Σενάριο: Φάνης Παπαχριστόπουλος

Σχέδιο: Δημήτρης Καμπουρίδης

Εξώφυλλο: Πασχάλης Ζέρβας

Lettering: Φάνης Παπαχριστόπουλος

Ένατη Διάσταση

Καιρό είχα να γράψω review για zombie related comic. Και αν δεν το κάνω εγώ -ο εξειδικευμένος- τότε πείτε μου ποιος θα το κάνει;

I am the right guy for this dirty and bloody work!

Έχω λοιπόν στα χέρια μου μια πολύ προσεγμένη έκδοση, φτιαγμένη από ελληνικά χέρια, όπως θα καταλάβατε διαβάζοντας τον τίτλο και τα credits (τα διαβάζετε έτσι δεν είναι, ή τα γράφω τζάμπα;). Εξώφυλλο λιτό στο στήσιμο μεν, που μαγνητίζει το μάτι αμέσως δε, δημιουργώντας την περιέργεια για το τι κρύβει στις σελίδες του. Χαρτί "βαρύ" και "παχύ", απόλαυση για την αίσθηση της αφής στα χέρια. Από production values πολύ καλά τα πάμε, από περιεχόμενο όμως; Υπάρχει ουσία ή μόνο το περιτύλιγμα άξιζε;

Ευτυχώς οι πρώτες καλές εντυπώσεις δεν ήταν λανθασμένες και το κομιξάκι δεν βγαίνει μούφα. Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης (σε ποιους τομείς θα τα πούμε σε λίγο), το συνολικό αποτέλεσμα όμως είναι αξιολογότατο.

Το σενάριο κλασσικό, ο κόσμος τρελάθηκε, τα ζόμπια θέλουν ζεστή ανθρώπινη σάρκα και όσοι δεν έχουν πεθάνει (και επιστρέψει) έχουν δημιουργήσει μικρές ομάδες, ελπίζοντας ότι θα δουν άλλη μια μέρα. Κλασσικό Romero-ικό στήσιμο. Ο άγνωστος παράγοντας που εισβάλει στην εξίσωση με σκοπό να την περιπλέξει, έχει την μορφή ενός σημαδεμένου "σφίχτη" (αυτός που σας κοιτάζει επίμονα στο εξώφυλλο), με ταλέντο στον να αποδεκατίζει νεκροζωντανούς με χαρακτηριστική άνεση. Αυτός ο κυριούλης λοιπόν σώζει την νεαρή ’μπυ από τα πειναλέα χέρια των zombies και εκείνη του το ανταποδίδει μεταφέροντάς τον στο καταυλισμό της. Ο ηγέτης του καταυλισμού -ο Τζέησον- δεν είναι και πολύ χαρούμενος με τον νεοφερμένο, τελικά όμως υποχωρεί. Ο "σφίχτης" κάτι κρύβει όμως, και μόνο η ’μπυ μαθαίνει -άθελα της- το μυστικό του...

Όλα αυτά τα παραπάνω γίνονται με ταχύτατους ρυθμούς, με άφθονες εκρήξεις δράσης (meaning blood and guts) και με τις φωνές των χαρακτήρων να ακούγονται αρκετά αληθοφανείς. Επίσης τα zombie είναι της πιο πρόσφατης εσοδείας (βλέπε remake DAWN OF THE DEAD), δεν σέρνονται αλλά τρέχουν, χοροπηδούν και κάνουν και άλλες "χαριτωμενιές", καθιστώντας τα απείρως πιο επικίνδυνα.

Η έκδοση μπορεί να είναι εγχώρια, η νοοτροπία όμως στο σενάριο είναι καθαρά αμερικανική. Η ιστορία δεν είναι stand alone, plots ανοίγονται με σκοπό -προφανώς- να συνεχιστούν στα επόμενα τεύχη. Ειδικά το φινάλε (το οποίο μπορείτε να δείτε στο preview που ανεβάσαμε -περίεργο, συνήθως μας στέλνουν τις πρώτες σελίδες και όχι τις τελευταίες!) αφήνει πολλά ερωτήματα για τα οποία ο συγγραφέας κρατά τις απαντήσεις για την πάρτη του, μέχρι την συνέχιση της ιστορίας στο μέλλον.

Το αδύναμο σημείο του comic όμως δεν είναι άλλο από το σχέδιο. Δεν είναι κακό, ταλέντο υπάρχει, απουσιάζει η συνοχή όμως. Σε αρκετές σελίδες μοιάζουν να έχουν εργαστεί περισσότεροι του ενός καλλιτέχνες. Αυτή η έλλειψη συνοχής ισχύει ακόμα και εντός κάποιων panels. Για παράδειγμα μπορεί στο ίδιο panel δυο χαρακτήρες να είναι σχεδιασμένοι με εντελώς διαφορετικές τεχνικές, ο ένας με πιο λεπτή γραμμή και ο άλλος με πιο πλούσια. Τέλος σε μερικά σημεία η προοπτική ακολουθεί καθαρά μια δική της λογική, με την αίσθηση του βάθους να είναι απροσδιόριστη. Προς όφελος του comic, ο Καμπουρίδης θα πρέπει να αποφασίσει το στυλ που θα ακολουθήσει. Η δυνατότητα για κάτι καλύτερο είναι φανερό ότι υπάρχει, μένει μόνο η πράξη.

Παρά το αναποφάσιστο σχέδιο, το ΑΝΤΙΔΟΤΟ #1 με ικανοποίησε, το ευχαριστήθηκα, είχε χαβαλέ και αναμένω την συνέχεια. Αν και εσείς είστε φίλοι του συγκεκριμένου είδους, μην διστάσετε να τσεκάρετε αυτή την φιλόδοξη προσπάθεια. Και για να σας δώσω και λίγο inside info... τα καλύτερα έπονται!