Writer/Artist: Σπύρος Δερβενιώτης

Εκδόσεις ΚΨΜ

Δε νομίζω πως χωρά καμία αμφιβολία για το ότι ο Σπύρος Δερβενιώτης είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες δημιουργούς comics. Ούτε για το ότι είναι ένας ιδιαίτερα ευφυής δημιουργός, κάτι που φαίνεται σε (σχεδόν) κάθε δουλειά του. Προσωπικά, μάλιστα, του έχω ιδιαίτερη αδυναμία, αφού συμμετείχε σε ένα από τα all-time αγαπημένα μου comics, το ΦΑΝΟΥΡΗΣ ΑΠΛΑΣ (μαζί με τους Βανέλλη και Καλαϊτζή). Για αυτούς τους λόγους, χαίρομαι ιδιαίτερα που βλέπω να περνά μια ιδιαίτερα δημιουργική φάση στην καριέρα του, με αρκετές, και μάλιστα αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους, δουλειές.

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΙΡΗΝΗ (που κυκλοφορεί από τις, ιδιαίτερα δραστήριες, Εκδόσεις ΚΨΜ) δεν είναι η τελευταία από αυτές τις δουλειές, αλλά η τελευταία "μεγάλη" νέα κυκλοφορία του Σπύρου Δερβενιώτη, αφού αποτελεί επανέκδοση των ιστοριών που είχαν δημοσιευτεί στη ΓΑΛΕΡΑ. Δώδεκα σύντομες ιστορίες, που αντλούν έμπνευση από την επικαιρότητα (η οποία, για κάποιον ιδιαίτερα περίεργο λόγο, δεν έχει αλλάξει και πολύ από τότε που πρωτοδημοσιεύτηκαν) και που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο γραβατοφορεμένων "στελεχών-αναλυτών" ενάντια σε όσους αντιστέκονται, με την ανθρωπιστική πλευρά της ύπαρξης καμερών σε κάθε δρόμο, τα πρότυπα που προβάλλονται, το νόημα της φράσης "το τέλος της Ιστορίας" και πολλά άλλα ενδιαφέροντα.

Η μεγάλη παγίδα, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι ο δημιουργός να αποκτήσει ένα "δασκαλίστικο" τόνο και να αρχίσει να "προπαγανδίζει" τις θέσεις του ή τις ενστάσεις του και μάλιστα με τρόπο που υποτιμά τη νοημοσύνη του αναγνώστη. Ευτυχώς, ο Δερβενιώτης προσπαθεί (και ως επί το πλείστον, καταφέρνει) να ξεφύγει από την παγίδα αυτή, χάρη στην ευφυΐα που διακρίνει τα έργα του. Αποφεύγει έτσι τους εύκολους εξυπνακισμούς και δημιουργεί κάποια ιδιαίτερα πνευματώδη comics, όπως το "Αυτή Ήταν Η Ζωή Σου" (fun fact: παρεμπιπτόντως, διανεμόταν κάποτε και ένα ομότιτλο comic από τους Ευαγγελιστές, αν δε με απατά η μνήμη μου), ή το "Orient Express" (που θα μπορούσε άνετα να λέγεται και "Ο Ηρακλής Πουαρώ Και Τα Σκίτσα Του Μωάμεθ").

Από τεχνικής απόψεως, έχω την εντύπωση πως, σε κάποιες ιστορίες (όπως το "Απαλιν"), κάνει πολύ καλύτερη δουλειά από ότι στις υπόλοιπες, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο ρυθμό ή στον τρόπο που στήνει τα panels και δείχνοντας τις δυνατότητες του. Αυτό βέβαια δε σημαίνει, σε καμιά περίπτωση, πως βρίσκω κάποια από τα comics, "αδύναμα".

Η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό, περισσότερο από κάθε άλλη, διαβάζοντας κάποιο comic του Σπύρου Δερβενιώτη (και εν προκειμένω το ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΙΡΗΝΗ), είναι "ευφυής". Δεν αμφισβητώ καθόλου το έξυπνο χιούμορ, ή ότι η σάτιρα και οι παρατηρήσεις του είναι ιδιαίτερα πνευματώδεις και καίριες. Κάπου εκεί βρίσκεται και ο λόγος για τον οποίο έχω τις ενστάσεις μου. Θα ήθελα να τον δω να κάνει κάτι μεγαλύτερο, πιο προσωπικό και τολμηρό. Δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που θα ισχυρίζονταν ότι δεν έχει τις ικανότητες για κάτι τέτοιο.

Εγώ τουλάχιστο πιστεύω πως το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ σημαντικό και θα χαιρόμουν να τον έβλεπα να το δοκιμάζει.