Writer: Mike Carey

Artist: Jim Fern

Inkers: Mark Pennington, Rob Hunter

Colorist: Jose Villarubia

Letterer: Todd Klein

Cover Artist: J.H. Williams III

Editors: Pornsak Pichetshote, Karen Berger

DC Comics (Vertigo)

(Συγχωρήστε μου κάτι σαχλό για ένα λεπτάκι. O editor dude, λέγεται Pornsak. PornsakPichetshote! Πιο over-the-top όνομα για πρωταγωνιστή "εκπαιδευτικής τηλεόρασης" δεν παίζει να έχω ακούσει τελευταία. Μάλιστα, μια και τα credits του περιλαμβάνουν μόλις λιγοστούς Vertigo τίτλους μεταξύ των οποίων και τα miniseries SEAGUY, WE3 και VIMANARAMA, θα ορκιζόμουν ότι επρόκειτο για περσόνα του Grant Morrison προκειμένου να είναι ο ίδιος editor των comics του. Eδώ μάλλον αποδεικνύει –δεν έχω εγκαταλείψει ακόμα κάθε ελπίδα!– ότι είναι αληθινό πρόσωπο.)

Δύο αδέρφια γεννιούνται στο Nagasaki (σχεδόν 5 δεκαετίες μετά τη ρήψη της ατομικής βόμβας), το ένα λίγο πριν περάσουν τα μεσάνυχτα, και το άλλο λίγες στιγμές μετά από αυτά. Η πλούσια ιστορία είναι γεμάτη με τέτοιες φαινομενικά τυχαίες αντιθέσεις, καθώς ο MikeCarey βουτά στο βάθος της ψυχής των δύο παιδιών και ερευνά το πώς κάθε απόφαση της ζωής τους, τους έφερε στο σημείο που είναι τώρα. Το CROSSING MIDNIGHT είναι μια μελέτη πάνω στην ίδια τη φύση του διλήμματος, στο πώς επιλογές που απέχουν μεταξύ τους ελάχιστα (όσο τα λιγοστά δευτερόλεπτα που επέτρεψαν στα δύο αδέλφια να γεννηθούν στις διαφορετικές πλευρές του συμβολικού αυτού ορίου της ημέρας) μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.

Ο Kai, ο μεγάλος αδερφός, έχει μεγαλώσει συντηρητικά και βλέπει τώρα την μικρή αδερφή του, Toshi, να κάνει την επανάστασή της, τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι. Κάτι μάλλον αναμενόμενο, μιας και το περιβάλλον στο σπιτικό των Hara περιγράφεται ως μουντό και σιωπηλό, λες και ένα προαιώνιο βάρος κρέμεται διαρκώς από πάνω τους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ακαθόριστη υπόσχεση που έδωσε μια πρόγονός τους στα πνεύματα Kami προκειμένου να επιστρέψει ο άντρας της ασφαλής από τον πόλεμο. Υπόσχεση η οποία ακόμα κατατρέχει τους απογόνους της. Μια παρόμοια υπόσχεση έδωσε και ο πατέρας λίγο πριν τη γέννηση των παιδιών του, και σήμερα ο Aratsu, ένας ανθρωποειδής δαίμονας που μπορεί να ελέγχει οτιδήποτε έχει λεπίδες, έρχεται να εισπράξει τα χρωστούμενα. Απαιτεί από την Toshi να τον ακολουθήσει, και κάθε φορά που αυτή αρνείται, η οργή του εκφράζεται με όλο και γραφικότερους τρόπους, με όλο και πιο βάναυσες συνέπειες. Αυτό το εισαγωγικό story arc ουσιαστικά τοποθετεί τα πιόνια στη θέση τους, καθώς περιμένουμε να μάθουμε την τελική απόφαση της Toshi.

Η σειρά είναι εμπλουτισμένη με διάφορα subplots που κανείς υποθέτει πως θα παίξουν ακόμα περισσότερο στο μέλλον, τώρα που οι βασικοί παίκτες είναι στις θέσεις τους. Ιδιαίτερης σημασίας μοιάζει να είναι αυτό ενός παιδικού φίλου του Kai που παγιδεύτηκε σε μια παράλληλη διάσταση ενώ αυτός και η αδερφή του κατάφεραν να αποδράσουν την τελευταία στιγμή, ενός αντίπαλου δαίμονα στο παιχνίδι (και μάλιστα ενός που μοιάζει πολύ περισσότερο με δαίμονα) ο οποίος κρατά κρυφά τα κίνητρά του, καθώς και το subplot δύο αστυνομικών που γνωρίζουν πολύ περισσότερα για όλα τα παραπάνω από όσα νομίζαμε. Ακόμα, βρήκα -μαγικά- εφιαλτικά ορισμένα concepts (όπως «το ποίημα που κρατούσε τη θέση του Kai στον κόσμο» ή το σπαθί που, για να προστατευτεί από τον Aratsu, δημιουργήθηκε τυφλό και κουφό) και το πώς αυτά τοποθετούνται μέσα στα πλαίσια της ιστορίας. Φανταστικά πράγματα.

Τι γίνεται πέραν του σεναρίου; Ο Jim Fern είναι ένας καλλιτέχνης άγνωστος σε εμένα, κι εδώ με αφήνει αβέβαιο για το κατά πόσο η δουλειά του μου αρέσει. Σαφώς είναι πιο ενδιαφέρων από το μέσο διεκπεραιωτικό σχεδιαστή της Vertigo, καθώς κάθε στοιχείο της ιστορίας που παραπέμπει σε άλλους κόσμους ή φανταστικά πλάσματα αποδίδεται όσο εξώκοσμα πρέπει ώστε να δουλέψει το CROSSING MIDNIGHT ως τρομακτική ιστορία φαντασίας. Από την άλλη, καθώς επιστρέφουν στην πεζή καθημερινότητα, όλοι οι χαρακτήρες κουβαλούν τα ίδια οριακά ανέκφραστα πρόσωπα, και ακόμα δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αν αυτό είναι άποψη ή απλά ανικανότητα απόδοσης συναισθημάτων. Δεν αποκλείω το πρώτο: ο Carey κάνει σαφές μέσα από το σενάριό του το πόσο αποστασιοποιημένοι από την πραγματικότητα, αλλά και μεταξύ τους, είναι οι –ανίκανοι να επικοινωνήσουν το παραμικρό συναίσθημα– χαρακτήρες του.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχουμε εδώ στα χέρια μας, είναι σαφέστατα η πιο ενδιαφέρουσα νέα κυκλοφορία της Vertigo εδώ και κάμποσα χρόνια, πιθανότατα από το αδικοχαμένο HUMAN TARGET του Peter Milligan, κι έπειτα. Είναι πλήρης, τόσο σε επίπεδο μυθολογίας (με αντιμαχόμενες σέκτες δαιμόνων και όρκους αίματος που διαπερνούν τους αιώνες), όσο και σε επίπεδο συμβόλων (η πρόοδος αντιμάχεται την παράδοση, η ηθική το συμφέρον, η αντιδραστικότητα την υπακοή, σε μια σειρά αντιθέσεων που βρίσκουν τη ρίζα τους σε γεγονότα τόσο ασήμαντα και φαινομενικά τυχαία, όσο η γέννηση πριν και μετά τα μεσάνυχτα). Επιπλέον, εξακολουθώ να έχω μεγάλη πίστη στο ταλέντο του MikeCarey, του οποίου οι mainstream δουλειές δεν έχουν τη φλόγα των Vertigo έργων του, αλλά όταν αφήνει ελεύθερη τη φαντασία του, μπορεί να παράγει εξαιρετικά αποτελέσματα. Το CROSSING MIDNIGHT έχει κάθε προοπτική να γίνει ο επόμενος αγαπημένος μου τίτλος και να πει πολλές πραγματικά ενδιαφέρουσες και ευφάνταστες ιστορίες, αλλά πολύ φοβάμαι ότι η απουσία ενός catchy high-concept (in 25 words or less, όπως συνηθίζεται για αυτό το imprint της DC) δε θα του επιτρέψει να γίνει η επόμενη σημαία της Vertigo, τώρα που η προηγούμενη φρουρά (FABLES, Y: THE LAST MAN, 100 BULLETS) έχει οριστικά παλιώσει. Μακάρι να εκπλαγώ ευχάριστα, όμως, γιατί αν κρίνω από αυτό το πρώτο δείγμα, πραγματικά αυτό το πρώτο τεύχος αξίζει μια συναρπαστική συνέχεια!