Slo Burn

Καίγεσαι σιγά-σιγά. Βραδυφλεγές φιτίλι ύπαρξης που ξεκινά από το τώρα και καταλήγει σε απροσδόκητα καλά κρυμμένες μαύρες τρύπες στο χάος που ξετυλίγεται μπροστά σου. Το μέρος εδώ μοιάζει με ψυχιατρική κλινική. Διαμερίσματα, κοινά χρώματα, τουαλέτες πλοίου. Αν μπεις σε ένα τυχαία καταλήγεις σε ναυάγιο. Κάτι σαν αυτή την εισαγωγή.

BEDLAM #1 Writers: Stephen R. Bissette, Rick Veitch Artists: Stephen R. Bissette, Rick Veitch Colorists: Ken Feduniewicz , Nancy O’ Connor, Stephen. R. Bissette Editor: Cat Yronwoode Eclipse Comics

Το BEDLAM είναι μια συλλογή ιστοριών από τους μιαρούς Διόσκουρους, Bissette και Veitch. Στο μυαλό μου έρχεται η συλλογή CREAM OF THE CRAP των Hellacopters. Δυσεύρετα επταιντσα, διασκευες και b-sides, σε μια two- part extravaganza. Eν τω μέσω θορύβου και χάους λοιπόν, οι δύο δημιουργοί μαζεύουν υλικό, ρίχνουν κάνα δυο καινούρια μονοσέλιδα και ξεδιπλώνουν ακόμα μια φορά το μεγεθος της αρρώστιας τους.

Η πρώτη ιστορία με τίτλο "Lo", αποτίει φόρο τιμής στο σουρεαλισμό και συγκεκριμένα στο ζωγράφο Victor Brauner και στον πίνακα του 1938, "Object Of Dreams". Πολύ κοντά στα ονειροτόπια του Veitch, ο Bissette τυλίγει με μια ονειρική σάρκινη μεμβράνη την ηρεμία του ύπνου.

Η επόμενη ιστορία με τίτλο "Sneaky Pete" ανήκει στον Rick Veitch και πρωτοδημοσιεύτηκε το 1978. Χωρίς διαλόγους ο Veitch μας δίνει ένα εξασέλιδο που αποκαλύπτει οτι οι δημιουργικές του εμμονές σχετικές με τα όνειρα και την κατάλυση της συμβατικότητας, τον συνόδευαν από τα πρώτα του βήματα.

Το τρίτο feature της συλλογής παρουσιάζει ιδιαίτερο μπιμουβιδιάρικο ενδιαφέρον καθώς πρόκειται για ένα μπαράζ από spoof posters φανταστικών sci-fi ταινιών. Θυσιάζοντας τόνους εγκεφαλικού ιστού στην παράνοια του παρελθόντος οι Veitch, Totleben και Ragusa, μεταξύ άλλων, θρηνούν τις παλιές καλές μέρες. Το "Forgotten Days Of The Fifties" είναι θεσπέσια καμμένο και αξίζει να καταβροχθιστεί.

Το "Curious Things" που κλείνει το κύκλο της ποταπής κατρακύλας στο παρελθόν, μου θυμίζει εντελως παράλογα το CATS DON’T EXIST του Jis. Προσπάθεια του Bissette από το 1978, φέρνει στο μυαλό τη ρυπαρή γλυκύτητα του WIZARD OF OZ. Kαι ναι, μου αρέσει μέχρι αηδίας η Judy Garland (cult idol supreme).

Φανταχτερά κλεισίματα και τέτοια δεν έχει. Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι είστε σε καποια παραλία. Τιμή και δόξα στους αποκλεισμένους.

FILMTERRA OBSCURA
The Wizard Of Oz
The Dangerous Lives of Altar Boys
Sideways

MUSICA
Ulver: Perdition City
In The Woods: Omnio
Rondellus: Sabbatum

Και μιας κι είμαστε εμείς κι εμείς, να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου σαν πειραματόζωο. Περνώντας από το τμήμα ψυχολογίας για να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο για τη φίλτατη Mariko, σχετικά με τις συναισθηματικές αντιδράσεις σε καποια μουσικά κομμάτια, τελικά βοηθάω κι αλλη μια συμπαθέστατη γιαπωνέζα σε ένα ακακο πείραμα περί αναγνωρισιμότητας προσώπων. Το έπος ξεκιναέι, οταν έπεσε σύρμα οτι κυκλοφορεί αργόσχολος εθελοντής στο κτίριο. Σφίχτης ονόματι Alan μου περιγράφει ευγενέστατα το πείραμα στο οποίο ηθελε να συμμετάσχω. "Θα δεις μια ταινία τρόμου. Κατα τη διαρκειά της θα παρουμε δέιγματα ιδρώτα από τις μασχάλες σου και μετα θα τα δώσουμε σε δύο γυναίκες οι οποίες θα προσπαθήσουν να διακρίνουν τη μυρωδια του φόβου." To παλικάρι δεν γέλαγε, οπότε τον ρώτησα ποια ταινία τρόμου και μου απάντησε το CANDYMAN. Δεν το είχα δει, τον φοβήθηκα και λίγο, τον λέγανε και Alan ήταν και καμένο το σκηνικό... Λοιπόν. Το πείραμα έγινε σήμερα και πονάνε λίγο οι μασχάλες μου από τις μονωτικές ταινίες. Τελικα μας έδειξε το CANDYMAN 3 (μεγάλη μούφα με μιa γκόμενα από το BAYWATCH και αισθητική τριτοκλασάτου soft porn). Tα δέιγματα μου θα κάνουν άραγε το ταξίδι της επιτυχίας προς την εμπορική καταξίωση; Μπορεί εκτός από το φόβο να αναγνωρίσουν την αξία της φυσικής μου μυρωδιας ως αποσμητικό χώρου. Μεγαλείο. Θα σας ενημερώσω την επομενη εβδομάδα.