Tales From A Slightly Chipped Punchbowl

Τόσα χρόνια, αυτό το comic με βασάνιζε ως η χειρότερη αγορά που είχα κάνει ποτέ. Είτε μεγαλώνω και προσπαθώ να δικαιολογώ πράγματα, όπως οι τρίχες στην πλάτη, είτε με έχει επηρεάσει σε βαθμό προβλήματος ο ήχος του μπάσου του Les Claypool, ή δεν νιώθω καλά (ή το αντίθετο - νιώθω πολύ καλά) και το ξέθαψα, για την δική σας ευχαρίστηση. Αρχικά, να πω πως το είχα παραγγείλει (και αυτό δεν το μετανιώνω) μόνο και μόνο για τον τίτλο του.

ZEBEDIAH, THE HILLBILLY ZOMBIE REDNECK BITES THE DUST Writer/Artist: Scott Mills Oddgod Press (2003)

Από πού να αρχίσω...Το πράσινο ξεθωριασμένο μελάνι, με το οποίο είναι τυπωμένο αυτό το 86σέλιδο κομιξικό παράδοξο, χαρακτηρίστηκε ως ghoulish από τον ίδιο τον δημιουργό, σε μια αλλοτινή Halloween, nickelodeon προσπάθεια προώθησης του έργου του. Σαν χαλασμένο γιο-γιο, που αρχικά, πάντως, αποτυγχάνει να ταλαντωθεί, κολλώντας στον πόλο της ακατάληπτης μουτζουροβαβούρας.

Τα zombies, εδώ και καιρό, δεν είναι απλώς της μόδας, αλλά κοντεύουν να γίνουν, σχεδόν, όσο απωθητικά είναι τα μαύρα γυαλιά του Karl Lagerfeld ή οι καρό πλισέ φούστες που φόραγε μια φορά και έναν καιρό ο Jean-Paul Gaultier. Η συγκεκριμένη μόδα δε σκοτώνεται από χτυπήματα στο κεφάλι κι όμως ο Scott Mills (ίσως χωρίς να το συνειδητοποιήσει) επιχείρησε κάτι τέτοιο πριν από τρία χρόνια. Ο Zeb (για συντομία) είναι ένα tribute του Mills στο zombie lore που τον ανέθρεψε. Έχει φιλτραριστεί όμως από τόσες δόσεις Kochalκιάς, που το source material γίνεται αγνώριστο από την intended (or not) τσαπατσουλιά. Τα zombies είχαν να φάνε τέτοια ήττα από την εποχή της μηχανής του γκαζόν στο BRAINDEAD. Η πλοκή, βλέπετε, δε σταματά στο μονόχειρα βλάχο Ζόμπη, αλλά περιλαμβάνει έναν τρελό επιστήμονα που οδηγεί μια στρατιά zombies σε γόνιμες για ολική καταστροφή περιοχές, καθώς και μια διαστημική άκατο και μια κοιλάδα γεμάτη elves...

Ο Zebediah δεν είναι "το zombie που έχεις συνηθίσει". Είναι αστείος (και όχι μόνο χάρη στο καρό -υποθέτω- πουκάμισό του), ευαίσθητος και του αρέσει να πειραματίζεται. Αν εξαιρέσει κανείς τις πρώτες δέκα σελίδες, όπου δεν έχω ακριβώς καταλάβει τι γίνεται (οπότε, ας υποθέσω πως τα redneck zombies φιλαράκια του Zeb αλληλοσκοτώνονται μετά από διένεξη για ένα κομμάτι ροκφόρ που μοιάζει με μυαλό), στη συνέχεια, ο Zeb προσπαθεί να φάει το κεφάλι μιας κούκλας από φελιζόλ καθώς και την (biteproof) στολή του σατανικού επιστήμονα. Ο προαναφερθείς χαρακτήρας τον στρατολογεί, αν και εκφράζει ανησυχία για την αλλέγκρα και αυθόρμητη διάθεση του Ζεβεδαίου.

Οι φοβίες του (ας τον πούμε...) Mole Man, επιβεβαιώνονται όταν η στρατιά του εντοπίζει μια κοιλάδα με τρισχαριτωμένα elves. Τα zombies, με χαρακτηριστική άνεση, εξαπολύουν τον όλεθρο, κομματιάζοντας τις στιγμές ευτυχίας που απολάμβαναν μέχρι πρότινος τα μειλίχια πλάσματα. Και πάλι, δεν καταφέρνω να διακρίνω τι ακριβώς γίνεται στη σκηνή πετσοκόμματος, αλλά υποθέτω πως είναι σάπιο και βίαιο (και στο σημείο αυτό, να πω πώς αν μασούλαγα μανιτάρια, θα τα έβλεπα όλα αυτά τρισδιάστατα συν τους Spinal Tap να παίζουν το "Stonehenge"). Το θέμα είναι πως ο Zeb διστάζει να σκοτώσει μια ξωτικίσια ύπαρξη, όταν αυτή αρχίζει να παίζει φλογέρα. Ήδη, τα πράγματα δεν υπόκεινται στους συνήθεις κανόνες του zombie-lore, οπότε ας χαρακτηρίσουμε το συμβάν ως γλυκούλι (Slave Labor style). O Zeb τη φυγαδεύει, ενώ ο Mole Man, τελικά, τον καταδικάζει σε ένα αξιοπερίεργο είδος θανάτου.

O Mole Man τοποθετεί τον Zeb σε μια διαστημική άκατο και τον στέλνει στον Ήλιο. H βαριά ψυχεδέλεια αρχίζει όταν (αυτό που νομίζω ότι είναι) ο Ήλιος γίνεται ο ίδιος ένα είδος zombie. Είναι σαν ο ήλιος να εκπροσωπεί ένα τεράστιο ωάριο και η άκατος να είναι ένα μικρό σπερματοζωάριο, που δίνει ζωή στον Ζωοδότη με το να τον φέρει σε κατάσταση σήψης. Οι ουροβορικές διαθέσεις του Mills είναι παραπάνω από προφανείς, καθώς σχεδιάζει το σαρδόνιο χαμόγελο ενός νεκρού ήλιου. Εν τω μεταξύ, οι rednecks φίλοι του Zeb βρίσκουν ένα κομμάτι σπασμένη φλογέρα και ανακαλύπτουν την άδολη χαρά της μουσικής.

Το ZEBEDIAH, THE HILLBILLY ZOMBIE REDNECK BITES THE DUST δεν είναι ακριβώς ένας ύμνος στην αγάπη και τη ζωή (αν και εξαρτάται και από τη φάση στην οποία βρίσκεσαι). Το μόνο που μπορώ να προσθέσω είναι πως Zebediah σημαίνει Δώρο Θεού στα εβραϊκά. And indeed he is. (θα έβαζα και κανένα smiley, αλλά δεν ξέρω πως μπαίνουν).

When I grow up I want to be,
One of the harvesters of the sea.
I think before my days are done,
I want to be a fisherman.

MUSICA

Ούτως ή άλλως, επιβάλλεται να ακούσετε όλη την δισκογραφία των Primus, κάποια στιγμή. Γιατί, λοιπόν, αυτή η στιγμή να μην είναι η επόμενη; Μη χάνετε χρόνο, είναι εγκληματικό! Θα βρείτε κι εκεί το νόημα της αγάπης, όπως ο Zeb. Τοο many puppies... It's hard not to find some love!