έβαλαν μερικά πράγματα στη θέση τους και ο καθένας έβγαλε τα δικά του συμπεράσματα. Θα συμφωνήσω πάντως με τον co-editor Δημήτρη Σακαρίδη και θα πω ότι με τη σειρά μου χαίρομαι κι εγώ που «επιτέλους βγήκε κάποιος και έδωσε μια σαφή και συγκεκριμένη απάντηση όσον αφορά στο τι πρεσβεύει και εκπροσωπεί η Βαβέλ». Αν έχετε όρεξη να διαβάζετε μακροσκελείς αναλύσεις κι αν διασκεδάζετε όταν ανάμεσα στις απόψεις παρεμβάλλονται ύβρεις, τότε αναζητήστε τη συζήτηση στον προαναφερθέντα ιστότοπο.

Πάντως εγώ πήγα στο Φεστιβάλ και οφείλω να ομολογήσω ότι έφυγα με τις καλύτερες των εντυπώσεων για το τραπέζι των fanzines, αλλά και για εκείνο του Subart. Ειδικά στο τελευταίο, βρήκα εξαιρετικά έξυπνα και καλαίσθητα τα δύο stands των Κυριαζή και Λώλου. Αν δεν τα είδατε, χάσατε!

Για άλλη μία χρονιά πάντως δεν άντεξα στον πειρασμό κι αγόρασα από το Φεστιβάλ ένα μουσικό DVD. Αυτή τη φορά πήρα το Last Waltz των The Band. Τελικά αυτό το «κόμιξ και όχι μόνο» δεν μου κάθεται κι άσχημα! (όλο γκρίνια είμαι).

Σε γενικές γραμμές δεν με ενοχλούν τα όσα κάνει ο Straczynski στο Amazing Spider-Man, αλλά το τελευταίο storyline με τα παιδιά της Gwen Stacy και του Norman Osborn είναι ο απόλυτος κλαυσίγελος! Όποιος ξαναπεί ότι οι X-Men είναι η σαπουνόπερα των comics, μάλλον αγνοεί τα πρόσφατα πονήματα του συγγραφέα του Spider-Man. Εδώ πάει το «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα».

Παραμένουμε στο ίδιο comic, πάμε όμως σε άλλη σαπουνόπερα. Super το σχέδιο του Deodato Jr., έλα όμως που εμένα κάτι μου θύμιζαν μερικά «κοντινά» του Peter Parker. Μέχρι που ανακάλυψα ότι ο χαρακτήρας έμοιαζε αδικαιολόγητα πολύ στον Jason Priestley, τον ηθοποιό που έπαιζε τον Brandon στην τηλεοπτική σειρά Beverly Hills 90210! Κι ύστερα θυμήθηκα αυτό που μου είχαν σφυρίξει για έναν έλληνα σχεδιαστή, ότι δηλαδή χρησιμοποιεί την άκρως καλλιτεχνική μέθοδο της «ξεπατικοτούρας» για να σχεδιάζει τους χαρακτήρες του. Έτσι όπως πάει οι σχεδιαστές δεν θα κρατάνε πια αρχεία με sketches των ηρώων αλλά φωτογραφίες με celebrities!

Λοιπόν, αν και κάποτε ήμουν ένας από τους μεγαλύτερους fans του Chris Claremont, διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις τωρινές ιστορίες του, προσπαθώντας να καταλάβω γιατί όλοι έχουν ενθουσιαστεί με το Uncanny X-Men... Δεν λέω, συμπαθές είναι, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Το γεγονός ότι δεν είναι τόσο κακό όσο το προηγούμενο run του στον τίτλο δεν σημαίνει και ότι είναι καλό. Αν αφαιρέσω το σχέδιο του Alan Davis, το μόνο που βλέπω ως παλιός X-fan είναι μία παλιομοδίτικη συγγραφική μανιέρα που προσπαθεί να περάσει για σύγχρονη. Κι από ότι φαίνεται τα καταφέρνει...

Μετά το «διάσημος έλληνας δημιουργός comics» μου είπαν κι ένα καινούριο: «επαγγελματίας κομίστας». Γιατί δεν με αφήνουν στην ησυχία μου; Ποιον ενοχλώ ο άνθρωπος;

Αυτά προς το παρόν. Επιστρέφω στην επιμέλεια του link database. Η μέρα που θα βρίσκεται on-line πλησιάζει και σας υπόσχομαι ότι θα είναι ένα από τα καλύτερα του διαδικτύου. Το ελπίζω δηλαδή γιατί μετά την ολοκλήρωσή του, κάτι μου λέει ότι θα υποφέρω από web surfing overdose.

Till next time...

Make Some Fuckin' NOIZ!