|
|
του Βασίλη Σάκκου 25-11-05 Psycho Delicious Brain Candy Sure To Rot The Eye Teeth Όταν το λαμπραντόρ του γείτονα είναι δαίμονας που προστάζει να σκοτώσεις, ένα είναι σίγουρο: πως πρέπει να τους σκοτώσεις όλους. Ή κάτι τέτοιο. Στους δρόμους της Νέας Υόρκης σέρνονται πολλές ιστορίες, πολλές από αυτές ουρλιάζουν μανιασμένα και ο απόηχος τους στο μυαλό σου σίγουρα δεν είναι ο καλπασμός πεταλωμένων γύναιων με Μανόλο Μπλάνικ.
"Snake Eyes is put out annually by the East New York posse." Με αυτή την ανακοίνωση, στη σελίδα των περιεχόμενων, αυτοσυστήνεται η ανθολογία SNAKE EYES με editors τους Glenn Head και Kaz. Ο Kaz αρχικά έγινε γνωστός από τις συμμετοχές του στην ανθολογία RAW του Art Spiegelman και κατά μία έννοια, το να αγγίξει την επιτυχία του RAW θα μπορούσε να είναι και η φιλοδοξία της παρούσας δουλειάς. Όμως, το SNAKE EYES μάλλον μετράει σαν το εξάμβλωμα της που κυλιέται στο πεζοδρόμιο, ξερνάει στον απέναντι τοίχο και μετράει τα σκαλοπάτια με τη πλάτη της καθώς μπαίνει στον ηλεκτρικό της Νέας Υόρκης. Εκεί που το RAW παρείχε απλόχερα ιδιοφυείς δουλειές με ένα σχεδόν ευρωπαϊκό αέρα ανεξαρτησίας, το SNAKE EYES στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα κάνει ένα πισωγύρισμα στην ψυχεδέλεια, στη beat ωμότητα και στην αμερικανική underground αισθητική. Πολλές από τις ιστορίες της ανθολογίας είναι απλά σαβούρα που πιάνει τόπο.
Ακόμα κι αυτές, όμως, είναι σίγουρα μέσα στο σαθρό κλίμα της όλης φάσης. Με
συνεισφορές από γνωστούς υπόπτους (μέσω ανθολογιών τοτέμ όπως το προαναφερθέν
RAW η το BLAB), το SNAKE EYES καλύπτει ένα φάσμα που ξεκινά από το σαπισμένα
ντελιριακό/φεμινιστικό κρεσέντο της Julie Doucet, έως την ελώδη ψυχασθένεια
που διακρίνει το "Rabid Rabbit Hand Puppets" του Steven Cerio,
το μανιακά ασυνάρτητο "Doc Torso's Recapitation Operation" του Jonathon
Rosen και το psychobilly western του Mack White. Τα χρώματα του
φάσματος είναι ώχρα, καφέ. Και soylent green.
Tragedy Of Satan
Ο Kaz εκτός από το εξώφυλλο δίνει και τη πρώτη ιστορία της ανθολογίας που δεν πανκίζει τόσο όσο άλλες δουλειές του, αλλά περισσότερο θυμίζει ψυχεδελικό blues. Devil stole the beat from the lord... but he ain't got a heart. Τα στοιχεία που περιμένετε από ιστορία του Kaz διαποτισμένα από γλυκιά μελαγχολία και σερβιρισμένα με όξινο happy ending.
Horny Blowsit Freestyle Jazz τζαμάρισμα, με ελάχιστες λέξεις από την Kyttre, που ξεχύνεται σαν πανδαιμόνιο εικόνων σε πεζοδρομιακό graffiti. Ακόμη ένα παράφωνο σάλπισμα με έντονες αποχρώσεις Peter Kuper που ακούγεται απίστευτα αρμόζον σε αυτή τη συλλογή. Κρατάει τον ρυθμό σαν άψογη γκινσμπεργκική γέφυρα.
Action Camus Θεϊκή παρωδία του ΞΕΝΟΥ του Albert Camus. O Bob Sikoryak επελαύνει με την πρακτική που επιδεικνύει και στις συλλογές της Drawn & Quarterly περί αμαλγαμάτων κλασικών έργων με δημοφιλή comics. (μεγάλο hit: THE CRYPT OF BRONTE) Οντολογικής χροιάς gag που επαναφέρει τον ελιτίστικο, διανοουμενίστικο αέρα του RAW και όντας ελαφρώς εκτός κλίματος, κατά ένα παράξενο τρόπο, το διατηρεί απόλυτα.
Untitled
Κολλητός και συγκάτοικος του Kaz (at the time), o Alex Ross δίνει το απόλυτο highlight και παράλληλα τη ραχοκοκαλιά της ανθολογίας. Σε ένα φαινομενικά ατέρμονο ψυχεδελικό οχετό δύο μόλις σελίδων, ο Ross διχοτομεί την ανθρώπινη ύπαρξη με ισόποσες δόσεις λυρισμού και χειρουργικής αποστασιοποίησης. Θυμίζοντας σε άλλα panel Ιερώνυμο Μπος, σε άλλα Spain Rodriguez και σε άλλα το οριακό απόσταγμα LSD σε σελίδα, ο Ross μεγαλουργεί διαθέτοντας την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση για να μην διαταράξει το μάντρα που διαμορφώνει σε αυτές τις σελίδες με περιττές λέξεις. Δεν γνωρίζω τίποτε άλλο για κανένα άλλο έργο του και η πιθανότητα να είναι ο ίδιος άνθρωπος με τον γνωστό Alex Ross είναι ταυτόσημη με κακόγουστο συμπαντικό ανέκδοτο.
Clyde The Rat/Quimby The Mouse
Μετά την προαναφερθείσα θρησκευτική εμπειρία, έρχεται ο Chris Ware να φέρει τα πράγματα σε μια άλλη διάσταση με το πληθωρικό-μινιμαλιστικό του στυλ. Οι δύο σελίδες που προσφέρει στην ανθολογία αποτελούν ορισμένες από τις σπάνιες εμφανίσεις του και περίτρανες αποδείξεις του γεγονότος ότι ο Θεός βρίσκεται στις λεπτομέρειες.
Pixie Meat
Η ανθολογία κλείνει με ένα αρμόζον κατακλυσμιαίο σπάσιμο, προϊόν τριών διαφορετικών δημιουργών. Ο DeHaven, βραβευμένος νοβελίστας, συναντά την παράνοια του Gary Panter και τις εμμονές του Charles Burns σε σχέση με το ανθρώπινο δέρμα. Το αποτέλεσμα δεν έχει νοηματική συνοχή και καταλήγει σε ένα splash page που θυμίζει τρακάρισμα, τόσο ελκυστικό όσο ένα υγρό όνειρο του Ballard. Oι σελίδες χωρίζονται στα δύο με διαφορετική υπόθεση να εκτυλίσσεται σε κάθε μέρος ενώ το δισέλιδο κλείσιμο κατακερματίζεται σε νοηματικά αχανείς ψηφίδες. Αποτρόπαιο και πνιγηρά εφιαλτικό το "Pixie Meat" δίνει έναν απόλυτα Lynchικό επίλογο: Σε παγιδεύει στις σελίδες για ένα ακαθόριστο διάστημα σαν αψεγάδιαστος βρόχος.
MUSICA FILMTERRA OBSCURA
Υ.Γ 1: O τίτλος του σημερινού PICTOPIA BREEDS αποτελεί σχόλιο της Lydia Lunch για το SNAKE EYES. Y.Γ. 2: Το πραγματικό όνομα του Kaz είναι Kazimieras G. Prapuolenis.
|
||
pictopia breeds... archive | email the author | author's profile back to top |
||
|
|home|about us|downloads|contact|oldies|events| The artwork cannot be reproduced in any form without the written consent of the artist and/or publisher. Trade Names and trademarks mentioned and/or displayed on this Web Site are the property of their respective owners. All Rights Reserved. This page is best viewed at 1024x768 or higher with Mozilla Firefox 2.0.0.4 Certified on Mozilla Firefox 2.0.0.4+ or IE 6+
Powered by vi |