Writer/Artist: Hiroya Oku

Translation: Matthew Johnson

Lettering & Touch Up: Studio Cutie

Editor: Tim Ervin

Dark Horse

Εδώ και δυο χρόνια, στα υπόγεια της Dark Horse, μια σκληροπυρηνική ομάδα negotiators δίνει τη δική της μάχη, έχοντας να αντιμετωπίσει αδίστακτους Ιάπωνες επιχειρηματίες, πανέμορφες γκέισες, που σκοπό έχουν να αποσπάσουν την προσοχή των "ηλίθιων gaijin", και ένα σωρό άλλα εμπόδια. Τα πράγματα έχουν φτάσει πια στο απροχώρητο, οι ισορροπίες δυνάμεων είναι τόσο τρομακτικές, που πολλοί, πεσιμιστές είναι η αλήθεια, εικάζουν ότι η σύγκρουση αυτή μπορεί και να οδηγήσει σε ευρύτερη σύρραξη Αμερικής-Ιαπωνίας και αν τα πράγματα επιδεινωθούν, μιλάμε σαφώς για τον Τρίτο Παγκόσμιο.

Κάπου εκεί, οι αντοχές των managers της Dark Horse, έχουν φτάσει στα όριά τους και οι ίδιοι είναι έτοιμοι να τα παρατήσουν, μα, να που ένας γενναίος, πρώην προγραμματιστής παιχνιδιών και νυν manga editor, ξεπροβάλει (φανταστείτε την πιο δραματική είσοδο που μπορείτε) και κάνει μια πρόταση στους Ιάπωνες που θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα μια και καλή. Μια πρόταση την οποία δεν μπορούν να αρνηθούν, καθώς πλέον είναι ζήτημα τιμής: Ένα διαγωνισμό, για το ποιος μπορεί να φάει τα περισσότερα ζωντανά χέλια!

Οι Ιάπωνες είναι διστακτικοί στην αρχή, μα το να υποχωρήσουν θα τους έκανε να φαίνονται δειλοί μπροστά στους δυτικούς και τελικά δέχονται, στέλνοντας τον καλύτερο manager που διέθεταν, έναν ζωντανό θρύλο, ο οποίος είχε αντέξει να δει όλες τις ταινίες του Steven Seagal, τρώγοντας παράλληλα παγωτό φιστίκι με μουστάρδα, χωρίς να ξεράσει. Δεν ήξεραν, όμως, ότι ο νεαρός που έβλεπαν μπροστά τους, που τους είχε προκαλέσει με τόση αναίδεια, ήταν κάποτε προγραμματιστής, κάτι που σήμαινε ότι κατανάλωνε τεράστιες ποσότητες junk food και καφέ, πράγμα που είχε κάνει το στομάχι του ανθεκτικό σε οτιδήποτε. Η μάχη ήταν, παρ' όλα αυτά, δύσκολη, και κρίθηκε στο τελευταίο χέλι, μα τελικά νίκησαν οι καλοί πατριώτες, το φόντο άλλαξε, η αστερόεσσα φάνηκε και δάκρυα χαράς γέμισαν τα κουρασμένα μάτια των στελεχών της Dark Horse. Το γεγονός γιορτάστηκε με ένα μεγάλο πάρτι, στο οποίο ένας τύπος από το New Jersey με εβραϊκό όνομα, εξαφάνισε το άγαλμα της ελευθερίας, αλλά ευτυχώς το ξαναβρήκαν.

Κάπως έτσι φανταζόμασταν όλοι τα δυο αυτά χρόνια που μεσολάβησαν από τότε που η Dark Horse ανακοίνωσε ότι σκόπευε να εκδώσει το GANTZ, μέχρι να το δούμε με τα ίδια μας τα μάτια (οι άλλοι, εμένα μου το είπαν) στο PREVIEWS. Και να, που επιτέλους το κρατάω στα χέρια μου και είμαι στην ευχάριστη θέση να σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου.

Ο Kei και ο Masaru είναι δύο παλιοί φίλοι, που είχαν χαθεί, για πολλά χρόνια, μέχρι που η μοίρα τους έφερε αντιμέτωπους με ένα τρένο, στην προσπάθειά τους να σώσουν ένα μέθυσο, ο οποίος έπεσε στις ράγες και, όπως φαντάζεστε, το τρένο νίκησε. Το "ρε συ, τώρα που ξαναβρεθήκαμε, δεν πάμε κάνα βράδυ να γίνουμε λιώμα;", μπορεί επίσημα να προστεθεί στο hall of fame με τα famous last words, τα μυαλά των δυο πρωταγωνιστών διακοσμούν το σταθμό του μετρό, ως άλλο έργο μοντέρνας τέχνης και κάπου εδώ αναρωτιέται ο αναγνώστης, πως γίνεται από τις πρώτες τρεις σελίδες να μην έχουμε ήρωες. Και να, που μια μυστηριώδης σφαίρα, η οποία καλείται GANTZ, εμφανίζεται μπροστά στα παλικάρια μας -τα οποία προφανώς και δεν έχουν πεθάνει, ή έχουν "περίπου πεθάνει", ή κάτι άλλο που θα μάθουμε αργότερα- και τους πληροφορεί ότι η ζωή τους, όπως την ήξεραν, έχει τελειώσει και είναι πλέον υπό τον έλεγχό της. Κάπου εκεί, πίστευα ότι θα ξεπεταχτεί ο Beyonder και θα δηλώσει επίσημα ότι έχει παραιτηθεί από τη Marvel και πλέον ασχολείται με τις ζωές των Ιαπώνων, αλλά ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αυτό το "πράγμα", λοιπόν, αποφάσισε, από το πουθενά, να ελέγχει τις ζωές μιας ομάδας ανθρώπων, βάζοντάς τους να εκτελούν διάφορες αποστολές, εν είδη ενός ιδιότυπου reality show, ή έτσι αφήνεται, προς το παρόν, να εννοηθεί.

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ, να έχετε ένα γλυκό, το οποίο φαντάζει υπέροχο -μιλάμε να το βλέπετε και να σας τρέχουν τα σάλια- να είστε με το πιρούνι (ή το κουτάλι) στο χέρι και να μην μπορείτε να συγκρατηθείτε, αλλά όταν, τελικά, το βάζετε στο στόμα σας (υπενθυμίζω ότι μιλάω για το γλυκό), να σας αφήνει μια άσχημη γεύση. Ακριβώς αυτό έπαθα με το GANTZ. Είχα διαβάσει τόσα πράγματα γι' αυτό, που μπήκα κι εγώ στο τριπάκι της προσμονής, μέχρι που, ενώ είχα το anime στα χέρια μου, δεν ήθελα να το δω, ώστε να μπορώ να διαβάσω το manga ανεπηρέαστος, και πραγματικά δεν έβλεπα την ώρα να κυκλοφορήσει ο πρώτος τόμος. Τελικά, όμως, αυτό που διάβασα με απογοήτευσε, καθώς όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου, αλλά το βρήκα κακό.

Καταρχάς, θα θίξω το θέμα του σεναρίου. Βρήκα την γενική ιδέα πολύ καλή, αν και όχι πρωτότυπη, το να παίρνεις, δηλαδή, συνηθισμένους ανθρώπους και να τους βάζεις να κάνουν μη συνηθισμένα πράγματα, να τους ωθείς στα όριά τους, να παίζεις, ουσιαστικά, με την ανθρώπινη φύση. Εν ολίγοις, αυτό που συμβαίνει στο BATTLE ROYALE, που ουσιαστικά είναι αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει, εδώ εμφανίζεται ως ένα κακέκτυπο, μια ξεπλυμένη έκδοση, χωρίς βάθος.

(Editor's Note: Δηλαδή το BATTLE ROYALE είχε "βάθος"; Χμμ, μάλλον εγώ είμαι "ρηχός"...)

Πέρα από τη διαφορά στην προσωπικότητα των δυο κεντρικών χαρακτήρων (ο ένας είναι αλτρουιστής και ο άλλος ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του), η οποία δημιουργεί μια -θα μπορούσε να είναι- ενδιαφέρουσα αλληλεπίδραση, οι υπόλοιποι δεν δείχνουν καν ενδιαφέροντες, με εξαίρεση ένα σκύλο, για τον οποίο ήδη έχω φτιάξει άπειρες θεωρίες συνομωσίας. Η εντύπωση που μου έμεινε, είναι ότι όλη η ιστορία έγινε για το gore, το οποίο υπάρχει σε γενναίες δόσεις, η αλήθεια να λέγεται - έντερα και μυαλά γεμίζουν πολλά από τα panels, χωρίς, όμως, να υπάρχει κάτι άλλο που να το υποστηρίζει. Θα τολμούσα να πω ότι είναι κάτι αντίστοιχο με εκείνα τα comics που κρύβετε κάτω από το στρώμα σας, τα οποία δεν δίνουν καμία βάση σε τίποτα άλλο εκτός από τις ερωτικές σκηνές, με τη διαφορά ότι, εδώ, όλα γίνονται για τις σκηνές ξεκοιλιάσματος.

Το σχέδιο ακολουθεί κατά πόδας το σενάριο, με απογοήτευσε και αυτό στον ίδιο βαθμό κι ενώ, μέχρι κάποιο σημείο, πίστευα ότι αυτό οφείλεται στην υπερβολική χρήση υπολογιστή για τα εφέ, φτάνοντας να διαβάσω τις σημειώσεις στο τέλος, διαπίστωσα ότι είχε γίνει σχεδόν εξ ολοκλήρου σε υπολογιστή. Για κάποιο λόγο, πραγματικά ανεξήγητο σε μένα, χρησιμοποιήθηκε μια "ριζοσπαστική" μέθοδος, κατά τη δημιουργία του GANTZ, η οποία περιλάμβανε 3D μοντέλα, πάνω στα οποία σχεδίαζε ο Oku, Photoshop και κόντρα Photoshop, με τα backgrounds να είναι όλα 3D και δεν συμμαζεύεται. Στο δικό μου μάτι, αυτό χτύπησε άσχημα και αντί για manga, μου θύμισε δυτικό, χαμηλών αξιώσεων comic, με manga επιρροές. Υπερβολική χρήση των speed lines, κακοστημένες action σκηνές και μια γενικότερη αίσθηση flat σχεδίου, έρχονται να συμπληρώσουν την άσχημη εντύπωση που είχα.

Στην καλύτερη περίπτωση, θα το θεωρούσα ένα μέτριο comic, κάτι που θα έπαιρνα να διαβάσω στο λεωφορείο, ή σε κάποια αίθουσα αναμονής και τίποτε παραπάνω, αλλά εξαιτίας όλου αυτού του hype, θα αναγκαστώ να το κρίνω αυστηρότερα. Πιστεύω ότι όταν δημιουργείς ένα τέτοιο κλίμα γύρω από το προϊόν σου -γιατί, μέχρι ένα σημείο, ήταν τεχνητός ο ντόρος- θα πρέπει να μπορείς και να ανταποκριθείς σε αυτό. Είναι πραγματικά κρίμα ότι βασίστηκαν μόνο στην επιτυχία που είχε το anime, το οποίο, παρεμπιπτόντως, σκοπεύω να δω, ώστε να τα συγκρίνω.