Σενάριο: Ege

Σκίτσο: Firzb

Giganto Books

Φανταστείτε το παρακάτω σκηνικό. Εισέρχεστε σε έναν χώρο από τον οποίο προμηθεύεστε τα αγαπημένα σας comics. Αφού κάνατε την βολτούλα σας, ξεφυλλίζοντας τις καινούριες κυκλοφορίες, τσεκάρατε αν το αγαπημένο σας storyline στον τάδε τίτλο επανακυκλοφόρησε σε trade, θάψατε πάνω στην κουβέντα το CIVIL WAR, αποφασίζετε να πάτε να ρίξετε μια ματιά στην γωνία με τις Ελληνικές εκδόσεις και fanzines.

Εκεί το μάτι σας πέφτει πάνω σε ένα εξώφυλλο, με μια φυσιογνωμία που φέρνει προς τον Neil Gaiman, σε ροζ φόντο. Στην πάνω αριστερή γωνία διαβάζετε τον τίτλο ΡΟΖ BLACK και στην αντίστοιχη κάτω γωνία με μικρότερα γράμματα τις λέξεις hardcore comics. Η περιέργεια σας τρώει, και παίζετε στα δάχτυλα στις σελίδες του, διαβάζοντας και μερικά αποσπάσματα από το κείμενο. Διαπιστώνετε ότι το comic αυτό δεν είναι και πολύ καλό, το αφήνετε εκεί που το βρήκατε και αν έχετε σε υπόληψη το κριτήριο του γράφοντα, ψάχνετε ή για κάποια άλλη ελληνική έκδοση, ή για κάτι εισαγώμενο όπως το THE OTHER SIDE, για το οποίο έγραψα πρόσφατα ένα ιδιαιτέρως θετικό review. (shameless self promotion).

Είμαι υπερβολικός στην παραπάνω φανταστική ιστορία; Αδίκησα το ΡΟΖ BLACK (του οποίου preview μπορείτε να δείτε εδώ) και μαζί με αυτό και τους δημιουργούς του; Διαπιστώστε μόνοι σας! Μια ματιά έριξα στο εσωτερικό του και σχεδόν μου έφυγε κάθε διάθεση για να το διαβάσω. Το σχέδιο πολλές φορές θυμίζει οργανωμένη μουτζούρα, ενώ σε άλλα σημεία δείχνει ότι όντως υπάρχει η δυνατότητα και το ταλέντο για κάτι καλύτερο, μετά από όμως από πολλή -και σκληρή- δουλειά. Στο σύνολο του όμως το ΡΟΖ BLACK είναι άνισο, με αισθητές διαφορές στην ποιότητα από ιστορία σε ιστορία (10 συνολικά τον αριθμό), δίνοντας την εντύπωση ότι στο comic έχουν εργαστεί περισσότεροι του ενός σχεδιαστές, τοποθετημένοι όλοι σε μια κλίμακα που ξεκινάει από το μέτριο και καταλήγει στο κακό. Ένα ακόμη ανασταλτικός παράγοντας για την ανάγνωση, είναι το lettering. Η γραμματοσειρά που επιλέχθηκε είναι εντελώς ψυχρή, ενώ τα συνεχόμενα κεφαλαία κουράζουν. Μόνο σε μια ιστορία υπάρχει χειρόγραφο lettering -και αυτό όμως είναι κακό.

Έστω ότι ο φιλότιμος αναγνώστης τα προσπερνάει αυτά, και αποφασίζει να διαβάσει τις ιστορίες. Οι μόνες που μπορώ να πω ότι βγάζουν κάποιο νόημα, είναι αυτή του Sex Comic, που είναι αυτό που λέει επακριβώς και δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο από μια τσόντα (και μάλιστα χωρίς το stimulation μιας καλής του είδους) και η τελευταία ιστορία με τίτλο Κοινωνία / Ώρα 2:37. Όλα τα υπόλοιπα σενάρια τοποθετήθηκαν μέσα στο κεφάλι μου, κάπου μεταξύ ποζεριάς και ψαξίματος που όμως δεν καταλήγει πουθενά συγκεκριμένα. Τα βρήκα αφηρημένα και αυτοαναφορικά σε σημείο που η προσέγγισή τους καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Στην τελευταία σελίδα, αναφέρονται τα γεγονότα που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης, για όλες τις ιστορίες, αλλά και αυτά δεν βοηθάνε ιδιαίτερα. Το σωστό επίσης θα ήταν, να μπορούσα ως αναγνώστης να βγάλω νόημα, χωρίς να αναγκαστώ να διαβάσω αυτά τα επεξηγηματικά κειμενάκια.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οι Ege και Firzb χρειάζονται ακόμα δουλειά. Πολύ, μα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ δουλειά για να παρουσιάσουν κάτι, που να μπορέσω -εγώ τουλάχιστον- να το θεωρήσω αξιοπρεπές. Κι επειδή το «support your local scene» βαρύνει τόσο τον αναγνώστη-αγοραστή, όσο και τους δημιουργούς, η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να δώσω έστω και μισό πόντο παραπάνω από την ακόλουθη βαθμολογία.

P.S. Τα υψηλά production values των εκδόσεων Giganto δίνουν κι εδώ το παρόν, δυστυχώς όμως δεν σώζουν την κατάσταση.