Writer/Artists: Παναγιώτης Πανταζής, Γιώργος Γούσης, Ταξής, Μιχάλης Διαλυνάς, Αναστάσης Τσιάτσιος

Εκδόσεις ΚΨΜ

Μια ατάκα που πολύς κόσμος έχει ψωμοτύρι είναι: "δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πώς το λες", με αποτέλεσμα μια ανακύκλωση ιστοριών και θεμάτων, όπου το "πώς" δεν καθιστά πιο ενδιαφέρον το "τι". Το LYNCH είναι μια φωτεινή (ή πιο σωστά, σκοτεινά χιουμοριστική) εξαίρεση, όπου κλασσικά θέματα, που άπτονται της καθημερινότητας των ανθρωπίνων σχέσεων, ανακατεύονται με την, κατά περίπτωση, ελληνική γραφικότητα της "παράδοσης" και τα R-rated movies.

Σας μπέρδεψα; Cool, αυτό ήθελα! Άλλωστε, ό,τι και αν σας πω για το σενάριο, δεν θα σας κάνει τόση αίσθηση, όσο αν είχατε μπροστά σας τις σελίδες, "black and white and pink all over".

Η Κατερίνα και ο Χάρης είναι δύο τυπικοί έφηβοι, οι οποίοι, τυπικά, φτάνουν σε εκείνο το σημείο της σχέσης τους, που περιλαμβάνει αυτό που όλοι αναζητούν, κάποιοι βρίσκουν, άλλοι θεωρούν μύθο και άλλοι, πάλι, γκρεμίζουν τους κόσμους τους στο όνομά του: το σεξ. Εδώ, βεβαίως, αν και απατηλά φαίνεται πως έχουμε την αντίδραση της κλασσικής ελληνικής οικογένειας, όπου "ο καυλωμένος κάφρος διακόρευσε την τιμή της μονάκριβης κόρης", το σενάριο παίρνει μια πιο horror/συνομωσιολογική τροπή: σχεδόν μια ολόκληρη πόλη (νέοι, γέροι, παιδιά, γυναίκες) λειτουργεί υπό καθεστώς "omerta", ή ενδεχομένως, σαν την Camarilla στο παλιό VAMPIRE: THE MASQUERADE και καταδιώκει τους δύο νέους, προκειμένου να τους σκοτώσει, επειδή έσπασαν τον "κύκλο της αρχαίας αδελφότητας". Εν συνεχεία, έχουμε ολίγη από 28 DAYS LATER, με τους λιγοστούς μας ήρωες ενάντια σε μια ορδή από οργισμένους... Ελληνάρες και μια ενδιαφέρουσα ανατροπή προς το τέλος.

Το ενδιαφέρον και η πραγματική αξία αυτού του comic δεν είναι στην λειτουργική (και λίαν χιουμοριστική) συρραφή διαφορετικών ειδών, σε μια R-rated ιστορία, αλλά στην πολύ ωραία σκηνοθεσία, την σχεδόν αόρατη εναλλαγή των καλλιτεχνών από σελίδα σε σελίδα (χάρη στη διατήρηση της ίδιας παλέτας χρωμάτων και του panelling) και στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων μέσα σε λίγες μόνο σελίδες. (Ο παλαβός παππούς με το κράνος του football και το φορτηγό του μπόγια being my personal favorite και η Βούλα με το φτυάρι, δεύτερη.)

Τέλος, το comic είναι χωρισμένο σε τρία μέρη, με το πρώτο να είναι περισσότερο μετάβαση από romance σε ψυχολογικό θρίλερ καταδιώξεως, το δεύτερο να περιλαμβάνει την κυρίως δράση (read: "σφαξίδι") και το τρίτο να είναι, κατά κάποιον τρόπο, το origin story που προκύπτει από δύο μόνο panels του δεύτερου μέρους. Προσωπικά, μου άρεσε περισσότερο το τρίτο μέρος (του Αναστάση Τσιάτσιου), τόσο για το μαύρο του χιούμορ και τις κρυμμένες του αναφορές, όσο και για το σχέδιο, που παραπέμπει στις εφιαλτικές σεκάνς του Jean Dzialowski, στο FALL OF CTHULHU.

Overall, ένα πολύ ευχάριστο comic, με άριστη εκτύπωση ΚΑΙ σαγρέ centerfold εξώφυλλο! (Άντε και σε foil!)