An Atrocity Exhibition

Πολλές φορές, για να βιώσεις στο έπακρο κάτι, νιώθεις ότι πρέπει να βρεις την κατάλληλη στιγμή και τις ανάλογες προϋποθέσεις που όντως θα καταστήσουν την εμπειρία μοναδική. Όταν μου έδωσαν το DOGHEAD του Al Columbia, πίστεψα ότι η μιαρότητα του θα φωσφόριζε με τρόπο πιο αποκρουστικό, αργά τη νύχτα, με λιγοστό φωτισμό. Κι όμως. Διάβασα την τελευταία σελίδα μεσημέρι με λιακάδα και ένιωσα ότι κάτι ρούφηξε το φως.

DOGHEAD Writer/Artist: Al Columbia Tundra Publishing

Δεν είναι το λογοπαίγνιο στον τίτλο που καθιστά το DOGHEAD πιο βλάσφημο από το BIOLOGIC SHOW (έτερο πόνημα του Al Columbia σε παλαιότερο PICTOPIA). Ούτε εδώ υπάρχει νοηματική συνοχή και το μοτίβο της βίας και της παράνοιας συνεχίζει να σε πνίγει με το γύρισμα των σελίδων. Είναι η αίσθηση μίσους και περιφρόνησης που αναδίδουν οι σελίδες του DOGHEAD που το καθιστούν πιο αποπνικτικό από τις υπόλοιπες (λιγοστές έστω δουλειές του Columbia).

Οι φήμες περί νευρικής κατάρρευσης βρίσκουν εδώ πιο συμπαγές έρεισμα. Σε τρία κεφάλαια που τιτλοφορούνται "Broken Face", "Patio Lanterns" και "Poster Child" αντίστοιχα, ο Columbia παραληρεί με τρόπο βίαια ανησυχητικό. Οι εμμονές του με τις σωματικές εσοχές μεγεθύνονται και οι βίαιες σκηνές του συνοδεύονται από αλλοπρόσαλλο ντελίριο. Σχεδόν προσπαθεί να καλύψει τα κενά στη πραγματικότητα με κακοφορμισμένη σάρκα, αίμα και ασυνάρτητες επικλήσεις στη λογική.

Στο "Broken Face", μία πόρνη υποδέχεται τον πρώτο πελάτη της μέρας και ματάκηδες κάνουν ουρά έξω από το διαμέρισμα. Παράλληλα, κάπου κοντά, ξεσπάει καβγάς που καταλήγει σε λίμνη αίματος. Σάρκα διαρρηγνύεται σε παράλληλες ιστορίες που δε σε αφήνουν να αποφασίσεις για το ποια είναι η πιο βίαιη. Σχεδιαστικά, εδώ, ο Columbia θυμίζει Bill Sienkiewicz, αλλά η προσωπική του τεχνοτροπία τελικά καταβροχθίζει τις επιρροές του με τη μανία ενός παράφρονα.

Στις σελίδες του "Patio Lanterns", ο συσχετισμός της γενετήσιας πράξης με τη βία και την αρρώστια είναι βδελυρά έντονος:

The Parents: Sex organs bloated with poisoned eggs. The candiru worm scare of '59. Fast as a photo flash, candiru worm. Funnel into your genitalia and lay eggs.

Το μανιφέστο μίσους και περιφρόνησης συνεχίζεται με την συζήτηση ανάμεσα σε ένα συγγραφέα (ο Columbia;) και την έγκυο γυναίκα του, με θέμα την αυτοκτονία και το φόνο. Η συζήτηση ξεκινά πάνω από ένα πιάτο που θυμίζει χυμένα μυαλά και παρομοιάζεται με σάρκωμα και καταλήγει με τον συγγραφέα να παζαρεύει τρόπους βίαιης αυτοκτονίας με έναν πωλητή που βρέθηκε στην πόρτα του (και μοιάζει με γκροτέσκα καρικατούρα του Frank Black). Από τον κυνισμό των διαλόγων, μέχρι το σουρεαλιστικό φινάλε της συζήτησης με το Θεό, τα θέματα της μανιοκατάθλιψης και της αργής και βασανιστικής αυτοκαταστροφής δεν αφήνουν τις σελίδες. Το ρεαλιστικό του σκίτσο, σε στιγμές, θυμίζει BIG NUMBERS, αλλά οι βίαιες σουρεαλιστικές του εξάρσεις έχουν τη δική του αποκλειστική σφραγίδα.

Τέλος, στο "Poster Child", έχει κανείς την αίσθηση ότι παρακολουθεί την πορεία μιας απεγνωσμένης κραυγής που καλύπτει τις αποστάσεις ανάμεσα στη γέννηση, τη βία της ζωής και το θάνατο, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η τελευταία σελίδα είναι ένα αφηρημένο σκίτσο που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε έμβρυο και προνύμφη. Η τελευταία πρόταση:

Death To Al Columbia

MUSICA
Brighter Death Now: Pain In Progress
Frank Black and the Catholics: Dog In The Sand
Mutilated Spastic Iguanas: Dream The Serenade

TV TORMENT
Porridge
Buck Rogers In the 25th Century
Dead Like Me