Σενάριο/Σχέδιο: Τάσος Παπαϊωάννου

Giganto Books

"Μήπως έχω αναλάβει εργολαβία τα ελληνικά comics;"

Η παραπάνω φράση (με μεγάλο ποσοστό αλήθειας), ειπώθηκε από τον Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου, κατά την διάρκεια της αναμονής μας στο σταθμό του Θησείου, αφού είχαμε αποχωρήσει από τη φετινή διοργάνωση του φεστιβάλ της Βαβέλ. Στα χέρια του κρατούσε το comic του παρόντος review, που μόλις είχε βγάλει από την σακούλα γνωστού κεντρικού δισκάδικου, που του είχα χορηγήσει, προκειμένου να μεταφέρει τα ουκ ολίγα fanzines και εκδόσεις που είχε προμηθευτεί.

"Το κάνω εγώ", αναφώνησα ως ο πάντα πρόθυμος συντάκτης.

Αυτό ήταν ένα απαραίτητο disclaimer, προτού ξεκινήσω. Δεν είμαι φίλος της νοοτροπίας "support your local scene", όταν αυτή γίνεται το πρόσχημα για την υποστήριξη οποιαδήποτε εγχώριας δουλειάς, ανεξαρτήτως της ποιότητας της. Αντιθέτως, η νοοτροπία "support the good stuff of your local scene", με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Και εδώ έχουμε good stuff indeed, boys and girls.

Αρχίζοντας με το τεχνικό μέρος, το POPULART #2, έχει τις ίδιες διαστάσεις με την ΤΟΥΡΤΑ, επίσης των εκδόσεων Giganto, δηλαδή 10cm x 14cm. Επιπλέον και ο αριθμός σελίδων είναι 32, με την τιμή του να είναι 4,5Ευρώ. Ίδιας "κοπής" comic, που διαβάζεται εξίσου γρήγορα, προκαλώντας ίσως (για ακόμα μια φορά) την αντίδραση όσων πιστεύουν ότι δεν έχουν στα χέρια τους αρκετό υλικό για την προτεινομένη τιμή.

Προχωρώντας στο περιεχόμενο, διστάζω να αναφερθώ λεπτομερώς στην ιστορία, καθότι φοβάμαι ότι θα αποκαλύψω περισσότερα από όσα θα έπρεπε (αν και όσοι είδατε τη συμμετοχή του δημιουργού στη Βαβέλ, ξέρετε ακριβώς για τί μιλάω). Το ύφος του comic είναι ονειρικό ("ένα comic... όνειρο", όπως αναγράφει και στο οπισθόφυλλο) , παραπέμποντάς με στο LIKE A VELVET GLOVE CAST IN IRON του Dan Clowes. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη λογική, αλλά μια αλληλουχία σκηνών, που στοχεύουν στην συναισθηματική αντίδραση του αναγνώστη, αφήνοντας τον τελευταίο να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα από την ιστορία που διάβασε.

Κάθε σελίδα, υπό "κανονικές" συνθήκες, θα καταλάμβανε το 1/3 περίπου ενός comic, στις κλασσικές διαστάσεις των αμερικάνικων comics (26cm x 17cm, περίπου) και το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρα διαφορετικό. Το format αυτό που επέλεξε ο Παπαϊωάννου, τελικά λειτουργεί υπέρ της ιστορίας. Η ανάγνωση είναι πιο κοφτή και νευρική, χάρη στην έλλειψη των ενδιάμεσων κενών, με το μάτι να παίζει πιο γρήγορα από σελίδα σε σελίδα. Κάτι διαφορετικό, από όσα έχω συνηθίσει.

Από πλευράς σχεδίου, εντόπισα μερικά ανατομικά λάθη, πέραν αυτών όμως το όλο εγχείρημα κυμαίνεται σε πολύ καλά επίπεδα. Η νοητή κάμερα του Παπαϊωάννου παίζει διαρκώς και τα backgrounds είναι πλούσια σε λεπτομέρειες, με κάθε γραμμή να έχει λόγο ύπαρξης. Το πιο περίεργο, είναι η επιλογή του ενός χρώματος (εκτός του μαύρου και του άσπρου). Το τρίτο χρώμα που χρησιμοποιεί εδώ ο δημιουργός, μου θύμισε μια πιο παλ απόχρωση του χρώματος, που στο (μακρινό) παρελθόν χρησιμοποιούσαν οι εκδόσεις Καμπανάς στο ΣΠΑΪΝΤΕΡ-ΜΑΝ. Ασυνήθιστη επιλογή ομολογώ, η οποία όμως στο κλίμα της ιστορίας που καλείτε να υπηρετήσει, έχει και αυτή την λειτουργικότητα της .

Ιδιαίτερη περίπτωση το POPULART #2. Αν σας ενδιαφέρει η γνώμη μου, μπορώ με σιγουριά να πω ότι μου άρεσε. Αν θεωρείται ασύμφορη την τιμή του, αυτό είναι δικό σας θέμα και δική σας επιλογή. Τουλάχιστον εγώ, θα ήθελα ένα πειραματισμό, με μια ιστορία στο ίδιο format και με διπλάσιο - ή ακόμα και μεγαλύτερο- αριθμό σελίδων . Μια πιο πλούσια αναγνωστική εμπειρία δηλαδή, που δεν θα μου αφήνει μια αίσθηση ότι θα μπορούσα να υπάρξει περισσότερο, δίχως αυτό να μειώνει την αξία αυτού του comic.