Smells like dead spirit

Για πολλά χρόνια, τόσο μέσω του έντυπου Comicdom, όσο και σε φιλικές συζητήσεις υπεραμυνόμουν του συγγραφικού ταλέντου του Chris Claremont. Έχοντας παρακολουθήσει στενότατα την πορεία του στους X-Men, καθώς και σε άλλες δουλειές του που προηγήθηκαν αυτής, έμπαινα πάντοτε μπροστά επιχειρηματολογώντας κατά των μομφών περί φλυαρίας και λυρισμού που άγγιζε τα όρια του μελό. Πράγματι, στα πρώτα αναγνωστικά βήματά μου, η μυθολογία που έχτισε ο Claremont στους X-Men, κατείχε περίοπτη θέση στην προσωπική μου λίστα των κορυφαίων υπερηρωικών comics.

Λάτρεψα την περίοδο με τον Byrne, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τεύχος. Παρακολούθησα με προσήλωση το εγχείρημα του συγγραφέα να ενηλικιώσει τους ήρωες στην περίοδο του Paul Smith και είδα ως αναγκαίο διάλειμμα, τα τεύχη με τον John Romita Jr στα οποία οι χαρακτήρες όδευαν αμήχανα προς τις ραγδαίες αλλαγές που τους επιφύλασσε ο δημιουργός τους.
Όταν το Uncanny X-Men απέκτησε ως μόνιμο σχεδιαστή του τον Marc Silvestri, αισθάνθηκα πως οι ήρωες έβγαιναν σταδιακά από την "άχαρη εφηβεία" τους για να γίνουν οι πραγματικοί απόκληροι που ανέκαθεν ήταν.

Το storyline "Inferno", ένα από τα λιγότερο προβεβλημένα της X-Μυθολογίας με καθήλωσε για την καθαρότητα της γραφής του και επιβεβαίωσε τη θεωρία μου ότι οι X-Men ήταν για τον Claremont προσωπική υπόθεση. Αυτό που οι περισσότεροι δημιουργοί αποκαλούν "έργο ζωής" για να ορίσουν την καλλιτεχνική ματαιοδοξία τους, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο τον αντίκτυπο της δουλειάς τους. Κι όταν αργότερα ο Claremont εκδιώχθηκε από τους X-Men, λόγω του τότε editor-in-chief Bob Harras, παρακολούθησα μειδιώντας τους άλλους συγγραφείς να προσπαθούν αμήχανα και αποσπασματικά να ξεπατικώσουν την ουσία του έργου του. Παράλληλα όμως και λόγω της πίστης μου στο πολύχρονο δείγμα γραφής του, αγνόησα το απογοητευτικό Sovereign Seven στη DC, καθώς και όλες τις άλλες δουλειές του που κραύγαζαν ότι κάτι είχε αρχίσει να μυρίζει...σήψη.

Με την επιστροφή του στους X-Men αρκετά χρόνια μετά, η ενοχλητική αυτή "μυρωδιά", έγινε ανυπόφορη. Όφειλα πλέον να παραδεχτώ πως η εποχή είχε προσπεράσει τον "σεβάσμιο" X-Writer και πως ο ίδιος αρκούνταν στο να βαυκαλίζεται αναμασώντας παλαιότερες εμπνεύσεις του: Ο άνθρωπος δεν είχε πλέον να πει τίποτα καινούριο. Ταφόπλακα και πάμε γι άλλα.

Είναι καλύτερο να σκοτώνουμε εμείς οι ίδιοι τα παιδικά όνειρά μας, από το να τα καταδικάζουμε σε αργό και επώδυνο θάνατο.
Στη NU Marvel βέβαια, αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα πράγματα. Για δεύτερη φορά ο συγγραφέας των μεταλλάξεων επιστρέφει στο Uncanny X-Men. Με τι σκοπό;

Μάλλον να σκοτώσει ο ίδιος (εν αγνοία του) κάθε ελπίδα των αναγνωστών ότι δύναται να προσφέρει κάτι στους χαρακτήρες που κάποτε ο ίδιος δημιούργησε και βοήθησε να ανδρωθούν. ʼσχημο πράγμα τελικά να μην αντιλαμβάνεσαι τα όριά σου...