Μικρα, σύντομα reviews, για comics τα οποία δεν "δικαιολογούν" ολοκληρωμένη κριτική.

Βασικά, ένας απλός τρόπος για να είμαστε όλοι up-to-date σε τίτλους και storylines που "τρέχουν".

Αυτή την εβδομάδα, έγραψαν οι: Θοδωρής Δημητρόπουλος, Δημήτρης Σακαρίδης, Μυρτώ Τσελέντη και Γιώργος Χατζηκωστής.

Various Publishers

Λίγο μετά την Πρωτοχρονιά του 2006, είχα γράψει μια πολύ θετική κριτική για το πρώτο τεύχος του BAD PLANET των Steve Niles και Thomas Jane. Από τότε, όπως μπορείτε να αντιληφθείτε πολύ εύκολα, έχει περάσει πάρα πολύς καιρός και για να είμαι ειλικρινής, είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξη αυτής της σειράς. (Τώρα, ongoing είναι, limited είναι; Θα σας γελάσω.) Τη θυμήθηκα, όμως, όταν πριν από λίγες εβδομάδες βρέθηκα στο San Diego για αν παρακολουθήσω το Comic-Con International (είπε casually αφήνοντας τους να ζηλεύουν...) και καθώς τριγύριζα στον τεράστιο εκθεσιακό χώρο, προσπαθώντας να χωνέψω/κατανοήσω/αφομοιώσω το όλο πράγμα, πέρασα μπροστά από το booth της Raw Studios όπου είδα τον Thomas Jane αραχτό, με τα πόδια πάνω στο τραπέζι και με ύφος "ωραία είναι εδώ, αλλά ψιλοβαριέμαι - god, I'm so fuckin' cool". Ξαφνικά, it all came back to me! Υπήρχε ένα πολύ ενδιαφέρον sci-fi comic που το έλεγαν BAD PLANET και θύμιζε λίγο EC και λίγο b-movie της δεκαετίας του '70. Πάνω λοιπόν που είμαι έτοιμος να επιτεθώ για πρώτη φορά στη ζωή μου σε ένα σταρ (albeit minor) του Χόλιγουντ, με αφορμή τη φριχτή καθυστέρηση, είδα το BAD PLANET #2 πάνω στον πάγκο. Στάθηκα μπροστά στον Jane, άπλωσα το χέρι, συστήθηκα, αγόρασα το BAD PLANET #2, μου το υπέγραψε, γύρισα στο ξενοδοχείο, το διάβασα... Ναι, ήταν τόσο καλό όσο το πρώτο! Get out there and buy it now! (8.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Μολονότι έχω κόψει σχεδόν όλους τους υπερηρωικούς τίτλους των δύο μεγάλων εταιριών (I've developed a peculiar allergy to masturbatory crap), αποφάσισα να δοκιμάσω το BRAVE & THE BOLD, ίσως γιατί μου αρέσει πολύ ο George Perez, ίσως πάλι επειδή έχω μια νοσταλγική αγάπη για τον τίτλο. Όπως και να 'χει, δεν το έχω μετανιώσει ακόμη. Στο τεύχος #5, ο Batman συναντάει τους Legionnaires και υπήρχαν στιγμές που ένιωσα το fanboy sense μου να χτυπά ξανά, μετά από πολύ καιρό. Στα plus, ότι ο Batman που βλέπουμε εδώ δεν είναι ο παρανοϊκός μισάνθρωπος που προσπαθούν να μας πλασάρουν τα τελευταία 15 χρόνια, αλλά ο Batman που ξέρουμε και αγαπάμε εμείς που τον γνωρίζαμε before he was "Burtonized". Επίσης, Supergirl, Green Lantern και Adam Strange στα απομεινάρια του Rann/Thanagar War. Παραδόξως, μου άρεσε και αυτό το κομμάτι της ιστορίας, παρά το heavy continuity που το βασανίζει. Overall, ένα ακόμη πολύ καλό τεύχος. (7.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Πίσω από το απίστευτο (και πάλι) εξώφυλλο της Jo Chen, κρύβεται μια αυτοτελής και ιδιαίτερα συναισθηματική ιστορία, μέσω της οποίας ο Whedon μιλάει για την ταυτότητα και τη σημαντικότητα της προσωπικής αλήθειας. Μια decoy Buffy ζει επώνυμα χρησιμοποιώντας ένα όνομα που δεν της ανήκει, αλλά πεθαίνει ανώνυμα, χωρίς κανείς να γνωρίζει ποια είναι (ήταν) στην πραγματικότητα. Ο Whedon γενικεύει το συναίσθημα αυτό και υποστηρίζει πως τελικά μόνο το άτομο γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό. Σημαντική δήλωση, συγκινητικό μονοσέλιδο splash στο κλείσιμο, γενικά ένα πειραματικό τεύχος τη δύναμη του οποίου δεν μειώνει το αδιάφορο σχέδιο και μερικά προβληματάκια λόγω της έλλειψης γραμμικότητας στην αφήγηση. (8.0)
Θοδωρής Δημητρόπουλος

Οι περιπέτειες των ενοίκων του πιο παραμυθένιου κάστρου δεν έχουν τέλος. Στο τεύχος #7, ο νάνος Tolliver γκρεμίζει ένα τοίχο για να φτιάξει μια πόρτα, αλλά δυστυχώς για αυτόν, γκρεμίζεται μαζί και το ταβάνι! Ευτυχώς, δεν παθαίνει κάτι σοβαρό, αλλά σύμφωνα με το cliffhanger του τεύχους, υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον από την άλλη μεριά του τοίχου. Επίσης, στο συγκεκριμένο τεύχος, μαθαίνουμε την έννοια του "goat logic" και βλέπουμε πως ακόμη και οι πιο γενναίοι πολεμιστές τρομάζουν όταν... τους πιάνουν στα πράσα. All-ages magic από την υπερ-ταλαντούχα κυρία Medley, όπως συνήθως. (9.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Sorry για το κόλλημα κατ' αρχάς, αλλά ως θετικός "επιστήμονας", έχω μεγάλο πρόβλημα με τον Hank McCoy να γράφει στο ημερολόγιό του πως πιστεύει ότι κάθε πρόβλημα έχει λύση. Editors; Κάποιος; Είναι αποδεδειγμένο θεώρημα της Μαθηματικής Λογικής πως υπάρχουν προβλήματα που δεν είναι δυνατόν να επιλυθούν. Θα περίμενε κανείς πως ο Dr. McCoy θα το είχε υπόψη του. Χρμφ, τέλος πάντων. Ο άνισος Christ Yost παίρνει τη σκυτάλη από τον Mike Carey και μας δίνει κάμποσες σελίδες βαρετού μονολόγου, που όμως, τουλάχιστον, καταλήγουν σε ένα δυνατό cliffhanger. ('Ασχετα που η Marvel το έχει spoil-άρει στα Previews. Ευχαριστούμε πολύ.) Κάπου πάει τελικά όλο αυτό! Στα θετικά και η χρήση της Kavita Rao στο κεφάλαιο 4, αλλά το 5 είναι ανούσιο, πλην της τελευταίας σελίδας. (5.0)
Θοδωρής Δημητρόπουλος

Merry Marvel Continuity Time! Ο Beast εξηγεί τον θάνατο της Jean λέγοντας πως πέθανε από εγκεφαλικό που της προκάλεσε ο... Magneto. Ναι. Μόνο που υποτίθεται πως η "επίσημη" εξήγηση της Marvel για το run του Morrison έλεγε πως εκείνος δεν ήταν ο Magneto, αλλά ο Xorn, που νόμιζε πως ήταν ο Magneto, ή κάτι παρεμφερώς ηλίθιο. Ας αποφασίσουν, πάνε χρόνια πια. Κατά τα άλλα, ο Mike Carey χρησιμοποιεί ένα ψιλο-ξεδιάντροπο McGuffin (τις υγρές σκέψεις του Dark Beast), αλλά παρ' όλα αυτά, φτάνει στο ζητούμενο, που είναι το ταξίδι του Hank McCoy ως χαρακτήρα στη σκοτεινή πτυχή του να είσαι "ξεχωριστός". Τί συμβαίνει μέσα σου, όταν όλα κρέμονται από σένα; Η υπόσχεση πως το crossover θα εξερευνούσε το πόσα είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ο Beast για το γενικότερο καλό, τώρα επιτέλους αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα. Και δε βλέπω την ώρα να μάθω πώς συνδέονται οι Greys με όλα αυτά. (7.0)
Θοδωρής Δημητρόπουλος

Στο εγγύς μέλλον, μια φαρμακευτική εταιρία κατορθώνει να αποκωδικοποιήσει την πλήρη δομή ενός ανθρώπινου κυττάρου, το οποίο ανήκει σε έναν υπάλληλο και ερευνητή της. Ένα comic που ασχολείται με το γενετικό έλεγχο δεν ακούγεται τρομερά πρωτότυπο. Και όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με ένα άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ. Πρώτα απ' όλα, ο σεναριογράφος αποφεύγει να παρουσιάσει τους χαρακτήρες ως δυσδιάστατα αρχέτυπα, ενώ ταυτόχρονα παρασύρει τον αναγνώστη σε ένα σκοτεινό και παγωμένο αύριο, που διευθύνεται από εταιρίες και κατασκόπους. Αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα μεταφέρει και στο οπτικό επίπεδο ο σχεδιαστής, ιδιαίτερα ικανοποιητικά. (8.0)
Μυρτώ Τσελέντη

Hunter Rose, γραμμένος μα και -κυρίως- σχεδιασμένος από τον Matt Wagner, μετά από πολλά χρόνια. Αυτό το οικονομικό τεύχος, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τα ορεκτικό, μέχρι την ώρα που θα φτάσει το κυρίως πιάτο - μόνο που αυτό αργεί (βλέπε Νοέμβριο). Τότε θα μάθουμε το τι περιγράφανε οι σκισμένες σελίδες από το ημερολόγιο του Rose, σελίδες που έσκισε ο ίδιος, προσπαθώντας να κρύψει κάτι. Μέχρι τότε, υπομονή (αν και εγώ έχω αρχίσει να τρώω τα νύχια μου). O Wagner σε μεγάλα κέφια, παραμένει πιστός στην black, white and red (and grey tones) παλέτα του και κατάφερε να με "φτιάξει". Στα extras, βάλτε και ένα μέρος της συνέντευξης του δημιουργού, που είδε το φως της ημέρας πρώτη φορά στο Newsarama, σχεδόν ταυτόχρονα με την κυκλοφορία αυτού του comic. Να αρχίζω να ενθουσιάζομαι; Γιατί όχι! (8.5)
Γιώργος Χατζηκωστής

Πως μπορείς να μη λατρεύεις ένα comic με δύο τόσο διεστραμμένα συμπαθητικούς πρωταγωνιστές. Από τη μια, η Cassie "με κακοποιούσαν όταν ήμουν μικρή, δεν είχα ποτέ φίλους και παρότι έχω γίνει θεόμουνο, αισθάνομαι ακόμα σαν στραβοχυμένη έφηβη" Hack και από την άλλη, ο "είμαι ένα πανάσχημο, τρομακτικό τέρας και μου αρέσει" Vlad. Παρ' όλο που μου είναι αδύνατο να βρω το παραμικρό σημείο ταύτισης με τους χαρακτήρες, μου είναι και οι δύο τρομερά αγαπητοί. Επίσης, πως μπορείς να μη λατρέψεις ένα συγγραφέα που αντιμετωπίζει, με απόλυτα σατιρική διάθεση, το προαιώνιο ερώτημα "συνδέεται η rock μουσική με το σατανισμό" και απαντάει χωρίς κανένα άγχος και χωρίς ίχνος προκατάληψης. Τρίτον, πως μπορείς να μη λατρέψεις ένα comic, στο οποίο η λύση στο πρόβλημα θα δοθεί μόνο αν ο ένας από τους δύο ήρωες ξεπαρθενιαστεί - και surprise, δεν μιλάμε για την Cassie! HACK/SLASH: Me love very much (8.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Μετά την πτώση της αυλαίας του άνευρου "Lightning Saga" crossover με το JUSTICE SOCIETY OF AMERICA, ο κύριος Meltzer αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο τεύχος, αποκλειστικά σε δυο χαρακτήρες: Τον Red Arrow (formerly known as Speedy) και την Vixen. Επίσης, θεώρησε καλό να τους βάλει μέσα σε ένα κτίριο που έχει καταρρεύσει. Ή, για την ακρίβεια, έχει βυθιστεί. Σας είπα ότι δεν υπάρχει και φανερή διέξοδος; Απλή στην σύλληψη η ιδέα, ωραία η εκτέλεση, εξαιρετικό ατμοσφαιρικό σχέδιο από τον Gene Ha, με το κατάλληλο κλειστοφοβικό feeling. Για να δέσει το γλυκό, στο τέλος, προσθέτουμε και ένα έξυπνο twist. Απλά, το αγαπημένο μου μέχρι στιγμής τεύχος από το run του Meltzer, ένα run που, μέχρι στιγμής (ολοκληρώνεται σε δυο τεύχη), δεν φάνηκε αντάξιο των υψηλών αρχικών προσδοκιών μου. (7.5)
Γιώργος Χατζηκωστής

Κάτι πρέπει να λέει για το περιεχόμενο του τεύχους το ότι δυσκολεύομαι να βρω 100 λέξεις γι' αυτό, ε; Μου αρέσει η ιστορία αυτού του arc, μου αρέσει το σχέδιο, μου αρέσει αυτό που κάνει ο Yost με την Magik, αλλά πραγματικά, το pacing καταστρέφει τα πάντα. Ολόκληρο αυτό το τεύχος δεν προσφέρει τίποτα που να μη μπορούσε να χωρέσει σε τέσσερις σελίδες, μοιρασμένες στο προηγούμενο και το επόμενο κεφάλαιο. Περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον την κατάληξη, πάντως. (4.0)
Θοδωρής Δημητρόπουλος

Έχω την εντύπωση, ότι αυτή η σειρά πέρασε -σχεδόν- απαρατήρητη, ακόμη και από τους hardcore DC fans. Ίσως επειδή δεν είναι μέρος της check-all-the-COUNTDOWN-tie-ins καμπάνιας, εκεί ακριβώς που έχει ρίξει η εταιρία όλο το βάρος της, δρομολογώντας το επόμενο Μεγάλο! Event! Που! Θα! Αλλάξει! Τα! Πάντα!!! Κρίμα, γιατί ήταν ένα από τα, ελάχιστα πλέον, all-ages superhero comics, με όλη την σημασία του όρου. Η ολοκλήρωση έχει τον προβλεπόμενο "feel-good, the heroes win" αέρα, αλλά δεν ενοχλεί, γιατί δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. 'Αντε όμως, κύριε Smith, αρκετά με το work-for-hire! Το κοινό περιμένει το νέο creator-owned project σας! (8.0)
Γιώργος Χατζηκωστής

Ένα από τα πιο βαρετά και conceptually wrong limited series φτάνει στο τέλος του και εγώ μαζί με το πορτοφόλι μου λέμε να κάνουμε ένα πάρτι για να το γιορτάσουμε. Ο Jeff Smith δεν κατάφερε σε κανένα σημείο να πιάσει το νόημα και το ύφος του Captain Marvel, έτσι όπως αυτό καλλιεργήθηκε πριν από πολλές δεκαετίες από τον C.C. Beck, τον Otto Binder, τον Kurt Schaffenberger και μια πλειάδα ακόμη ικανών δημιουργών που δούλευαν για την Fawcett στα πρώτα χρόνια τις comics industry. Από τη μια, αυτό δεν θα έπρεπε να με παραξενεύει, καθώς δεν έχει υπάρξει ως τώρα κανείς που να το κατάφερε (η DC μοιάζει καταραμένη, όσον αφορά στο συγκεκριμένο χαρακτήρα και τον κόσμο του). Από την άλλη, όμως, θεωρώ πολύ πιο τίμια την προσέγγιση του Jerry Ordway, που ήταν από την αρχή αποφασισμένος να κάνει κάτι διαφορετικό, πιο ώριμο (με την πραγματική έννοια του όρου, όχι απαραίτητα, cursing, killing and screwing), για μεγαλύτερους και πιο "παραδοσιακούς" superhero readers - και το έκανε πολύ καλά. Αντίθετα, ο Smith προσπαθεί να πουλήσει ακριβώς αυτό: ότι ξαναφέρνει τον Captain Marvel στις ρίζες του, αλλά δυστυχώς για αυτόν, είναι τόσο, μα τόσο, εκτός πραγματικότητας. Κατάφερε βέβαια, να ξεγελάσει τον Γιώργο Χατζηκωστή, όπως θα διαπιστώσατε διαβάζοντας το προηγούμενο snapshot... (2.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Ο Cosmic Boy κατηγορείται για γενοκτονία (το ότι έπρεπε να το κάνει, για το καλό της ανθρωπότητας είναι irrelevant...) και ο άνθρωπος που θα τον φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης είναι ο Tenzil Kem! (Αν είστε old-school Legion fan, αυτό το όνομα σας λέει πολλά!) Ακόμη ένα πολύ ενδιαφέρον τεύχος από τον TonyBedard, που δείχνει πως έχει τα φόντα να οδηγήσει τον τίτλο σε ακόμη μεγαλύτερα ύψη από αυτά που τον άφησε ο Mark Waid. Ίσως, μάλιστα, να μάθουμε κάποια στιγμή τι ακριβώς παίζεται και με τη Supergirl - εκτός και αν αυτό το ερώτημα έχει αποφασιστεί πως θα απαντηθεί editorially (και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!). Ωραίος και ο Dennis Calero στο σχέδιο, αλλά να πω την αμαρτία μου, μου λείπει ο Barry Kitson. (8.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Οι περισσότεροι στους οποίους έχω εκφράσει την προτίμηση μου σε αυτόν τον Spider-title σε σχέση με αυτούς του regular MarvelUniverse, με αντιμετωπίζουν με καχυποψία ή τουλάχιστον, επιστημονική περιέργεια. Ομολογώ ότι βρίσκω τον Ultimate Peter Parker πολύ πιο ενδιαφέροντα χαρακτήρα από τον regular, unmasked, soon to be single again του "κανονικού" universe της Marvel - ίσως επειδή στο πρόσωπο του βλέπω κάποια στοιχεία από την Ditko/Lee περίοδο του AMAZING SPIDER-MAN, πριν έρθει ο "Jazzy" Romita και τον "σουλουπώσει". Anyway, αυτό είναι το τελευταίο τεύχος του Mark Bagley, του σχεδιαστή που πήρε τον τίτλο από το πρώτο τεύχος και... δεν έλεγε να τον αφήσει. Μια συνεργασία, αυτή των Bendis και Bagley, που έσπασε το ρεκόρ των Lee/Kirby στο FANTASTIC FOUR - και προτού κάποιος φωνάξει τη λέξη "GROO" (Editor's Note: I was just about to), να σας πω ότι, φυσικά, αναφέρομαι σε χαρακτήρες που ανήκουν στην Marvel, ενώ ως γνωστών, ο ανεγκέφαλος βάρβαρος απλώς "φιλοξενήθηκε" από αυτή. Σχεδόν όλο το τεύχος αφιερώνεται στην συζήτηση του Peter με την Aunt May, με θέμα τη συνήθεια του πιτσιρικά να φοράει κολάν και να γρονθοκοπεί τους εκάστοτε παραβάτες του νόμου. Η θεία διατηρεί την ψυχραιμία της, παρά τις αντιρρήσεις της για το hobby του ανιψιού της. Ο Bendis, όταν έχει να κάνει με μόνο δυο χαρακτήρες να συζητάνε, ξεσαλώνει - αρκεί αυτό να σας βρίσκει σύμφωνους. Ο "ψάρακας" Immonen κάνει το ντεμπούτο του, σχεδιάζοντας την μάχη με τον Spot, ένα χαρακτήρα που διατηρεί το loser quality που έχει και ο αυθεντικός. Ένα χαμηλών τόνων, ευχάριστο τεύχος. (7.0)
Γιώργος Χατζηκωστής

Το δεύτερο τεύχος της καλύτερης νέας σειράς της προηγούμενης χρονιάς έφτασε και είναι, ενδεχομένως, καλύτερο από το πρώτο! Ο Jordan Crane στα γνωστά επίπεδα ποιότητας που μας έχει συνηθίσει, διηγείται καθημερινές ιστορίες, που όμως μπορεί ταυτόχρονα να φαντάζουν τρομερά οικείες, αλλά και απίστευτα μακρινές. Η χαρακτήρες του χαρακτηρίζονται από μια αποστασιοποίηση, που μπορεί σε κάποιους να θυμίζει λίγο AdrianTomine, κάτι που θα ίσχυε αν το golden boy της Drawn & Quarterly άφηνε κατά μέρος την ποζεριά και το αφ' υψηλού υφάκι που έχει υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια και αξιοποιούσε επιτέλους το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Κάτι που Crane κάνει ανελλιπώς, με απίστευτη συνέπεια και με βελτίωση που θυμίζει γεωμετρική πρόοδο. Alt-comics fans, σκίστε τα τεύχη του OPTIC NERVE και αγκαλιάστε το UPTIGHT του Jordan Crane. Not only is it better, but it's cheaper too! Fuck it! Κηρύσσω επισήμως την έναρξη ενός ανηλεούς πολέμου ανάμεσα στον Adrian Tomine και τον Jordan Crane. Whose side are you on, alt-fanboy? (Ναι, το ξέρω πως, πιθανότατα, η πλευρά που υποστηρίζω θα χάσει. That's my kind of war, though!) (9.5)
Δημήτρης Σακαρίδης

Οι X-Men είναι αποδεκατισμένοι μετά τα απανωτά χτυπήματα της προηγούμενης τευχάρας, κι εδώ ο Carey δεν δείχνει να αφήνει το γκάζι. Η θέση της ομάδας γίνεται όλο και πιο δεινή, και οι προδοσίες έχουν μεγαλύτερο effect τώρα που στεκόμαστε λίγο, να θυμηθούμε τις σχέσεις που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των χαρακτήρων στα προηγούμενα τεύχη. Η καλύτερη mindless superhero fun σειρά αυτή τη στιγμή, τέλεια για αυτό που είναι. Μόνο μου παράπονο (κάποιες στιγμές) ο Ramos. Αν είναι να μην καταλαβαίνουμε τι είναι αυτό που κοιτάμε, τουλάχιστον ας το έχει ζωγραφίσει ο Chris Bachalo, που μου αρέσει ακόμη κι όταν δε βγάζει νόημα. (6.0)
Θοδωρής Δημητρόπουλος