Fat Worm Of Error

Δεν είμαι σίγουρος για το αν φταίει το Παρίσι, πάντως το comic της εβδομάδας μου φέρνει στο νου την τρισκατάρατη Amelie. H καλύτερη σκηνή που δεν υπήρχε στην ταινία ήταν αυτή με τον πυροσβεστήρα που σκάει στη μούρη της πολλές φορές. Και δε σταματάει μέχρι να βρει πάτωμα.

MERCY Writer: J.M. DeMatteis Artist: Paul Johnson Letterer: Todd Klein Editor: Art Young DC Comics/Vertigo

Η Vertigo ανέθρεψε πολλές γενιές "σκεπτόμενων" νέρντουλων, που κάθε λίγο και λιγάκι νόμιζαν πως ανακάλυπταν το νέο ώριμο αριστούργημα που θα καθόριζε τις ζωές τους (δηλαδή τις μαλακίες που θα ξεστόμιζαν, δοθείσης αφορμής, είτε στο μάθημα είτε σε καμιά έκθεση). Το ξέρω, δεν πρέπει να κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια. Κι όμως, κάθε φορά που έπιανα ένα νέο τίτλο της Vertigo, από τότε που μου έδωσε το PREACHER, περίμενα το "next best thing" και ήμουν έτοιμος και για το ανάλογο ποζιλίκι σε συζητήσεις. Δεν ερχόταν όμως πάντα και η Vertigo δεν έγινε ποτέ η αντίστοιχη 4AD στο χώρο των comics: το hype που πούλαγε είχε μετατραπεί στο ίδιο το προϊόν.

Δημιουργοί όπως ο Alan Moore, o Neil Gaiman, o Peter Milligan, o Jamie Delano και ο Grant Morrison είχαν ήδη στρώσει το δρόμο στη DC, για τη δημιουργία ενός imprint με πιο "ρεαλιστική" θεματολογία και comics που θα φόραγαν με περηφάνια το μανδύα του μεταμοντερνισμού και της αποδόμησης. Το πότε κάτι τέτοιο εξαντλήθηκε σε "teen angst" σενάρια με προϋπολογισμένες δόσεις νταρκίλας, διανθισμένες από μπινελίκια, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Tα αριστουργήματα της Vertigo δεν αμφισβητούνται, αλλά αντιθέτως δικαιότατα, λατρεύονται. Το πόσο μεταμοντέρνο σκουπίδι πρέπει να φάμε σε συνοδευτικές super size δόσεις, είναι επίσης ένα δυσάρεστο γεγονός.

Η γκρίνια γεμίζει χώρο αλλά δεν στρέφεται στον DeMatteis. Με άψογα κομμάτια (στο Εpic imprint της Marvel - αργότερα επανεκδόθηκαν από τη Vertigo) όπως τα BLOOD και MOONSHADOW, o DeMatteis απέδειξε πως δεν μπορούσε να γράφει μόνο (ομολογουμένως εξαίρετες) Spider-Man stories. Με ένα ελαφρώς hippie undertone (ειδικά στο MOONSHADOW), o DeMatteis κατόρθωνε να παντρέψει τη σκληρότητα με το λυρισμό και την ευαισθησία χωρίς εμετικές παρενέργειες. Με το MERCY, ένα αυτοτελές graphic novel, που κυκλοφόρησε το 1993, διατηρεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο, παραμένει ειλικρινής στις προθέσεις του, αλλά παράλληλα γίνεται και ελαφρώς κουραστικός.

Το concept αφορά μια ηρωίδα που ακούει στο όνομα Mercy και παίρνει μορφή στα ονειροτόπια που εκτείνονται στον ωκεανό του συλλογικού ασυνειδήτου. Στις σελίδες του comic, συμπαραστέκεται σε ένα νεαρό που βασανίζεται από τις διαδικασίες ωρίμανσης της φυλής του, μια ηλικιωμένη που βασανίζεται από φαντάσματα του παρελθόντος και έναν άντρα σε κώμα όπου ίσως να οδηγήθηκε από την ελώδη ρουτίνα της οικογενειακής του ζωής.

Το painted artwork ανήκει στον Paul Johnson και σίγουρα αποτελεί ένα από τα ατού του MERCY. Ψυχεδελικές εξάρσεις, εκρήξεις βίας και ζεν παύσεις είναι καταστάσεις που χειρίζεται με άνεση, χωρίς ωστόσο να αποσπά τη προσοχή ολοκληρωτικά από την δυσκαμψία του σεναρίου του DeMatteis.

Ομολογουμένως, ο χαρακτήρας της Mercy θυμίζει κάτι από Promethea. Πλάσμα που συναντά κανείς στις σφαίρες πέρα από αυτή του συνειδητού, πολεμά για να αλλάξει την αντίληψη των ανθρώπων, για να τους κάνει να νιώσουν πιο ζωντανοί. Οι διαφορές πολλές από 'κει και πέρα, όμως η πιο ουσιαστική είναι ο άκομψος τρόπος με τον οποίο ο DeMatteis χρησιμοποιεί τη φωνή του αφηγητή (του άνδρα σε κώμα) για να εκφράσει τις δικές του υπαρξιακές ανησυχίες. Με κάποιες υπέροχες (και αναμενόμενες) εκφάνσεις μεγαλείου, το μεγαλύτερο μέρος του σεναρίου θυμίζει σκέψεις άτακτα ριγμένες στο χαρτί, χωρίς το παραμικρό ίχνος φιλτραρίσματος. Μπορεί κάτι τέτοιο να έγινε συνειδητά από τον DeMatteis σε μια προσπάθεια να αφήσει τον οίστρο του ελεύθερο να δώσει ένα ανόθευτο αποτέλεσμα. Το να περιγράφεις μία έννοια σαν "a majestic ocean of color/light/sound/texture. A completeness. An at-peaceness" μάλλον θυμίζει περισσότερο (ειλικρινέστατη μεν, άτοπη δε) καταχώρηση σε ημερολόγιo που πασχίζει να διασχίσει τα όρια που χωρίζουν την σύλληψη από τη δημιουργική έκφραση. Εκεί που ο Moore έχει τον απόλυτο έλεγχο της δημιουργικής του οργασμικότητας, ο DeMatteis κάπου έχει σκοντάψει. Εδώ κάπου χρειάζεται το τάντρα, υποθέτω.

Και πάλι, ένα δύσκολο βράδυ στο λύκειο θα μπορούσε να έχει σωθεί με το MERCY. H τουλάχιστον το κεφάλι της Amelie. Hope Springs Eternal.

TV TORMENT
Moonlighting
Hope & Faith
Extreme Makeover Home Edition

MUSICA
Pink & Brown: Shame Fantasy II
Sufjan Stevens: Illinois
Sightings: S/T

Εδώ ήρθε η ώρα να κάνω ένα plug για το καλό σας!

1ο εναλλακτικό φεστιβάλ ελληνικού trash-cult κινηματογράφου
Nosotros free social space, Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια
Πέμπτη 2 και Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου
Στον 2ο όροφο, από τις 21:00 και πέρα. Είσοδος ελεύθερη.

Σώστε την ψυχή σας κατηραμένοι με θεάρεστα έπη όπως: ΑΝΤΖΕΛΑ, Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ, ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ, ΧΟΜΠΥ ΜΟΥ Ο ΒΙΑΣΜΟΣ! , ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ 2: ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΤΗ ΒΙΑ, ΡΟΚΥ-0 ΝΟ.2, Ο ΝΙΝΖΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΛΙΤΣΑ.

Για περισσότερο info σπεύσατε στα εξής links:

http://www.forums.gr/showthread.php?s=&threadid=9820

Από ανθρώπους για μεράκι για ανθρώπους με γούστο. Υπάρχει το σύστημα. OK, σταματάω και περισσότερες πληροφορίες προσεχώς.