Writer: Youzaburou Kanari

Artist: Kuroko Yabuguchi

Translation: Joe Yamazaki

Editor: Kit Fox

Viz Media

Kohei Nagase: εκκεντρικός, παλαβιάρης, ενθουσιώδης, geek, και πάνω από όλα, πιθανώς ο καλύτερος make-up artist της Ιαπωνίας. Χρησιμοποιώντας σαν βάση του την καρότσα ενός τριαξονικού και με εργαλείο του μια περίτεχνη, ασημένια σπάτουλα, ο Nagase αναλαμβάνει πάσης φύσεως δουλειές για το χώρο του θεάματος, από ταινίες, μέχρι horror theme parks και... πιο παράξενες υποθέσεις.

Παράλληλα με την πληρωμένη εργασία που του αναθέτει η manager του, Shiho Aso, ο Kohei αναλαμβάνει να βοηθήσει οποιονδήποτε φαίνεται να έχει πραγματική ανάγκη το, φαινομενικά, ανεξάντλητο ταλέντο του στα ειδικά εφέ, από κατατρεγμένες starlet, μέχρι την αστυνομία. Έχοντας στο πλευρό του τον διστακτικό (πλην όμως, πιστό σύντροφο) stuntman, Kannazuki, ο Kohei πολύ συχνά μεταπηδά από τη μία πλευρά του νόμου στην άλλη, ακολουθώντας το ένστικτο, την προσωπική του ηθική και τη βαθιά αγάπη για την τέχνη του.

Στον πρώτο τόμο, παρουσιάζονται τρεις ολοκληρωμένες, ανεξάρτητες υποθέσεις του Studio Gimmick και τα πρώτα δύο μέρη μιας τέταρτης. Οι ιστορίες, διατηρώντας την ανεξαρτησία και τη μεμονωμένη συνοχή τους, έχουν ωστόσο μέσα τους πλεγμένα, διακριτικά, στοιχεία για το παρελθόν και την προϊστορία του κεντρικού χαρακτήρα, ενώ τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του παρουσιάζονται, ήδη, από το πρώτο κεφάλαιο. Έτσι, χτίζοντας στη βάση αυτή, ο σεναριογράφος έχει τη δυνατότητα να είναι συνεπής ως προς τον Kohei, αλλά ταυτόχρονα, να εμπλουτίζει τόσο τις αρετές, όσο και τα μειονεκτήματά του (με πρώτη την αφέλεια). Σε αντίθεση με το δημοφιλές trend ενός, είτε "ανεξάντλητα μυστηριώδη", είτε "υπερβολικά προφανή" χαρακτήρα, ο Youzaburou Kanari επιλέγει να ακολουθήσει τακτική "art imitating life", οδηγώντας μας να γνωρίσουμε τον χαρακτήρα όπως θα το κάναμε και στην πραγματική ζωή. Αυτό σημαίνει απουσία flashbacks, αδιάκοπη ροή της ιστορίας και της έντονης δράσης, καθώς βέβαια και ένα κάρο cool ειδικά εφέ.

Μία από τις μεγάλες αρετές του συγκεκριμένου manga, είναι, κατά τη γνώμη μου, η επεξήγηση όλων των εφέ που συναντούμε στη διάρκεια της ιστορίας, καθώς και "οδηγίες" για ορισμένα εφέ που θα μπορούσε κανείς να κάνει ακόμα και στην κουζίνα του σπιτιού του. Από μάσκες λάτεξ, μέχρι μοντέλα από εποξικό πηλό και animatronics, όλα τα έχει ο μπαχτσές. Λυπάμαι που, πριν γράψω αυτό το review, δεν μπόρεσα να ρωτήσω τη φίλη μου την Kyoshiro (η οποία επίσης πήρε αυτό το manga με το που το είδε, hehe), η οποία εργάζεται στο χώρο του θεάματος και έχει ιδιαίτερη γνώση πάνω στα ειδικά εφέ, κατά πόσο τα όσα παρουσιάζονται στο manga άπτονται της πραγματικότητας, αλλά εμένα, μια φορά, με έπεισαν. Αν μη τι άλλο, η ορολογία και η βάση της μεθοδολογίας είναι πιστές στην πραγματικότητα. Από εκεί και πέρα, το υπόλοιπο coolness (και ο Διάβολος) βρίσκονται στις λεπτομέρειες και όποιος θέλει μπορεί να τις εξετάσει.

Ως δύο τελευταίες σημειώσεις, να πω πως, από τη μία, το σχέδιο απεικονίζει, πολύ όμορφα και με λεπτομέρεια, τόσο τη δράση, όσο και την παραγωγή των εφέ και προσδίδει έναν έντονα κινηματογραφικό χαρακτήρα στην εξέλιξη κάθε ιστορίας (πολύ θα εκπλαγώ αν δεν γίνει σύντομα anime, live-action σειρά, ή ταινία - ή και τα τρία) και από την άλλη, περιέχει, τόσο πραγματικά "εγκυκλοπαιδικά" στοιχεία από το χώρο του σινεμά, όσο και έναν έξυπνο διαχωρισμό μεταξύ του φόβου και της αποστροφής που προκαλεί το gore, μέσα στην ιστορία.

Από τη μεριά μου, προτείνεται ανεπιφύλακτα.