The Education Of Desire

Έχοντας επιβιώσει από μια προσωπική εκδοχή της δεκαετίας του '60, που εμπεριείχε κοινόβια (χωρίς πλουμιστές, λουλουδάτες πινελιές), χίπηδες αλλά και ουσιαστική αφύπνιση πολιτικής συνείδησης, διαβρωτικές ασθένειες και δημιουργικές εκρήξεις αυτοανάφλεξης, ο Βρετανός Clifford Harper, σε μια συζήτηση-συνέντευξή του στον συγγραφέα (και συν-εκδότη του ANARCHY COMIX) Adam Cornford, ξετυλίγει ανεπιτήδευτα τις πτυχές της ζωής και της τέχνης του.

THE EDUCATION OF DESIRE: THE ANARCHIST GRAPHICS OF CLIFFORD HARPER Writers: Clifford Harper, Adam Cornford Artists: Clifford Harper Anarres Co-operative

Η πρώτη φορά που πέτυχα αυτό το βιβλίο...

(Ναι, ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες στήλες μετά τα credits, έχω ξεκινήσει τοιουτοτρόπως. Η αλήθεια είναι πως το πού βρήκα το κάθε ένα από τα comics που μπήκαν στο PICTOPIA BREEDS, είναι ένα στοιχείο άρρηκτα συνδεδεμένο με τη στήλη. Είτε ξεθάφτηκαν από στοίβες στο πάτωμα του πιο εξωφρενικά διαρρυθμισμένου comics shop του πλανήτη, κάπου στο Παρίσι, είτε από τα άσπιλα ράφια του Lambiek στο 'Αμστερνταμ, είτε σε κιβώτια στο φεστιβάλ της Angouleme, είτε -κυρίως- από πανβρώμικα ράφια μαγαζιών και μαγαζιδίων του Λονδίνου και της βρετανικής περιφέρειας, κουβάλησαν στο μυαλό μου εκτός από κόκκους σκόνης, αναμνήσεις που δεν σβήνουν. Τις περισσότερες φορές, δεν συνέδεσα επαρκώς το πώς βρέθηκαν με το περιεχόμενο της στήλης. Γενικά, όμως, είναι τόσο πολλά αυτά τα στοιχεία που έχω αφήσει να αιωρούνται λόγω αμέλειας ή μανιέρας, που θα μείνουν για πολύ καιρό ως, ιντερνετική πια, σκόνη που περιμένει ένα απλό φτάρνισμα για να σκορπίσει. Aπολογούμαι καθυστερημένα.)

...ήταν πριν από τέσσερις μήνες στο αρχείο του Cartoon Museum, δίπλα σε λογοτεχνικονομικά δοκίμια του Leo Baxendale (BEANO) και στα άπαντα του Raymond Briggs. Ο τίτλος με συνεπήρε. Η αλληλουχία εξαιρετικών (και στην περίπτωση του Baxendale και των άκρως ιδιαζόντων δοκιμίων του, απρόσμενων) δειγμάτων πολιτικής, κομιξικής γραφής με απόσπασε από αναζητήσεις σε χάρτινα κύματα στιγματισμένης σάρκας. Ο Clifford Harper μιλάει στον Cornford για τις προσπάθειές του να τιθασεύσει τις επιθυμίες του, διοχετεύοντάς τες σε αυτό που διστακτικά αποκαλεί Τέχνη του. Στις σελίδες του EDUCATION OF DESIRE (ο τίτλος, δοσμένος από τον Cornford, είναι δανεισμένος από ένα Γάλλο μαρξιστή συγγραφέα ονόματι Michel Abensour, σύμφωνα με τον οποίο "the proper function of utopia is the education of desire"), o Harper εκθέτει τους συσχετισμούς μεταξύ της ζωής και του έργου του και προσδιορίζει τις προσπάθειες του μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ριζοσπαστικής, πολιτικά φορτισμένης Τέχνης. Τα οράματά του για μια ουτοπική κοινωνία και η κριτική θεώρηση της αστικής ζωής είναι θέματα που κυριαρχούν τις δημιουργικές του τάσεις. Οπλισμένος με ραπιδογράφο, σχεδόν σκάβει το χαρτί, κάνοντας τα σκίτσα του να μοιάζουν με παθιασμένη χαρακτική. Οι επιρροές του κυμαίνονται από το γερμανικό εξπρεσιονισμό μέχρι τους Καταστασιακούς της δεκαετίας του '80 (ας σημειωθεί πως το βιβλίο εκδόθηκε το 1984). Τα comix του που περιέχονται μέσα στις σελίδες του τόμου, καλύπτουν το εύρος της δουλειάς του, εν είδει μιας κομψής (και ουχί πομπώδους) ρετροσπεκτίβας. Ιδεολογίες που έμειναν μονολιθικά ανέπαφες, συνδυάζονται με συνεχείς εναλλαγές οπτικής, που δίνουν στο σύνολο του έργου του μια παλλόμενη αίσθηση εξέλιξης.

Η βασική δουλειά που έδωσε αναγνωρισιμότητα στη δουλειά του Harper, στα πλαίσια της δεκαετίας του '70, ήταν οι εικονογραφήσεις του για το βιβλίο RADICAL TECHNOLOGY (1974). Σε αυτές παρουσιάζεται το όραμά του για μια ουτοπική κοινωνία, όπου μια κολλεκτίβα αντιμετωπίζει όλες τις πτυχές της καθημερινότητας χωρίς ίχνη φυλετικού ή κοινωνικού ρατσισμού.

Η εικονογράφησή για ένα βιβλίο με βάση την ιστορία των beatniks και συγκεκριμένα τη ζωή του Kerouac, σηματοδοτεί την εστίαση του Harper σε μια μελαγχολική αίσθηση ρομαντισμού. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ σκοτεινό και τραχύ για την αισθητική των εκδοτών.

Τις φορτωμένες με λεπτομέρεια εικόνες του, έρχεται να αντικαταστήσει μια πνιγμένη στο μελάνι τεχνική, που το αποτέλεσμά της θυμίζει χαρακτική. Eμμένοντας στη συναισθηματική απεικόνιση πτυχών της καθημερινότητας της βρετανικής εργατικής τάξης, αλλάζει τεχνοτροπία και οι εικόνες του πια χαράσσονται στους τοίχους καταλήψεων με νοερά μελάνια.

Σταθερά ταγμένος στο αναρχικό κίνημα, αφήνει τη δουλειά του να αναπνεύσει, αντλώντας έμπνευση από την ιδεολογία του αλλά παράλληλα μην επιτρέποντας της να πνίξει τη δουλειά του. Υπέροχη ισορροπία κρατάει στην ιστορία "Black Freighter" που αποτελεί μεταφορά κομματιού από την περίφημη THREEPENNY OPERA των Bertold Brecht και Kurt Weill (και δεδηλωμένη επιρροή του Alan Moore, στο δική του αναφορά στο Black Freighter). O Ηarper, στα footnotes του EDUCATION OF DESIRE, παραλληλίζει τη βίαιη φαντασίωση της κεντρικής ηρωίδας (Jenny) με προτροπή για ριζικές αλλαγές στον κοινωνικό ιστό. Οι Peter Kuper και Εric Drooker, όχι μονο θεματολογικά αλλά και σχεδιαστικά, φαίνονται εξαίσιοι συνοδοιπόροι του Harper.

H ιστορία "The Past Is A Foreign Country" είναι από τις πιο χιουμοριστικές δουλειές του Harper (και δημοσιεύτηκε σε μια από τις ανθολογίες της Knockabout Press). Στην ηλικία των δέκα ετών, ο Harper και οι συμμαθητές του στο δημοτικό αποφάσισαν να κάνουν τα σακάκια τους μανδύες ιπποτών που θα πολιορκούσαν μέχρι τελικής πτώσεως τις δεσποσύνες-συμμαθήτριες, για ένα φιλί. Εκπληκτικός αυτοσαρκασμός και (το πιο σημαντικό για τον Harper) η ύπαρξη punchline, μετατρέπουν αυτή την ιστορία σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στο έργο του.

Όπως και το "Black Freighter", έτσι και το ισοπεδωτικό "What Is Government?" αποτέλεσαν μέρος της ανθολογίας ANARCHY COMIX. Ο τότε σκληροπυρηνικός Jay Kinney (συν-εκδότης της ανθολογίας) έπεισε την κραταιά στο χώρο του underground (των δεκαετιών '60 και '70), Last Gasp, να αφιερώσει ζωτικό χώρο στις δουλειές ανθρώπων που εξέφραζαν με μένος και πάθος την αντίσταση τους στο κατεστημένο. Κούφιες λέξεις; Η καρτ-ποσταλ απόγνωσης του Harper ουρλιάζει για το αντίθετο.

Tέλος η ιστορία φόνου και απόγνωσης στο "Sign Of The Times", σηματοδοτεί τον τερματισμό της αθωότητας. Τα πράγματα σοβαρεύουν. Ο Harper δεν ομφαλοσκοπεί, επιβιώνει και παραμένει ενεργός πολιτικά. Μέχρι σήμερα, δημοσιεύει τακτικότατα σκίτσα του στην GUARDIAN. H επανάσταση είναι έτσι οριστικά νεκρή ή περιμένει την γλυκιά αφύπνιση;

O Harper επαναπροσδιορίστηκε, μεταλλάχτηκε, επιβίωσε.

Θα μπορούσε να συμβεί το ίδιο και για αυτή τη στήλη.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ευχαριστήσω εσάς που διαβάσατε τα εκατόν πέντε υδροκέφαλα μέρη του PICTOPIA BREEDS, καθώς και αυτό, το εκατοστό έκτο. Ξεκινώντας διαδικτυακά τον Οκτώβριο του 2004 (αποτελώντας μετεξέλιξη της στήλης "Pictopia", στο φοιτητικό περιοδικό ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ),το PICTOPIA BREEDS κλείνει συνολικά πέντε χρόνια ζωής. Επίσης, να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον αδερφό μου Νίκο, που άπειρες φορές με βοήθησε με σκαναρίσματα κι άντεξε ανελέητη γκρίνια για τη στήλη, στο Γιάννη Κουρουμπακάλη για τα tutorials και την υπομονή, στην Αλκυόνη για όλα, και στους Ηλία Κατιρτζιγιαννόγλου και Δημήτρη Σακαρίδη για το άψογο editing, την υπομονή, την ανοχή, τη στήριξη και τη βοήθεια για να βγαίνει το παραλήρημα μου online (και που δεν έβγαλαν το "Pictopia Delay" ως υποκατάστατο στήλης, όπως άνετα θα μπορούσαν να έχουν κάνει πολλές φορές μέχρι τώρα).

Περιμένετε το "Shape Of Comicdom To Come". Είμαι σίγουρος πως θα σας ενθουσιάσει.

04.05.2007
07:27.


So where do we go from here?
Just about anywhere
Disorientated but alive
Boredom won't get me tonight.