Hot Cars & Spent Contraceptives

Αυτήν την εβδομάδα ελλείψει scanner (και πάλι) φοβάμαι πως θα αναγκαστείτε να υποστείτε ένα real life υποκατάστατο δύο διαστάσεων.

London Comic Shops As Seen By A Non-Native Speaker

Aν έρθετε Λονδίνο, να μια μικρή γεύση από τα comic shops που βρίσκονται στο κέντρο. Λέμε τώρα, παίρνετε μετρό. Κατεβαίνετε Piccadilly Circus, ροβολάτε προς τα πάνω. To πρώτο comic shop που θα συναντήσετε είναι το Comics Showcase (63 Charing Cross Road). Ωραία βιτρίνα, τιμές σχετικά υψηλές στα καινούρια τεύχη και ένα ράφι με half price τόμους όπου μπορεί, κατά καιρούς, να βρείτε πολύ καλές ευκαιρίες (hardcovers STRAY BULLETS για παράδειγμα) καθώς και μορμόνους που μοιάζουν με μέλη των Arcade Fire να ξεφυλλίζουν τεύχη BLACK KISS του Chaykin. Nα μπείτε οπωσδήποτε, ειδικά αν έχουν ανοίξει το υπόγειο με σαβούρα-φτήνια comics για το λαό. Μπόχα που δεν συναντάς εύκολα σε αποζημιώνει για το κουράγιο σου.

Στη συνέχεια έχουμε το θεομίσητο Forbidden Planet (179 Shaftesbury Avenue). Νοοτροπία σουπερμάρκετ, ισόγειο τίγκα στις φιγούρες και στα statues, θελκτικότατο eye candy και πηγή κατάθλιψης αν δεν έχεις λεφτά (δηλαδή στάνταρ) και υπόγειο τίγκα στα comics σε αλφαβητική σειρά. Υπάλληλοι σπανίως ενημερωμένοι (ακούγονται φωνές από τα ηχεία σε στυλ "υπάλληλος comics στο υπόγειο, ερώτηση σχετική"). Αξίζει να ζητήσετε να σας υποδείξουν το ράφι με τις προσφορές, μπορεί να βρείτε κάτι κοψοχρονιά που να σας φτιάξει τη μέρα. Σε γενικές γραμμές μην τους αφήνετε λεφτά (εκτός αν είναι λίγα για καμιά προσφορά) και αντιμετωπίστε το μαγαζί σαν real time shopping catalogue.

Πολύ πιο φτηνό και με αρκετά back issues (που έχουν σχεδόν εκλείψει στο Forbidden) είναι το Orbital (148 Charing Cross Road, στάση μετρό Tottenham Court Road). Εκεί θα βρείτε αρκετά fanzines και underground comics από τη ντόπια παραγωγή, γαμάτη μουσική υπόκρουση (Fantomas, Isis, Opeth και τα ρέστα), καθώς και το πιο σημαντικό: αφίσα LEAGUE OF EXTRAORDINARY GENTLEMEN, υπογεγραμμένη από τον Moore.

Επίσης εύκολα συνδυαζόμενο με τουριστικές αναζητήσεις το Gosh Comics (39 Great Russell Street, απέναντι από το Βρετανικό Μουσείο), ένα ευχάριστα διακοσμημένο comic shop με πολύ καλό section για αμερικάνικο underground και αρκετά καλές τιμές.

Το Comicana, τέλος (237 Shaftesbury Avenue), είναι το μόνο στο κέντρο με πολλά back issues αλλά όχι και τις καλύτερες τιμές και με έμφαση στα superhero stuff.

Αυτά με τη βόλτα στα μαγαζιά... Τώρα παίζουν και reviews από live (ε ρε extravaganza!!!!)

Droning & Rocking

26/11/06: Khanate
Venue: Garage

Το ξέρω ότι σε πολλούς οι Sunn0)) και το μονολιθικό ambient/drone/doom τους να φαίνεται ανούσιο. Εδώ ένα άλλο καμάρι της Southern Lord, με τον James Plotkin στο μπάσο και τον Stephen O' Malley (Sunn0))) στην κιθάρα, μετέφερε και πάλι κάτι από τη πνιγηρή ατμόσφαιρα των προαναφερθέντων σαπιοαρχόντων, αυτή τη φορά με πιο αναλογικό delivery. Oι Khanate παίζουν μιαρό και τρισάθλιο doom με σκατόψυχα φωνητικά από τον Alan Dubin (Old).

Αν και δεν χαλάρωσε ο σφιγκτήρας μου όπως στη περσινή συναυλία/μαρτύριο της αδελφής μπάντας των Sunn0)) και πάλι ο Ο' Malley έδειξε την κλάση του και η όλη συναυλία πήρε την αρμόζουσα ατμόσφαιρα ταπεινωτικής εμπειρίας. Χαρά για όλη την οικογένεια και θρομβώσεις σε αγγεία, χάρισαν οι Khanate σε set μίας ώρας.

Στα bonus της συναυλίας, το απίστευτο opening act του Alexander Tucker ο οποίος κατάφερε με μία ακουστική κιθάρα, ένα τόνο λούπες της φωνής του, κύματα παραμόρφωσης και απίστευτη ψυχή να επισκιάσει, τουλάχιστον για μένα, ακόμα και τους headliners. Σε γενικές γραμμές drone till you bleed.

30/11/06: Turbonegro, Juliette & The Licks
Venue: Koko Camden

Ενώ το Garage φέρνει λίγο σε AN με όλη την cultίλα που συνεπάγεται κάτι τέτοιο, το Κοko είναι άκρως εντυπωσιακό, όπως αρμόζει άλλωστε σε ανακαινισμένο θέατρο όπου πριν κάνα μήνα έκανε promo gig η Madonna. Γκλαμουριά και εντυπωσιασμός, αρχίδια και rock 'n' roll συμπυκνωμένα σε γκλίτερ χειροβομβίδα, είναι ορισμένα από τα πράγματα που έκαναν τη συναυλία βίωμα ζωής.

Πρώτη βγήκε στη σκηνή η Juliette Lewis (ναι, η ηθοποιός) η οποία ξεφτίλισε όποιες αμφιβολίες είχα για το αν πραγματικά νιώθει αυτό που κάνει μακριά από το μέσον που την ανέδειξε. Είδα μια πραγματική rock chick που διέθετε τα αρχίδια να χτυπιέται αδυσώπητα, να κάνει απανωτά stage diving και να δημιουργεί υλικό για ονειρώξεις. Τα έσπασε, γάμησε, αν και η μπάντα της ήταν απλά συμπαθητική. Δεν ήταν κακοί οι άνθρωποι απλώς μια τέτοια performer πρέπει να πλαισιώνεται κι από έστω κι ελάχιστα αξιομνημόνευτους μουσικούς. Δεν είπα να πάρει και τον Zakk Wylde στη κιθάρα (μπουαχαχα...) αλλά καλό θα ήταν να σου κρατάει το ενδιαφέρον και κάτι άλλο εκτός από το σώμα της, μετά το τρία πρώτα κομμάτια. (ή μήπως όχι;)

Όταν στη σκηνή βγήκαν όμως οι Apocalypse Dudes όλα έμοιαζαν να βγάζουν νόημα. Οι Turbonegro είναι η απόλυτη deathpunk ονείρωξη, ο Hank Von Helvete ο απόλυτος Saint Of Seamen, o Pal Pot η υπέρτατη νευρωτική ύπαρξη που χτύπησε ντέφι, ο Happy Tom o μέγας bass driver και σταματώ εδώ πριν αναλωθώ σε ένα συνονθύλευμα λατρείας σε boyband και τιμημένης μεταλχαμερίστικης φρασεολογίας. Ο ήχος του μπάσου ήταν απίστευτα βαρύς και τέζα παραμορφωμένος και τα ντραμς που ποτίζονταν από πολλές δωδεκάδες αδέσποτων μπυρόκουτων, αρκούντως πανκοβασανιστικά.

Highlights δεν υπήρχαν. Από την αρχή μέχρι το τέλος οι Turbonegro απέδειξαν ότι δεν είναι απλή μπάντα αλλά θρησκεία. Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο. Νιώθω λίγος. Vaya Con Satan, Amigos!