Σενάριο: Carlos Trillo

Σχέδιο: Domingo R. Mandrafina

Μετάφραση: Ηρώ Τσάκα

Jemma Press

«Ο Ιγκουάνα είναι νεκρός... ή μήπως όχι;

Ο θρύλος του φρικαλέου βασανιστή, δύσκολα μπορεί να σβήσει από τις μνήμες των ανθρώπων της Λα Κολόνια. Η Σούζαν Λίνγκ, η «τοπ» ρεπόρτερ μιας Αμερικάνικης εφημερίδας έχει αναλάβει να γράψει ένα άρθρο για τον Ιγκουάνα, που ελπίζει ότι θα της χαρίσει το Πούλιτζερ...

Ποιο θα είναι το τίμημα όμως;

Η συνέχεια του άλμπουμ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ... μια βιογραφία για τον φρικαλέο Ιγκουάνα».

Αυτά έγραφε στο οπισθόφυλλο του comic και αυτούσια σας τα μεταφέρω. Όχι γιατί βαριέμαι να γράψω μία δική μου περίληψη, αλλά γιατί πιστεύω πως η δική μου περιγραφή δεν θα ήταν καλύτερη, ούτε και θα συμπύκνωνε με πιο εύστοχο τρόπο την υπόθεση της συνέχειας του εξαίρετου Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ.

Το ΙΓΚΟΥΑΝΑ λοιπόν, των Trillo και Mandrafina είναι ένα από εκείνα τα comics που σε προκαλούν να γράψεις κάτι κακό γι αυτά! Και φυσικά, όσο κι αν προσπαθείς δεν βρίσκεις.

Οι χαρακτήρες του Trillo πάλλονται από ζωντάνια, είτε είναι λαϊκοί και «αγνοί», είτε σατράπες και τύραννοι. Θα έλεγα μάλιστα, ότι το characterization είναι το δυνατό σημείο αυτού του comic, αν δεν υπήρχε η αβίαστη -σαν νερό- ροή της πλοκής, οι συνηθισμένες ιδέες που όμως δίνονται με τρόπο που τις καθιστά συναρπαστικές, τα έντεχνα flash-backs, τα δοσμένα με περίτεχνο τρόπο sub-plots και αυτή η σπάνια ικανότητα του συγγραφέα να διηγείται μία ιστορία με τρόπο που θα μπορούσε να εκτυλίσσεται τόσο στο σήμερα όσο και στο χθες. Στοιχεία όλα τους, που ολοκληρώνουν όσο και αποτελούν την ίδια την ιστορία του τερατώδους (εσωτερικά και εξωτερικά) Ιγκουάνα.

Και υπάρχει φυσικά και το υπέροχο σχέδιο του Mandrafina: Κομψό (αλλά και κομψευόμενο) όπου χρειάζεται, κλασικίζον και χωρίς ανούσια signature points, αλλά με αδιαμφισβήτητη ταυτότητα.

Κι εδώ αφήνουμε το καλλιτεχνικό κομμάτι του πράγματος για να έρθουμε στο εκδοτικό. Οφείλω να παραδεχτώ πως δεν γνωρίζω το αρχικό κείμενο και δεν διαθέτω τις απαραίτητες μεταφραστικές γνώσεις για να σχολιάσω σε αυτό το επίπεδο τη δουλειά της Ηρώς Τσάκα. Στο θέμα της απόδοσης όμως, της βγάζω το καπέλο! Είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο comic στα ελληνικά που ο μεταφραστής του να χειρίζεται τους διαλόγους με τόση πλαστικότητα και να διαθέτει ζωντανή, άμεση και γλαφυρή γλώσσα.

Αν έπρεπε λοιπόν να γράψω κάτι αρνητικό για την έκδοση της Jemma Press, αυτό θα ήταν περισσότερο υπό μορφή πρότασης προς τον «Mr. Jemma», Λευτέρη Σταυριανό: Μήπως ήρθε η στιγμή να εξεταστεί σοβαρά το ενδεχόμενο του γνήσιου lettering; ’ποψή μου είναι πως εν προκειμένω τα τυπωμένα γράμματα αποτελούν ίσως τη μόνη «παραφωνία» σε αυτήν την -κατά τα άλλα- εξαιρετική έκδοση.