The Watusi

Το πρώτο πράγμα που μπορώ να πω είναι ότι οι κρεατοελιές του παρακάτω εξωφύλλου, διαθέτοντας ένα υπέροχο κίτρινο χρώμα, είναι παράλληλα και ανάγλυφες στην επιφάνεια του χαρτιού. Πρώτη φορά που το έδωσα σε άνθρωπο συνειδητοποίησα ότι δεν κοίταζε τόσο το εξώφυλλο, παρά ψηλάφιζε τις κρεατοελιές. Και αυτό μου έδωσε ένα ωραίο fuzzy συναίσθημα. Όπως την πρώτη φορά που είχα δει το comic να αναφέρεται, νομίζω, σε ένα από τα πρώτα τεύχη του OVERSTREET'S FAN. Fuzzy και παράλληλα ύπουλο.

WARTS AND ALL Writers: Drew Friedman & Josh Alan Friedman Artist: Drew Friedman Edited & Designed by: Art Spiegelman, R. Sikoryak & Francoise Mouly Introduction: Kurt Vonnegut Penguin Books

Το WARTS AND ALL αποτελεί παλικαρίσιο underground δείγμα της αμερικάνικης σκηνής που πήρε ουσιαστικά υπό την προστασία του στο RAW, o Art Spiegelman. Το παρόν τομίδιο κυκλοφόρησε άλλωστε υπό την αιγίδα του RAW και περιλαμβάνει ιστορίες που εμφανίστηκαν στις σελίδες του καθώς και στις σελίδες του BLAB αλλά και του WEIRDO (uber-ανθολογίες της σκηνής, με τον Robert Crumb, έτερο πατριάρχη του αμερικανικού underground, ως βασικό editor του WEIRDO). Τα διαπιστευτήρια του λοιπόν είναι αψεγάδιαστα. Να το αφήσω; (όποιος πει "άστο και βάλε ένα κιλό φέτα" κερδίζει την αγάπη μου.)

Το σενάριο των αδερφών Friedman είναι faux βιογραφικό. Ή μήπως κανονικά βιογραφικό; Δεν μπορεί κανείς νομίζω να πει με βεβαιότητα. Όσοι όμως από τους ηθοποιούς του "old school Hollywood" (πιο "old school" από τον Tony Danza - πολύ πιο παλιά, λέμε) που απεικονίζονται και σατιρίζονται στις σελίδες του WARTS AND ALL, εφόσον ζουν ακόμα, μάλλον δεν θα γούσταραν και πολύ να δουν τις φάτσες τους έτσι. Το σενάριο αυτό κάνει όμως. Με σκαμπρόζικη, αγαπησιάρικη και παράλληλα σάπια διάθεση κρατάει ένα καθρέφτη στο πρόσωπο αλλοτινών ειδώλων της show biz και μεγεθύνει όλα τους τα ελαττώματα. Από το Τρίο Stooges, τον Rondo Hatton, τον Errol Flynn, τον Milton Berle (τον ήξερα ως αναφορά στο GOLDEN GIRLS και είχα φρίξει σε κάτι βραβεία MTV που παρουσίασε βραβείο ως σάψαλο με τον/την Ru Paul και έπαιξε άθλιο ξεκατίνιασμα περίπου σε φάση "-Is that a dress you're wearing?" -"It beats wearing a diaper") έως τον Dick Clark (γλοιώδης απέθαντος παρουσιαστής), όσοι εμφανίζονται "θάβονται" για τα καλά.

Διακρίνει όμως κανείς μια γλυκεία υποβόσκουσα διάθεση στα λόγια των Friedman, ομολογουμένως δύσκολα ανιχνεύσιμη αλλά σίγουρα υπαρκτή. Αλλωστε το ότι αυτοσαρκάζονται αγρίως νομιμοποιεί (η έστω κάνει αρεστή σε υποκειμενικό επίπεδο) τη τυμβωρυχική τους σάτιρα. Το γράψιμο τους θυμίζει horror comic της ΕC αλλά με τον αδένα της ειρωνείας τιγκαρισμένο στα στεροειδή. Είναι σπασμένο σε μικρές αυτοτελείς ιστορίες που αφήνουν μια γεύση έντονης ανησυχίας με τα ψυχρά κλεισίματα τους. Σαν μακάβρια ανέκδοτα που με τίποτα δεν προορίζονταν να ακουστούν αστεία.

Το σχέδιο του Drew Friedman δίνει το υπερβατικό φινίρισμα στην όλη υπόθεση. Δίνοντας νέα διάσταση στην έννοια "φωτορεαλιστικό" δημιουργεί ένα ψηφιδωτό σκιών που σε κάνει να πιστεύεις πως όλοι οι χαρακτήρες είναι ψεύτικοι με δέρμα φολιδωτό, εξωπραγματικό. (η τεχνική του θυμίζει, βασικά, πρώιμο Spiegelman στο "Ace Hole"). Τα πρόσωπα των χαρακτήρων μοιάζουν με νεκρικές μάσκες που έχουν χαραγμένο ένα μακάβριο χαμόγελο πάνω τους σαν μοναδικό απόηχο ενός αποτρόπαιου ανέκδοτου. Ακαμπτα πρόσωπα σε ένα μόνιμο ασπρόμαυρο εγκλωβισμό στο καθαρτήριο μιας κινηματογραφικής αφίσας, στον φρικιαστικό απόηχο ενός σβησμένου φλας. Η μικρή και η μεγάλη οθόνη που στοίχειωσαν τα παιδικά όνειρα των Friedman απειλεί να ξεχειλίσει στην πραγματικότητα τους.

Το βιτριολικό χιούμορ των Friedman πρέπει να έχει κάποιο σκοπό. Αδυνατώ να υποθέσω το ποιος είναι. Η σχεδόν beat εκδοχή του star gossip που δίνουν στο WARTS AND ALL κρύβει ακραία παρατηρητικότητα και πικρία. Δεν γίνεται όμως να μην εκτιμήσεις το πόσες άχρηστες πληροφορίες έχουν στοιβάξει στο κεφάλι τους σε μια αγνή προ IMDB εποχή (ειδικά όταν δεν μπορείς ακόμα να ξεπεράσεις το θάνατο του John Ritter που από το παράδεισο του THREE'S COMPANY ξεφύτρωνε στη κόλαση τoυ ΙΤ) και να μην αισθανθείς την οικειότητα που πολλές φορές μπορεί να νιώθεις με μια τηλεοπτική περσόνα. (Scott Bakula forevah!). Στη τελική, ο Josh Alan Friedman κάνει καριέρα blues κιθαρίστα και συγγραφέα ενώ και ο Drew τα πάει μια χαρά σαν illustrator. Oι εμμονές τους δεν τους οδήγησαν στην ελώδη στασιμότητα ενός καναπέ και στο μοναχικό θάνατο με συντροφιά γατιών. Ακόμα.

Όπως και να χει enjoy your days! Get down and do the Watusi!

TV TORMENT
Newsradio
Kids In The Hall
Crime Story

MUSICA
Khanate: Things Viral
Big Black: Songs About Fucking
Wolf Eyes: Burned Mind