Μικρα, σύντομα reviews, για comics τα οποία δεν "δικαιολογούν" ολοκληρωμένη κριτική.

Βασικά, ένας απλός τρόπος για να είμαστε όλοι up-to-date σε τίτλους και storylines που "τρέχουν".

Αυτή την εβδομάδα, έγραψαν οι: Αριστείδης Κώτσης, Δημήτρης Σακαρίδης και Γιώργος Χατζηκωστής.

Προσοχή! Τα περισσότερα Snapshots δεν είναι εντελώς "spoiler-free".

Various Publishers

Comic που απευθύνεται σε παιδιά, χωρίς όμως να τα θεωρεί "διανοητικά καθυστερημένα", προσφέροντας ενδιαφέροντες χαρακτήρες, πνευματώδεις διαλόγους, clean-cut artwork και εκφραστικό lettering; Yes, please! Χρειαζόμαστε περισσότερες τέτοιες προσπάθειες, αναμφίβολα. (7.0)
Γιώργος Χατζηκωστής

Ιδέα μου είναι, ή ο Pekar έχει "μαλακώσει" τώρα στα γεράματα; Τέλος πάντων, αν δεν είστε fans του, το τελευταίο αυτό offering στιγμιότυπων της ζωής του, δεν πρόκειται να σας κάνει να αλλάξετε γνώμη. Οι λοιποί, προσέλθετε. Για άλλη μια φορά, μια πλειάδα καλλιτεχνών, καλείται να εικονογραφήσει τις εμπειρίες του "grumpy old man", με τα γνωστά, εξαιρετικά αποτελέσματα. (8.5)
Γιώργος Χατζηκωστής

Άγνωστο τι με ωθεί να αγοράζω ότι γράφει ο Warren Ellis. Σίγουρα, η "φωνή" του έχει σταματήσει να είναι το ίδιο φρέσκια σε σχέση με το πώς ήταν πριν από 7-8 χρόνια. Anyway, το τελευταίο του πόνημα έχει να κάνει με μια tough as nails, sexy redhead in skintight outfit, ευρισκομένη σε post-apocalyptic (or something like that) περιβάλλον, με όλα να φαίνονται νοηματικός δυσπρόσιτα, για πρώτο τεύχος. Πραγματικά, δεν θα ασχολούμουν περαιτέρω, αλλά το cliffhanger με έπεισε να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. (5.0)
Γιώργος Χατζηκωστής

Ah, how the mighty have fallen. Δεν το κρύβω πως έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία περίοδο κατά την οποία ήμουν απολύτως ικανοποιημένος με την ύλη και την προσέγγιση του -παραδοσιακά- κορυφαίου comics-related εντύπου. Τα τελευταία χρόνια, πιάνω διαρκώς τον εαυτό μου να αναζητεί και να εφευρίσκει δικαιολογίες για να αποτρέψει το αναπόφευκτο: να σταματήσω να αγοράζω το περιοδικό. Finally, το ποτήρι ξεχείλισε και οι δικαιολογίες στέρεψαν (is that a mixed metaphor?) και έφτασε η ώρα να το παραδεχτώ: Το COMICS JOURNAL έχει γίνει μια παρωδία του εαυτού του και έχει φτάσει στο σημείο να "λούζεται αυτά που κορόιδευε". Ψευτοακαδημαϊκά άρθρα, που όμως πλέον καταπιάνονται με θέματα αμφιβόλου ποιότητας και σπουδαιότητας, ανέμπνευστο και βαρετό layout, μετριότατες κριτικές, μηδενική ουσιαστική αρθρογραφία, αδιάφορα interview subjects... Συγνώμη κιόλας, κύριε Groth, αλλά νόμιζα πως δημιουργοί σαν τον Robert Kirkman ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΠΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ "ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ" ΤΟ JOURNAL. Αλήθεια, κύριε Groth, τη διαβάσατε αυτή τη συνέντευξη; Αλήθεια, κύριε Groth, διαβάζετε πλέον το Journal; Αλήθεια, κύριε Groth, πόσο απρεπές θα ήταν να σας ζητούσα πίσω το Comicdom Award που σας δώσαμε πέρυσι; (3.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Αν και η δουλειά του Linsner θα μπορούσε να θεωρηθεί η επιτομή όλων αυτών που σιχαίνομαι στα comics (σέξι -και καλά- πόζες εις βάρος της ιστορίας, μισόγυμνες τύπισσες, goth ποζεριές, ασύνδετο σενάριο και ατάκες που υπάρχουν μόνο και μόνο μήπως και εντυπωσιάσουν), πάντα πίστευα πως το DAWN (το LUCIFER'S HALO και, σε μικρότερο βαθμό, το THREE TIERS) είναι φτιαγμένα με απίστευτη αγάπη, μεράκι και προσοχή και για αυτό διαφέρουν από αντίστοιχα comics. Στο DARK IVORY, δε βρήκα σχεδόν τίποτε από τα θετικά στοιχεία, ενώ αντιθέτως συνάντησα όλα τα αρνητικά. Μια μελαχρινή γκοθού, που το βράδυ το σκάει από το σπίτι, όπου ζει με τη χήρα μάνα της (η οποία απέκτησε καινούριο φίλο), για να χορέψει σε club και το πρωί βαριέται στο σχολείο και ο vampire Esque (THE VAMPIRE'S CHRISTMAS) που καραδοκεί στις σκιές. Βαρέθηκα ήδη... (3.0)
Αριστείδης Κώτσης

Είναι τα κλασικά comics της EC παρωχημένα; Οπωσδήποτε! Κρύβεται, έστω και ελάχιστα, το γεγονός ότι το σχέδιο τους είναι προϊόν της δεκαετίας του 1950; Με τίποτα! Θα την παλέψει ο σημερινός αναγνώστης με τόσο πυκνογραμμένα comics, με twists, που, πολλές φορές, τα βλέπει να έρχονται από χιλιόμετρα μακριά; Αμφίβολο! Παρά τις όποιες "αδυναμίες", τα comics αυτής της εταιρίας εξακολουθούν να αποτελούν εξαιρετικά ψυχαγωγικό αναγνωστικό υλικό, συμπέρασμα που βγαίνει εύκολα, ρίχνοντας μια ματιά και μόνο στα credits και τα ονόματα που τα κοσμούν. (9.5)
Γιώργος Χατζηκωστής

Οι καταστάσεις περιπλέκονται (χιουμοριστικά και μη), οι χαρακτήρες αρχίζουν να διαμορφώνονται καλύτερα και το νέο comic του Terry Moore δείχνει να παίρνει σιγά-σιγά το δρόμο του, ακόμη και αν εξακολουθεί να μη δέχεται να καταταγεί σε ένα συγκεκριμένο στρατόπεδο. Αν το κυκλοφορούσε η Marvel ή η DC, τα fanboys ενδεχομένως θα προσκυνούσαν. Κρίμα που η Abstract Studio είναι μια μικρή εταιρία. (8.0)
Γιώργος Χατζηκωστής

Motherfucker!!! Καιρό έχω να εντυπωσιαστώ τόσο από τον εικαστικό τομέα σε ένα mainstream comic. Εντάξει, το FABLES παραμένει ένα εξαιρετικά καλογραμμένο comic, με ζωηρό και πολυεπίπεδο plot, δαιδαλώδη subplots, θαυμάσιο ρυθμό και πανέξυπνους διαλόγους, οι χαρακτήρες είναι από τους πιο ενδιαφέροντες που έχουμε δει εδώ και χρόνια, το concept είναι πιασιάρικο, ο Willingham είναι μάστορας, yadda, yadda, yadda. Όλα αυτά καλά και συμφωνώ απολύτως, αλλά πλέον, και το λέω με πλήρη επίγνωση, θα αγόραζα το FABLES ακόμη και αν το έγραφε μεθυσμένος ανήλικος μπαμπουίνος με νοητική καθυστέρηση, απλά και μόνο επειδή το σχέδιο είναι τόσο εξωπραγματικά καλό. Ο Mark Buckingham έχει "περάσει στο άλλο επίπεδο" και από ένας "πολύ καλός σχεδιαστής" είναι πια ο άνθρωπος που αντιπροσωπεύει τέλεια την έννοια της σχεδιαστικής αρτιότητας στα comics. Κάθε γραμμή στα σχέδια του μοιάζει να είναι τοποθετημένη τέλεια, κάθε comics element που βγαίνει από το μολύβι του μοιάζει να τον υπηρετεί πιστά και με τον ιδανικό τρόπο. Σε συνδυασμό με τα μελάνια του -ενδεχομένως- κορυφαίου inker που δουλεύει στα αμερικανικά comics αυτή τη στιγμή, Steve Leialoha, αλλά και το αψεγάδιαστο coloring του Lee Loughridge, είναι λογικό να κάνουν το FABLES a "joy to behold". (9.0)
Δημήτρης Σακαρίδης

Ακόμα περισσότερη teen super-hero δράση, από το δίδυμο του newbie και του veteran. Οι τίμιες προθέσεις δεν κρύβονται, όμως οι ψευδαισθήσεις περί νεωτερισμών απουσιάζουν, οπότε το αποτέλεσμα παραμένει "μια από τα ίδια". Συμπαθέστατα "μη προσβλητικό", όμως, αλλά μια από τα ίδια, nonetheless... (6.0)
Γιώργος Χατζηκωστής

Η άποψη μου για το δεύτερο τεύχος του INJURY COMICS θα μπορούσε να συνοψίζεται σε μια φράση: "Το πρώτο μου άρεσε περισσότερο." Δυο είναι οι βασικές ιστορίες του τεύχους: Η πρώτη είναι η εξιστόρηση μιας νεανικής περιπέτειας του Jeff Wilson, που περιλαμβάνει αδέξιους έρωτες, ναρκωτικά και heavy metal (στην ιστορία "ακούγονται" οι Witchfinder General, Black Sabbath και Nazareth), ενώ η δεύτερη είναι η συνέχεια της indie superhero ιστορίας που δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι, βέβαια, αρκετά καλό, αλλά το πρώτο τεύχος μου φάνηκε πολύ πιο καλοφτιαγμένο. Ελπίζω σε καλύτερη συνέχεια. (8.0)
Αριστείδης Κώτσης

Το comic αυτό μπορώ να το προτείνω μόνο σε όσους νιώθουν μια βαθύτατη ανάγκη να βιώσουν την εμπειρία ανάγνωσης ενός romantic comedy comic, καμουφλαρισμένο πίσω από spandex. Προσωπικά, βαρέθηκα αφάνταστα από τα όλο σκηνικό (no surprise, η αγαπημένη μου ρομαντική ταινία είναι το CHASING AMY), όπως και από την έλλειψη φαντασίας (χρήση ολοφάνερων super-hero αρχέτυπων), αλλά και από τους πολλούς, πέρα από τα όρια του θεμιτού, διαλόγους. Masturbatory fan fiction. (3.0)
Γιώργος Χατζηκωστής

Δεν είναι περίεργο, που μια εταιρία όπως αυτή του Chris "Rock" Staros, που δραστηριοποιείται στο χώρο των ανεξάρτητων comic, να έχει τόσα πολλά kid-friendly books; Ποτέ δεν τρελάθηκα για το OWLY, αναγνωρίζω, όμως, στον Runton το "catchy cute" factor που διαθέτει. H ιστορία KORGI, του Slade, ήταν σύντομη και αναμενόμενα καλοσχεδιασμένη, ο Kochalka, όμως, δεν παλεύεται, για ακόμη μια φορά, με το JOHNNY BOO, το ξενέρωτο φαντασματάκι. Τέλος, το YAM του Barba (χε!), ακολουθεί την ίδια λογική με το OWLY, όσον αφορά την αφήγηση, με τα balloons να περιέχουν σχέδια, αντί για διαλόγους. Σχεδόν εξίσου γλυκερό, υπό την επήρεια feel-good παραισθησιογόνων ουσιών, όμως. (6.5)
Γιώργος Χατζηκωστής

Ο Spirit προσπαθεί να εξιχνιάσει το φόνο ενός κινηματογραφικού αστέρα, που έγινε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της νέας του ταινίας. Το artwork του Paul Smith είναι, ομολογουμένως, πολύ καλό, με μπόλικες Eisner-ικές αναφορές (αν και σε καμιά περίπτωση δε με ενθουσιάζει όπως αυτό που είχε κάνει ο Mike Ploog πριν δυο τεύχη). Το σενάριο είναι (προφανώς) καλογραμμένο, ολοκληρωμένο και αρκετά ενδιαφέρον και το συνολικό αποτέλεσμα μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως θετικό. Δυστυχώς, δε βρίσκω κάτι να με ενθουσιάζει και νομίζω πως (ευτυχώς) υπάρχουν αρκετά καλύτερα καινούρια comics εκεί έξω (αν και αμφιβάλλω για το πόσα από αυτά κυκλοφορούν από τις δύο μεγάλες εταιρείες). (6.0)
Αριστείδης Κώτσης

Έχω την εντύπωση πως ο Lapham δε βλέπει το YOUNG LIARS σαν αρπαχτή, αλλά πως ελπίζει να εκφράσει μέσα από αυτό όλη τη δημιουργικότητα του, αντικαθιστώντας έτσι το STRAY BULLETS. Η παραπάνω πρόταση σημαίνει, από τη μια, πως στο YOUNG LIARS θα βρει κανείς όλα τα θετικά στοιχεία που έβρισκε στο STRAY BULLETS και πως ο Lapham δουλεύει πολύ σκληρά για να το πετύχει αυτό, και από την άλλη, πως μάλλον θα αργήσουμε πάαααρα πολύ να ξαναδούμε νέο τεύχος του STRAY BULLETS (αν ποτέ δούμε, δηλαδή). Πάντως, το σύνολο των δύο τευχών με έχει "ψήσει" περισσότερο από ότι έκανε το πρώτο μόνο του και πραγματικά ελπίζω ο τίτλος να πάει καλά, ώστε να καλύψω και εγώ, σε μηνιαία βάση, τις ανάγκες μου για καλό Lapham. (8.0)
Αριστείδης Κώτσης