Beast In The Jungle

Όπως και στο αριστούργημα του Henry James, έτσι και στο πόνημα της Olivia Plender, ο κεντρικός ήρωας ψάχνει να βρει την απόλυτη αλήθεια, την υπέρτατη απόλαυση, τον ύψιστο σκοπό. Στο βιβλίο του James, o ήρωας χάνει την χαρά της αναζήτησης και το πραγματικό νόημα, αναμένοντας κάτι που δεν έρχεται. Υπάρχει τελικά το Αριστούργημα;

THE MASTERPIECE Writer/Artist: Olivia Plender Layout & Technical Advice (issue #1): Harry Brenton Published by: millimetre.org , Castlefield Galleries Publications

O Nick είναι εκκολαπτόμενος καλλιτέχνης (ή μήπως μία κοιμώμενη ιδιοφυΐα;). Αυτό που τον βασανίζει είναι η πιθανή δημιουργία του απόλυτου αριστουργήματος. Η αναζήτηση του, τον περνάει μέσα από διάφορα στάδια. Από το νηπιακό στάδιο ανάπτυξης του ταλέντου του, στη μποέμικη ζωή του Λονδίνου και από την ακαδημαϊκή θεώρηση της τέχνης, στην εξάσκηση της, μέσω της σκοτεινής πλευράς. Η τέχνη και το πώς την αντιμετωπίζουν διαφορετικοί χαρακτήρες και το κυνήγι της τελειότητας, είναι το πρίσμα μέσα από το οποίο δημιουργεί η Plender. To βασικότερο θεωρητικό επίχρισμα της δουλειάς της είναι ένα κράμα από μια αύρα ψυχεδέλειας και ένα πέρασμα φευγαλέας γοητείας ενός ταχυδακτυλουργικού κόλπου (η έναρξη της σειράς της Plender συνοδεύτηκε από μια επίδειξη μαγείας και ψευδαισθήσεων από τον Christopher Howell). Το άτομο διχοτομείται με τις λέξεις μέχρι τον πυρήνα της ύπαρξης και οι αποδομητικές μέθοδοι του σεναρίου θα θύμιζαν άνετα Derrida.

Όπως το σενάριο, έτσι και το σχέδιο του MASTERPIECE, αντλεί ιδέες από ένα ευρύ φάσμα. Ενώ το σενάριο θυμίζει κριτική θεωρίας της λογοτεχνίας, πολύ κοντά στον προαναφερθέντα Derrida όσο και τον Roland Barthes, το σκίτσο θυμίζει, στυλιστικά, περισσότερο ένα κράμα μεταξύ των AVENGERS (της τηλεοπτικής σειράς με μια αναπόφευκτα βρετανική κιτς χροιά), των σχεδίων του Steranko (και το γενικότερο κλίμα εικονογραφημένων αφισών από spy films) και κλασικότροπου ρεαλιστικού σχεδίου. Υπάρχει έντονος πειραματισμός και με άλλες τεχνοτροπίες (από pinups έως κλασικά pulp crime σκίτσα), αλλά αυτό δεν είναι κάτι που στιγματίζει την προσπάθεια με τη χυδαιότητα ενός Roy Lichtenstein (τον οποίο η Plender απεχθάνεται). Ο συγκερασμός διαφορετικών στοιχείων πηγάζει από μια έντονη αγάπη για τον χώρο των comics και δεν πρέπει το θεωρητικό υπόβαθρο που συνοδεύει αυτή τη προσπάθεια να υποβαθμίζει αυτό το στοιχείο.

Τα τέσσερα τεύχη που έχει εκδώσει μέχρι στιγμής η Olivia Plender, διακρίνονται από μία απίστευτη αίσθηση βελτίωσης από τεύχος σε τεύχος. Πάντα ασπρόμαυρα (κάτι το οποίο εκμεταλλεύεται υπέροχα), αυξάνονται σε σελίδες και τάσεις πειραματισμού. Η διανομή τους γίνεται συνήθως από την ίδια την Plender, σε εκθέσεις και γκαλερί. Τόσο η ιστορία όσο και η ανάπτυξη των comics, σε συνδυασμό με άλλες τέχνες (όπως ο κινηματογράφος - είναι προφανείς οι επιρροές των ταινιών του Nicholas Roeg και στο δικό της έργο) είναι κάτι που την απασχολεί και σε μια σειρά σεμιναρίων που παρέδωσε στην Tate Modern, στο πέρας της οποίας έκανε μια ικανοποιητική προσπάθεια σύνοψης της ιστορίας του μέσου. Οι αναφορές της σε performance art, την Nouvelle Vague, αντανακλώνται και στη δουλειά της. Το γεγονός ότι δεν αφήνει την ακαδημαϊκή πλευρά της δουλειάς της να μετατραπεί σε στειρότητα και το ότι την απασχολούν τόσο η ανάπτυξη όσο και οι τρόποι διανομής των έργων στο χώρο των comics (καθώς και η πρακτική εφαρμογή των ιδεών της) είναι λόγοι που καθιστούν την όλη της προσπάθεια, ξεχωριστή.

Το κολλάζ και ο κατακερματισμός των εικόνων είναι άλλες δύο τεχνοτροπίες που χρησιμοποιούνται από την Plender σαν θεατρικές μανιέρες και τη βοηθούν να περάσει την επιθυμία της για πειραματισμό. Οι μυστικιστικές αναφορές που διακρίνει κανείς στο τέταρτο τεύχος του MASTERPIECE, είναι άλλο ένα σκαλοπάτι στην αναζήτηση της. Χωρίς να ανακαλύπτει ξανά τον τροχό, η χρήση αλλοτινών καινοτομιών από πλευράς της, κατορθώνει να γίνει αναζωογονητική. Αν μη τι άλλο, ζει στο δικό της δημιουργικό παρόν, χωρίς στείρες νεκροφιλικές ρετρό-υπαναχωρήσεις. Σε δημιουργικό επίπεδο, προς το παρόν, καμιά αλήθεια δεν την καταβροχθίζει.

Τελευταία μνεία αντί κατακλείδας, μπορεί να γίνει στο lettering που έχει επιλέξει να κάνει. 'Αλλοτε δακτυλογραφημένο και άλλοτε φαινομενικά αρμόζον στη ράχη μιας hometape, έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Και γράφει υπέροχα το τέλος.

MUSICA
Amen Ra: Amen Ra III
Yob: The Illusion Of Motion
Butcher: Auricle

TV TORMENT
The Prisoner
The Singing Detective
Porridge