Writer: Warren Ellis

Artist: Adi Granov

Letterer: Randy Gentile

Editor: Tom Brevoort

Marvel Comics

Ομολογώ πως δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν μου άρεσε το συγκεκριμένο comic. Δεν μπορώ επίσης να πω πως θα το σύστηνα ανεπιφύλακτα στον μέσο αναγνώστη των υπερηρωικών comic της Marvel.

Ο λόγος; Δεν νομίζω πως είναι ακόμα σαφής, σε αυτό το πρώτο τεύχος της νέας σειράς του IRON MAN, η κατεύθυνση που θέλει να δώσει στην ιστορία και στον ήρωα ο φίλος μας ο Warren Ellis (by the way, πόσα reviews έχω κάνει σε comics του Ellis τις τελευταίες βδομάδες;).

Η αλήθεια είναι πως ο Tony Stark που βλέπουμε στο IRON MAN #1 απέχει αρκετά από αυτόν που είχαμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Είναι ένας τύπος πολύ πιο hip, πιο μοντέρνος σε σχέση με τον τρόπο που τον έγραφαν οι προηγούμενοι συγγραφείς. Τρομερός ατακαδόρος (όπως και οι περισσότεροι πρωταγωνιστές του Ellis) μοιάζει να είναι πολύ πιο κοντά στο προφίλ ενός κινηματογραφικού αστέρα, παρά ενός ιδιοφυούς εκατομμυριούχου επιχειρηματία.

Στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου τεύχους παρακολουθούμε τη συνέντευξη που δίνει ο Stark σε έναν documentary filmmaker, ο οποίος προσπαθεί να τον ξεμπροστιάσει και να αποδείξει ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας έμπορος όπλων που δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους που πεθαίνουν εξαιτίας του και πως η εταιρία του, Stark International, είναι ένας από τους «δαίμονες» του New World Order. Η πηγή έμπνευσης του Ellis για τη συγκεκριμένη σκηνή είναι προφανής για όσους έχουν δει το BOWLING FOR COLUMBINE του Michael Moore.

Στην πραγματικότητα ο documentarist έχει στριμώξει τον Stark στον τοίχο και ο κάποτε πανίσχυρος -όπως τον ξέραμε- ήρωας, μοιάζει με πιτσιρικά neo-yuppie που μόλις έχει τελειώσει το κολέγιο και δεν ξέρει πως λειτουργεί ο «έξω κόσμος».

Αυτό προσωπικά με ενόχλησε, καθώς έχω προσωπικά δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια, μια εικόνα του Tony Stark που σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με αυτό που βλέπω στο Iron Man #1. H προσπάθεια του Ellis να επαναφέρει την τάξη στο τέλος της σεκάνς, με τον Stark να αντιδρά και να βάζει στην θέση του τον συνομιλητή του δείχνοντας του πόσο ασήμαντος είναι στην πραγματικότητα, μοιάζει ελαφρώς άγαρμπη και βεβιασμένη και προφανώς γίνεται μόνο και μόνο επειδή ο συγγραφέας κατάλαβε ότι μπορείς να μειώσεις τον πρωταγωνιστή σου μέχρι ενός σημείου πριν αρχίσουν και οι αναγνώστες να μην τον παίρνουν στα σοβαρά.

Το σχέδιο του Adi Granov είναι σε γενικές γραμμές ικανοποιητικό, αν και αρκετά στατικό και γεμάτο «talking heads», χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις σε layout και panel composition. Με ξενίζει κάπως η ιδιαίτερα νεανική μορφή που έχει δώσει στον Stark, αλλά κατανοώ πως αυτή συμβαδίζει με το νέο policy της Marvel που καθορίζει την ηλικία του ως «λίγο πριν τα τριάντα» (stupid, but what can you do?).

Θα περιμένω να διαβάσω τουλάχιστον 2-3 ακόμα τεύχη πριν πάρω την τελική μου απόφαση για τον καινούργιο τίτλο του IRON MAN. Το πρώτο τεύχος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα teaser που δεν προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα.