Μεταλλαγμένοι, σχιζοφρενείς

Αντί προλόγου
Θα μπορούσα να ξεκινήσω με τη φράση «ούτε καν θυμάμαι ποιο ήταν το τελευταίο installment αυτής της στήλης». Έλα όμως που υπάρχει το archive και μετά με το δίκιο σας θα με πάρετε με τις πέτρες.

Ο λόγος της απουσίας μου, συνοψίζεται στην ακόλουθη παράγραφο: πολλές υποχρεώσεις, σχετικές και άσχετες με το COMICDOM, με απέτρεπαν κάθε φορά από το να γράψω τη στήλη μου. Κάτι που δεν συνέβη με τον άνθρωπο-ορχήστρα της ομάδας μας, το Δημήτρη Σακαρίδη, ο οποίος παρά το γεγονός ότι έχει τη γενική επίβλεψη και του απαιτητικού τομέα των news, είναι συνεπέστατος στην εβδομαδιαία στήλη του και πάντα βρίσκει κάτι να πει (κι αν δεν υπάρχει επικαιρότητα, τη δημιουργεί ο ίδιος).

Καθείς όμως με τα ταλέντα του κι επειδή εμένα το ταλέντο μου δεν ήταν ποτέ να κρατάω πολλά καρπούζια κάτω από τη μασχάλη μου, ως αναμενόταν σιώπησα για αρκετό καιρό.

Παραδόξως, το λόγο της επιστροφής μου στο NOIZ τον έδωσε ο ίδιος ο Δημήτρης (τι σας έλεγα για την ικανότητά του να δημιουργεί επικαιρότητα;) ο οποίος στο τελευταίο EDITORS' DUNGEON, την εξ ημισείας στήλη μας, εξέφρασε το φόβο ότι ίσως να έχω πέσει στη λούμπα του «ότι δεν μοιάζει με το ASTONISHING X-MEN, δεν είναι καλό», αναφερόμενος στην κριτική μου για το X-MEN του Peter Milligan. Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας για πρώτη φορά, να μιλήσω αναλυτικά, σε αναγνώστες αλλά και σε συνεργάτες, τόσο για το πώς αντιλαμβάνομαι εγώ το φαινόμενο X-Men ως veteran reader, όσο και το γιατί θεωρώ ότι με εξαίρεση τον τίτλο των Whedon/Cassaday, οι άλλοι δύο τίτλοι, ασελγούν μακάβρια στους X-Men.

Μέρος 1ο: Χαρακτήρες σε ομόκεντρους κύκλους
Τι ηλικία έχεις αγαπητέ αναγνώστη; Είσαι -ας πούμε- 25 χρόνων; Ας πούμε! Γυρίζοντας το ρολόι του χρόνου κατά μία δεκαετία θα ήθελα να ρίξεις μία ματιά στον τότε εαυτό σου και να μου πεις τι βλέπεις.

Φαντάζομαι ότι στα 15 σου θα ήσουν αρκετά διαφορετικός σε σχέση με αυτό που είσαι σήμερα. Εγώ τουλάχιστον ήμουν και το ίδιο ισχύει για όλους τους ανθρώπους που γνωρίζω. Λιγότερο σίγουρος για τις δυνάμεις μου, περισσότερο ανασφαλής, αβέβαιος ως προς το τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου (αβέβαιος παραμένω, αλλά τώρα τουλάχιστον έχω αποκλείσει το 80% όσων εξέταζα τότε ως ενδεχόμενα), με περισσότερους φόβους και ανασφάλειες αλλά και με ένα θράσος απέναντι στη ζωή, που έπρεπε να σπάσω αρκετές φορές τα μούτρα μου για να καταλάβω από τι υλικά είναι φτιαγμένος αυτός ο κόσμος.

Με άλλα λόγια άλλαξα. Haven't we all? Μήπως αυτό δεν είχε ξεκινήσει να κάνει και ο Claremont με τους ήρωές του στο 17ετες run του στον τίτλο;

Αν σε αυτό το σημείο σε προδίδει η μνήμη σου μπορούμε να δούμε λίγο πιο αναλυτικά, ένα παράδειγμα: το φαινόμενο Storm.

Βρισκόμαστε στην περίοδο του Paul Smith όταν βλέπουμε ξαφνικά τον χαρακτήρα να αλλάζει. Τα αρχηγικά της στοιχεία βγαίνουν στην επιφάνεια και προδίδει μία βασική αρχή της «αφαιρώντας» μία ανθρώπινη ζωή. Όλο αυτό αντανακλάται στην εμφάνισή της. Leather punk, βίαιο και αμφίφυλο.

Λίγο αργότερα, όταν σχεδιαστής ήταν ο John Romita Jr., η Storm χάνει τις δυνάμεις της. Και πάλι αλλάζει. Εξελίσσεται. Μαθαίνει να ζει χωρίς αυτές, τελειοποιεί τα fighting skills της και επιβιώνει. Major change και απόλυτα ρεαλιστική.

Στην περίοδο του Marc Silvestri, οι δυνάμεις επιστρέφουν. Το προστατευτικό κουκούλι όμως της σχολής του Xavier έχει χαθεί. Οι X-men ζουν ως πραγματικοί απόκληροι σε μία βάση στο μέσο της ερήμου στην Αυστραλία. Η Storm δεν είναι πλέον αρχηγός ομάδας, αλλά αρχηγός συμμορίας. Survival of the fittest. Κι αυτό αντανακλάται στη συμπεριφορά και τις κινήσεις της. Ο χαρακτήρας αυτός έχει μεγαλώσει. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, δεν έχει σημασία. Τα γεγονότα έχουν εγγραφεί ανεξίτηλα πάνω της.

Και ύστερα... όλα μοιάζουν ίδια! Από το τεύχος #248 και μετά διαβάζω ανελλιπώς τα X-Men και το μόνο που έχω εντοπίσει στη συγκεκριμένη ηρωίδα είναι στασιμότητα. Τα γεγονότα αμέτρητα. Κανένα όμως δεν δείχνει να την έχει επηρεάσει. Υπάρχει μόνο ως δημοφιλής χαρακτήρας. Για να γεμίζει τις σελίδες με την παρουσία της και να βοηθάει ενίοτε με τις δυνάμεις της. Με άλλα λόγια, γυρίζει γύρω από τον εαυτό της.

Μέχρι να επιστρέψει ο Claremont στον τίτλο, κατηγορούσα τους εκάστοτε συγγραφείς για ανικανότητα στο να δουν αυτούς τους χαρακτήρες ως πραγματικά-φανταστικά πρόσωπα. Μέχρι που ο βετεράνος επέστρεψε. Και όταν επέστρεψε... μας έδωσε μία από τα ίδια. Ποιος ο λόγος να ξεφύγεις από την πεπατημένη όταν ο κόσμος δεν θα αντιληφθεί καν τη διαφορά; ʼσε που αν την αντιληφθεί θα αντιδράσει αρνητικά, γιατί κανείς δεν αγαπά πλέον τις αλλαγές.

Αυτό λοιπόν, εγώ το λέω κακό character development. Και είναι ένας από τους κύριους λόγους που πνέω τα μένεα κατά του Chris Claremont. Γιατί οι X-Men ήταν για πολλά χρόνια τα πνευματικά παιδιά του και είναι προφανές ότι σήμερα αυτό δεν ισχύει. Γιατί κάποτε δήλωνε ότι η Storm ήταν η αγαπημένη του ηρωίδα. Και γιατί αυτό πλέον δεν φαίνεται πουθενά. Ούτε στη Storm, ούτε όμως και σε κανέναν άλλον X-man.

Μέρος 2ο: Από υπερήρωες, πρωταγωνιστές σαπουνόπερας
Όταν βάλεις μία ομάδα αντρών και γυναικών να λειτουργήσουν σε ένα κοινό περιβάλλον είναι βέβαιο ότι θα έχεις ερωτικά παρατράγουδα. Από ένα one night stand, μέχρι μία σχέση που μπορεί και να οδηγήσει στο γάμο. Αυτό δεν είναι σαπουνόπερα. Είναι ζωή.

Σαπουνόπερα είναι να βάλεις ήρωες που γνωρίζει ο ένας τον άλλον για πολλά χρόνια, να ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι υπάρχει ερωτικό ενδιαφέρον. Σαπουνόπερα είναι να μην περιορίζεσαι εκεί, αλλά να δημιουργείς και ερωτικά τρίγωνα με αυτούς τους ανθρώπους. Εν αντιθέσει, το ερωτικό τρίγωνο Dazzler-Longshot-Rogue ήταν λογικό. Οι τρεις τους μόλις είχαν βρεθεί στην ίδια ομάδα. Λογικό ήταν επίσης το ερωτικό τρίγωνο Cyclops-Jean Grey-Wolverine, για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Όμως το ερωτικό τρίγωνο Storm-Nightcrawler-Rachel είναι παράλογο. Είναι λάθος ιστορικά, είναι μία κίνηση σπασμωδική και για μένα είναι άκρως απαράδεκτο το γεγονός ότι και τους τρεις ήρωες τους έγραφε πριν από πολλά χρόνια ο ίδιος συγγραφέας χωρίς να έχει αφήσει την παραμικρή νύξη.

Δεν μπορώ λοιπόν παρά να δω τη συγκεκριμένη κίνηση ως εκ του πονηρού. Τα ερωτικά τρίγωνα πουλάνε στις σαπουνόπερες πουλάνε και στα comics. Γιατί όχι λοιπόν;

Μέρος 3ο: Ο μεσσίας Whedon
Ήρθε λοιπόν ένας τηλεοπτικός σεναριογράφος να μας δείξει πως μπορούν να γραφτούν ακόμα καλοί X-Men;

Αν όντως μπορούν να γραφτούν σήμερα καλοί X-Men, γιατί όχι; Προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου η προέλευση του καθενός. Τα πράγματα τα κρίνω εκ του αποτελέσματος.

Και με το Astonishing X-Men, έχω ένα αποτέλεσμα που μέχρι τώρα είναι υπέρ το δέον ικανοποιητικό.

Η Shadowcat μιλάει, φέρεται και κινείται ως φυσική εξέλιξη του ατόμου που είναι. Η Emma Frost και ο Cyclops συνεχίζουν με απόλυτη συνέπεια από το σημείο που τους άφησε ο Grant Morrison. Το ίδιο ισχύει και για τον Beast. O Colossus είναι so far συνεπέστατος. Και ο Wolverine... είναι ο Wolverine. Δεν έχει μανιέρα γραψίματος. Είτε πιάνεις τον ήρωα ενστικτωδώς, είτε όχι.

ʼριστο character development λοιπόν. Σχεδόν πρότυπο για τους συγκεκριμένους ήρωες. Και μπορεί οι ιστορίες να μην είναι αριστουργηματικές, ενδεχομένως και να στερούνται πνοής ή μεγαλείου, διαβάζοντας όμως αυτό το comic ως X-fan, έχεις την αίσθηση ότι ξαναβρίσκεσαι με την «παρέα» σου. Ξέρεις ότι κάθε φορά δεν θα είναι καλή. Κάποιες θα είναι καλύτερες και κάποιες χειρότερες από τις άλλες. Αυτοί όμως ΕΙΝΑΙ οι «φίλοι» σου. Και είναι ευχάριστο να τους αναγνωρίζεις.

Υ.Γ. Προσωπικά δεν βρήκα τους X-Men που ήξερα, στα σενάρια κανενός συγγραφέα στην μετά Claremont εποχή, παρά μόνο μία διεστραμμένη αλλά άκρως γοητευτική εκδοχή τους, στα σενάρια του Grant Morrison και μία πιο mainstream στα τωρινά του Joss Whedon. Ο Peter Milligan ήταν μία κάποια ελπίδα και δυνητικά είναι ακόμα, εξάλλου έχουμε δει μόνο το πρώτο τεύχος του. Όμως και οι «δικοί» του X-men μοιάζουν περισσότερο με αυτούς του Chuck Austen παρά με αυτό που είναι πραγματικά. Μήπως όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αξιολογότατους δημιουργούς να κάνουν φρικωδίες;