An Alan Moore Sighting

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, διάβασα στη στήλη του Rich Johnston, Lying In The Gutters, για την επερχόμενη παρουσίαση του καινούριου βιβλίου του Michael Moorcock, στην οποία επρόκειτο να παραστεί ο Alan Moore. O Johnston έκλεινε την αναφορά του στο θέμα λέγοντας πως το event έχει γίνει ήδη sold out. Ημερομηνία και ώρα για το εν λόγω event: 18/01/06, 18:30.

"Όχι, δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα. Σε δύο μέρες θα εμφανιζόταν ο Alan Moore, μισή ώρα απόσταση από εκεί που μένω, και όχι μόνο δεν είχα πάρει τίποτα χαμπάρι αλλά δεν είχα πια ελπίδες για να βρω εισιτήριο. Ξενέρα επικών διαστάσεων.

Kυρίες και κύριοι, αυτός είναι ο Alan Moore στην πιο... πρόσφατη version.

Ανήμερα Τετάρτη 18/01, γύρω στις έξι, παίρνω το λεωφορείο με θολούρα στο μυαλό και Melvins στα αυτιά μου, για να κατέβω στο κέντρο και συγκεκριμένα στο Blackwell's (το βιβλιοπωλείο που διοργάνωνε το event), σε μια έσχατη προσπάθεια να βρω εισιτήριο. Τζίφος. Έμεινα να χαζεύω την αφίσα με τον Michael Moorcock όπου πρόσφατα είχε προστεθεί αυτοκόλλητο που ανακοίνωνε τη συμμετοχή του Moore. Τα πράγματα (όπως πληροφορήθηκα αργότερα) είχαν ως εξής: Από τις 20 Δεκέμβρη το Blackwell's είχε ανακοινώσει το event. Στην συζήτηση με τον Moorcock επρόκειτο να συμμετάσχει ο Iain Sinclair. Περίπου είκοσι μέρες μετά, ο Sinclair ακυρώνει και ο Moorcock ζητάει από τον Alan Moore να έρθει. Ο λόγος που το event έγινε άμεσα sold out ήταν το ότι μετά από τέσσερις μέρες η συμμετοχή του Moore ανακοινώθηκε στην METRO, δωρεάν εφημερίδα που μοιράζεται στο tube.

Σύμφωνα με όσα ισχυρίζεται ο Βασίλης, στο background αυτής της φωτό βρίσκεται ο Alan Moore. No, we can't see him either.

O λόγος που αναφέρω όλες αυτές τις λεπτομέρειες είναι απλός. Από τα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα ο Moore δεν έχει κάνει δημόσιες εμφανίσεις τέτοιου είδους. Δεν υπήρχαν signings Alan Moore παρά μόνο... sightings. Κάπου, κάποιος τον έβλεπε. Τίποτα παραπάνω. Φανταστείτε λοιπόν την απογοήτευσή μου όταν φτάνω στο θέατρο και βλέπω περίπου 300 άτομα να μπαίνουν σε ένα από τα lecture halls κι εγώ να μένω μόνος έξω στο μπαρ. Οι Winnebago Deal τζάμπα έκαναν θόρυβο από τα ακουστικά του γουώκμαν. Eίχα μείνει μόνος με τα παιδιά του μπαρ, τους πάγκους με τα βιβλία του Moorcock, το VOICE OF THE FIRE του Moore και έναν ταξιθέτη. Το έβρισκα πάνχλωμο να κάτσει ο Moore για signing. Πριν φύγω από το σπίτι είχα πάρει, έτσι για λόγους ψυχολογικής στήριξης, το SMALL KILLING και το δεύτερο τεύχος του WARRIOR. To θεωρούσα πάντως αστείο να υπάρξει ενδεχόμενο signing.

Κι όμως. Ο ταξιθέτης έρχεται στην εξεδρούλα που έχω αράξει και μου λέει αν μπορώ να τον βοηθήσω να ανεβάσει δύο τραπέζια και καρέκλες επάνω. "Δηλαδή θα υπογράψουν κι οι δύο;" "Ναι κι από ότι φαίνεται είσαι ο πρώτος στην ουρά." Εκεί που κάθομαι έρχεται μετά και ένας κύριος που ήταν ο διοργανωτής. "Είσαι εδώ μιάμιση ώρα. Μήπως θα ήθελες κάτι να πιεις;" Κάπου οι συνάψεις μου άρχισαν να ανασταίνονται. Σιγά την πολλή ώρα. Ξαφνικά η ουρά μεγαλώνει και χάνεται σε κάποιο αδιόρατο βάθος πέρα από το φουαγιέ. Βλέπω τον Rich Johnston, τον φωνάζω κι έρχεται μαζί μου στην ουρά. "Έφτασες πρώτος!" "Δεν το έκανα συνειδητά πίστεψέ με."

Πωρωμένοι fans του Alan Moore; Όχι, είναι απλά ο Rich Johnston και ο Βασίλης Σάκκος.

Εκεί που έχουμε πιάσει κουβέντα για το ψεύτικο μούσι που μου είχαν κολλήσει με UHU με το ζόρι σε μια γιορτή δημοτικού, έρχεται ο Michael Moorcock και πίσω του ο Alan Moore. Επιβλητικά κομψός, με ένα ξύλινο μπαστούνι σκαλισμένο σε σχήμα φιδιού, κάθισε χαμογελαστός και φανερά ευδιάθετος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ένιωθα -και νιώθω- σα να περιγράφω αγώνα υποβρύχιου τένις. Η αίσθηση ενυδρείου διαλύθηκε όταν πήγα στο τραπέζι. Χαιρέτησα τον Moorcock και έφτασα μπροστά στον Moore. O Jose Villarrubia ήταν δίπλα του. Είχαμε γνωριστεί με τον Jose στο πρόσφατο convention του Brighton μέσω του Μανώλη Βαμβούνη και πραγματικά είναι ένας από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στο χώρο. Με συστήνει στο Moore που μου σφίγγει γερά το χέρι. Του δίνω τα comics και με βαθιά φωνή μου ζητάει να του κάνω spelling στο όνομα μου. Βάζει "Ν" αντί για "L" και χαμογελώντας μου ζητάει συγνώμη καθώς το διορθώνει. Θα το πετύχω άψογα στο WARRIOR, συνεχίζει. Λέμε για την Ελλάδα, το σημερινό signing. Του λέω για την κόρη του που γνώρισα στο συνέδριο του Bristol και για το πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι. Με ευχαριστεί πολύ θερμά και μου σφίγγει και πάλι το χέρι. Όσο περιμένουμε με τον Johnston στο μπαρ, τον παρατηρώ σε σχέση με το πώς υποδέχεται τον κόσμο. Ζεστός, φιλικός και αρχοντικά υπομονετικός, αφιερώνει λίγο χρόνο σε όλους. O απόλυτα extraordinary gentleman περιμένει μέχρι να τελειώσει η ουρά μετά από δύο ώρες.

Michael Moorcock, Alan Moore και Jose Villarrubia

Στο μεταξύ, ο Jose με έχει συστήσει στην Melinda Gebbie. Έχουμε μείνει πλέον καμιά δεκαριά άνθρωποι. Η Melinda Gebbie είναι επίσης ένας γλυκύτατος άνθρωπος, που όπως και ο Moore, αναδίδει τον ίδιο αέρα καλοσυνάτης οικειότητας. Και ναι, χωρίς ίχνος ειρωνείας. It's all about love and goodness. Από τον τρόπο που πειράζει ο Moore την Gebbie για να βρουν ταξί, μέχρι τις παραμικρές τους κινήσεις. Ο Moore με πλησιάζει και τον ρωτάω για την επερχόμενη διάλεξη του. Απαντάει με σεμνότητα και χιούμορ. "Μάλλον θα αυτοσχεδιάσω λίγο όπως έκανα και σήμερα." Έξω λέει σε όλους καληνύχτα και μου λέει πως θα τα πούμε σύντομα. ʼσχετα από το αν θα τον ξαναδώ ή όχι συνειδητοποιώ πως δεν αναρωτήθηκα ούτε μια φορά αν θα με απογοητεύσει η παρουσία του. Όσο μουδιασμένος και αν ήμουνα, ήξερα τι σημαίνουν για μένα τα έργα του και πόσο βαθιά κλειδωμένο ήταν αυτό μέσα μου. Εντυπωσιάστηκα παρ' όλ' αυτά από τον χαρακτήρα του και την παρουσία του σε ακραίο βαθμό. Καθώς απομακρυνόμουν από την Malet Street, είχα ένα ανόητο χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπο μου, ίσως τόσο κλισαρισμένο όσο κι αυτές οι γραμμές.

Οι δύο φιγούρες που μόλις διακρίνονται στην -αναμφισβήτητα θολή- φωτό ανήκουν στον Alan Moore και τη Melinda Gebbie.

Πολλά ευχαριστώ στον Sanjay που με έβγαλε φωτό σε στιγμή αποχαύνωσης μπροστά στον Moore, στον Rich Johnston για την παρέα, την diet coke και τις φωτογραφίες που τράβηξε και μου έστειλε για το PICTOPIA, πριν τις ανεβάσει στo Lying In The Gutters τη Δευτέρα (THANKS RICH, YOU REIGN SUPREME!) και στον Jose Villarrubia για τις συστάσεις του και για το ότι είναι "one amazing guy"!!