Από τη μια, πρωταγωνιστές, δέκα νέοι άνθρωποι σε ένα σύγχρονο αστικό τοπίο. Άνθρωποι «ζωντανοί», σύγχρονοι, που (μάλλον) έχουν μόλις μπει στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους, με προβλήματα καθημερινά με ζωές απλές και περίπλοκες συνάμα, που ζουν στο ρυθμό της πόλης. Από την άλλη, στον ρόλο του αναγνώστη, ο υποφαινόμενος (λατρεύω να γράφω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο), ο οποίος ετοιμάζεται να μπει στην τέταρτη δεκαετία του, μάλλον συμβιβασμένος πια. Υπάρχουν στιγμές που νομίζει πως κάπου στο βάθος αφουγκράζεται τη μουσική της πόλης του, άλλα όλα αυτά τα νιώθει πολύ μακρινά. Μήπως τελικά αυτό το comic δεν είναι για μένα;
Στο πρώτο τεύχος του COMMON COMICS του Παναγιώτη Πανταζή (γνωστού από το re/stor.diaries του 9, αλλά και συνδημιουργού του ΠΥΡΗΝΑ), που κυκλοφορεί από την Giganto συναντάμε δέκα νέους, οι ζωές των οποίων αλληλοσχετίζονται, ένα πρωινό να ξανασκέφτονται το προηγούμενο βράδυ, να σχεδιάζουν την καινούρια μέρα, να προβληματίζονται ή (απλά) να βιώνουν έντονα συναισθήματα.
Tο COMMON COMICS διαθέτει τα γνωστά υψηλά production values, στα οποία μας έχει συνηθίσει η Giganto, είναι προσεγμένο και αποτελεί συνολικά ένα «πακέτο» που θα τραβήξει το βλέμμα του υποψήφιου αγοραστή. Το σχέδιο του Παναγιώτη Πανταζή, αν και από ότι παρατηρώ, δεν αρέσει σε όλους, είναι ιδιαίτερο και προσωπικό (κάτι που θα υποστήριζα ακόμη περισσότερο αν δε μου θύμιζε κάπως αυτό του Βασίλη Λώλου), πράγμα πολύ σημαντικό. Η ιστορία είναι καλοδουλεμένη και παρουσιάζεται με τρόπο που της προσδίδει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, τα κείμενα είναι καλογραμμένα, αλλά προσωπικά υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι το comic αφορά ανθρώπους που βρίσκονται σε μια φάση, η οποία έχει περάσει από τη ζωή μου ή που ίσως δεν ήρθε ποτέ. Τα μοδάτα κουρέματα και ρούχα (και συγχωρέστε με για το «μοδάτα», το εννοώ με την καλύτερη δυνατή έννοια - όχι αυτή του «trendy» - απλά δεν έχω κάποιο καλύτερο όρο για να τα περιγράψω), με αποξενώνουν από την ιστορία και τους ήρωες. Κάτι τέτοιο βεβαίως μπορεί να λειτουργεί με εντελώς διαφορετικό τρόπο για τους υπόλοιπους αναγνώστες.
Υπήρξε όμως κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα στο comic. Ο Παναγιώτης Πανταζής κρατά το πλάτος των πάνελ σχεδόν μόνιμα σταθερό και ίσο με το αυτό της σελίδας μεταβάλλοντας, όμως, διαρκώς το ύψος του. Δημιουργεί έτσι, με το σταθερό πλάτος, μια κινηματογραφική αίσθηση, ενώ με τη μεταβολή του ύψους καταφέρνει να δίνει το δικό του ρυθμό κάνοντας (ιδιαίτερα σε κάποιες σκηνές) την ανάγνωση απολαυστική.
Αν και τελικά το BAJA LA P!STOLA (που είναι και ο τίτλος της ιστορίας του τεύχους) δεν ήταν μια ιστορία που με κέρδισε ολοκληρωτικά με κάνει να πιστεύω πως μπορούμε να περιμένουμε πράγματα από τον δημιουργό και κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον μου, ώστε να δεσμεύομαι από τώρα, ότι θα βρίσκομαι εκεί για το επόμενο τεύχος. |
Reviews 24/10: