(Not) The Last Dog And Pony Show

Χιλιοειπωμένο αλλά αληθινό: Αν κάποιος σου πει να μην σκέφτεσαι έναν ελέφαντα, τότε πιθανότατα η εικόνα του θα σε ακολουθεί παντού. Στις μοναχικές στιγμές στο μπάνιο, παίζοντας στο γρασίδι, βλέποντας τηλεόραση, προσπαθώντας να κλέψεις στο Scrabble, αυτός θα είναι εκεί. Μπορεί, βέβαια, να αρχίζεις να υποκρίνεσαι πως δεν τον βλέπεις... Τότε και μόνο τότε, θα σε πιάσει προ εκπλήξεως η επιστροφή του.

RETURN OF THE ELEPHANT Writer/Artist: Paul Hornschemeier AdHouse Books

Μετά το εσωτερικά σπαρακτικό MOTHER COME HOME, ο Paul Hornschemeier επέστρεψε το 2004 με αυτό το 48σέλιδο αίνιγμα. Με Lynchικές παύσεις και νιφαδιασμένη ατμόσφαιρα απομόνωσης, που φέρνει στο νου το SWEET HEREAFTER του Atom Egoyan, απλώνεται στο μυαλό σου σαν υμένας ενυδάτωσης, που πολτοποιεί τα ερεθίσματα και μουδιάζει τις αισθήσεις.

Δεν υπάρχουν ονόματα σε αυτή την ιστορία. Ένας συνηθισμένος, ειδυλλιακά κλειστοφοβικός χαρακτήρας αποτελεί το κέντρο του κάδρου, για διαδοχικές σκηνές, που περιγράφονται είτε με ένα ολοσέλιδο panel πορτρέτο, είτε με δύο ισομεγέθη καρέ, το ένα στοιβαγμένο πάνω από το άλλο. Το σχήμα του comic είναι μακρόστενο, με μικρό πλάτος, θυμίζοντας αμυδρά τα σημειωματάρια moleskine, στα οποία -και καλά- σημείωνε ο Hemingway (πολύ θα ήθελα να δω αν υπάρχει κανένα με λεκέ από τα μυαλά του, να ποτίζει κάποιες τελευταίες σημειώσεις και αν ναι, θα ήθελα να δω τι χρώμα έχει τώρα μετά από χρόνια σε συντήρηση και αν κανείς αφαιρούσε κανένα κομματάκι κρανίου ή βλέννας, εάν θα υπήρχε περίπτωση να διαταραχθεί η prisitine, near mint, μεταθανάτια σινδωνιστική του αξία). Το χρώμα του θυμίζει απόχρωση σε σέπια και είναι εξίσου αδιόρατα εμετικό.

Οι παύσεις ανάμεσα στους διαλόγους, τα βουβά καρέ, προσφέρουν στιγμές έντασης. Καθώς η ανάγνωσή του τελειώνει πολύ γρήγορα, πρέπει να επιστρέψεις αρκετές φορές σε στιγμές και σε ατάκες. Δεν θα ξεδιαλύνουν το μυστήριο, απλά θα σε κάνουν να νιώσεις κάτι το νοσηρό (ή μάλλον όχι) να χαϊδεύει μύχια ένστικτα. Σαν κούρδισμα σε ξεχαρβαλωμένη άρπα, ο Hornschemeier φτιάχνει το μικρό κυβόπάζλ του, χωρίς ελπίδες δημιουργίας απώτερου νοήματος.

Ο κεντρικός ήρωας παίρνει άδεια από την αποπληκτική δουλειά του, για να υποδεχθεί τον ξάδερφό του. Ο ξάδερφός του έρχεται, αστειεύονται για τους πατεράδες τους, που ήταν φίλοι και όχι συγγενείς. Το αίμα συνεχίζει τη συνήθεια, που αποτελεί δουλειά για έναν από τους δύο. Πελάτης και έμπορος συνεχίζουν τη συνήθεια των γονιών τους. Ο βασικός χαρακτήρας έχει πρόβλημα με την ξηρότητα του δέρματος του στο σημείο της γροθιάς. Είναι σαν πληγή που ανοίγει κάθε χειμώνα και κάθε χρόνο απαιτεί ολοένα και περισσότερο χρόνο για να επουλωθεί. Ο "ξάδερφος" υπενθυμίζει πως το ίδιο πρόβλημα είχε και ο πατέρας του και ο δικός του πατέρας τον φώναζε περιπαικτικά "Ανθρωπο Ελέφαντα". Ακολουθεί ένταση, που εκτονώνεται σε βουβά καρέ.

Το comic κλείνει με τους δύο χαρακτήρες να βλέπουν τις βιντεοκασέτες-εμπόρευμα. Snuff porn; Ανίερες συνευρέσεις πάντα και ανθρώπων; Δεν έχει σημασία. Ακούμε μόνο την ερώτηση: Πόσο χρονών είναι; He's pretty. Οι εκφράσεις του προσώπου υποδηλώνουν ηδονή και πόνο στο περιτύλιγμα του ενός; Δεν υπάρχουν τόσο μεγάλες αυξομειώσεις, όμως. O Hornschemeier, με μαεστρία, δίνει σχεδόν επαναλαμβανόμενα panel, σε ένα τόσο μικρό σε έκταση comic. Στο τηλεοπτικό μονόπρακτο του Samuel Beckett με τίτλο EH JOE, ο μοναδικός χαρακτήρας δεν κινείται παρά ελάχιστα στα τριάντα λεπτά της διάρκειας του έργου. Βλέπουμε σε κοντινό μόνο τις συσπάσεις του προσώπου του, σε παράλληλο πλάνο με την ακίνητη σιλουέτα του. Το μόνο που ακούμε είναι ο εσωτερικός μονόλογος μίας εκ των ερινυών του. Στο comic του Hornschmeier δεν υπάρχει πολλή κίνηση. Μόνο συσπάσεις που γίνονται ορατές κατά την διάρκεια των παύσεων. Και πάντα η ρευστότητα του ξηρού δέρματος.

O 'Ανθρωπος Ελέφαντας γλύφει τις πληγές του. Και δεν ξεχνά ποτέ.

MUSICA
Racebannon: Satan's Kickin Yr Dick In
Hair Police: Constantly Terrified
Thrones: Sperm Whale