Βρίσκεστε στο archive.comicdom.gr. Βλέπετε το παλιό site και αρχείο του www.comicdom.gr. 2000+ άρθρα, reviews και συνεντεύξεις βρίσκονται στην διάθεσή σας. Το νέο, πλέον blog, site του Comicdom μπορείτε να το βρείτε στο http://www.comicdom.gr
Βρίσκεστε στο archive.comicdom.gr. Βλέπετε το παλιό site και αρχείο του www.comicdom.gr. 2000+ άρθρα, reviews και συνεντεύξεις βρίσκονται στην διάθεσή σας. Το νέο, πλέον blog, site του Comicdom μπορείτε να το βρείτε στο http://www.comicdom.gr
  • column info
    new stuff

    Ξ“Β“Ξ“οŸƒ ÝíΓʽ site ðïá Ξ“οŸƒΞ“Β­Ξ“Β§Ξ“Β¬Ξ“οŸƒΞ“Β±Ξ“ΞŽΞ“Β­Ξ“οŸƒΞ“Ξ„Ξ“Κ½Ξ“Β© Ξ“Β³Ξ“οŸƒ Ξ“οŸ„Ξ“Κ½Ξ“Β¨Ξ“Β§Ξ“Β¬Ξ“οŸƒΞ“Β±Ξ“Β©Ξ“Β­Ξ“Βž Ξ“ΚΌΞ“ΒœΞ“Β³Ξ“Β§ Ξ“οŸƒΞ“ΒŸΞ“Β­Ξ“Κ½Ξ“Β© Ξ“Β°Ξ“Β±Ξ“Κ½Ξ“Β£Ξ“Β¬Ξ“Κ½Ξ“Ξ„Ξ“Β©Ξ“οŸ„Ξ“Βœ Ξ“οŸ‚Ξ“Β½Ξ“Β³Ξ“οŸ„Ξ“β€•Ξ“Β«Ξ“β€• Γ­Γʽ Ξ“Β°Ξ“Κ½Ξ“Β±Ξ“Κ½Ξ“οŸ„Ξ“β€•Ξ“Β«Ξ“β€•Ξ“Ξ…Ξ“Β¨Ξ“οŸƒΞ“ΒŸ Ξ“οŸ„Ξ“Κ½Ξ“Β­Ξ“οŸƒΞ“ΒŸΞ“Β² ôéò Ξ“οŸ‚Ξ“Β©Ξ“Κ½Ξ“Β±Ξ“οŸ„Ξ“οŸƒΞ“ΒŸΞ“Β² Ξ“Κ½Ξ“Β­Ξ“Κ½Ξ“Β­Ξ“οŸƒΞ“ΞŽΞ“Β³Ξ“οŸƒΞ“Β©Ξ“Β² Ξ“Β·Ξ“Ξ‰Ξ“Β±Ξ“ΒŸΞ“Β² Γ­Γʽ ôïá Ξ“οŸ…Ξ“οŸƒΞ“Ξ†Ξ“Β½Ξ“Β£Ξ“οŸƒΞ“Β© Ξ“οŸ„Ξ“ΒœΞ“Ξ„Ξ“Β©. Ï Ξ“οŸƒΞ“οŸ„Ξ“ΒœΞ“Β³Ξ“Ξ„Ξ“β€•Ξ“Ξ„Ξ“οŸƒ Ξ“Ξ…Ξ“Β°Ξ“οŸƒΞ“Β½Ξ“Β¨Ξ“Ξ…Ξ“Β­Ξ“β€•Ξ“Β² Ξ“Β±Ξ“β€•Ξ“ΒžΞ“Β² ôïá comicdom.gr, Ξ“Ξ†Ξ“Β±Ξ“β€•Ξ“Β­Ξ“Ξ„Ξ“ΒŸΞ“Β¦Ξ“οŸƒΞ“Β© Γ­Γʽ Γ³ΓʽΓ² Ξ“οŸƒΞ“Β­Ξ“Β§Ξ“Β¬Ξ“οŸƒΞ“Β±Ξ“ΞŽΞ“Β­Ξ“οŸƒΞ“Β© Ξ“οŸ„Ξ“Κ½Ξ“Β¨Ξ“Β§Ξ“Β¬Ξ“οŸƒΞ“Β±Ξ“Β©Ξ“Β­Ξ“Βœ ãéΓʽ Ξ“ΞŒΞ“Β«Ξ“Κ½ Γ΄Γʽ updates, Ξ“ΞŽΞ“Β³Ξ“Ξ„Ξ“οŸƒ Γ­Γʽ ìçí Ξ“Β·Ξ“ΒœΞ“Β³Ξ“οŸƒΞ“Ξ„Ξ“οŸƒ ðïôÝ ôçí "Ξ“Β¬Ξ“Β°Ξ“ΒœΞ“Β«Ξ“Κ½".




 Reviews 24/10: LOGICOMIX από τον Αριστείδη Κώτση.


 Reviews 23/10: SOLOMON KANE #1 από τον Ανδρέα Μιχαηλίδη.


 Reviews 22/10: THE AMAZING REMARKABLE MONSIEUR LEOTARD από τον Θωμά Παπαδημητρόπουλο.


 Reviews 21/10: BACK TO BROOKLYN #1 από τον Γιώργο Χατζηκωστή.


 Reviews 17/10: NOTHING NICE TO SAY από τον Θωμά Παπαδημητρόπουλο.


 Reviews 16/10: SUBLIFE από τον Αριστείδη Κώτση.


 15/10: Νέο strip JANE'S WORLD της Paige Braddock.


 14/10: Νέο strip ΚΟΥΡΑΦΕΛΚΥΘΡΑ του Αντώνη Βαβαγιάνη.


 Reviews 13/10: AGE OF SENTRY #1 από τον Γιώργο Χατζηκωστή.


του Ανδρέα Μιχαηλίδη
10-08-05

(Once More...) Jikan Jikan Tsumaranai

(Σημείωση του υπογραφόμενου, άθλιου και ελεεινού otaku: όπως είπα την προηγούμενη εβδομάδα, λόγω τεχνικών προβλημάτων της νησιωτικής επαρχίας, η στήλη είχε την απαράδεκτη εμφάνισή της. Αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία και έτσι σήμερα εδώ εμφανίζεται η στήλη στην πλήρη μορφή της, με το review και τις φωτογραφίες που έλειπαν. Tanonde Kudasai!)

 

"Πότε-πότε βαριέμαι". Δεν είναι μια ιδιαίτερα καλή δήλωση από κάποιον που είναι σε διακοπές, αλλά είναι επίσης αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Δεν το καταλαβαίνω... Πώς είναι δυνατόν μια παρέα παιδιών και εφήβων που βρίσκονται σε διακοπές, να συμπεριφέρονται σαν υπερήλικες; Έρχομαι στη Χίο, στο ίδιο χωριό της Νοτίου Ακτής, τα τελευταία 20 χρόνια και γνωρίζω πολλούς από τους προαναφερθέντες ανθρώπους από τότε που μπουσουλούσαν (ή μπουσουλούσαμε μαζί). Κάθε καλοκαίρι ήταν μια τεράστια γιορτή από την ώρα που βρισκόμασταν, μέχρι τότε που χώριζαν οι δρόμοι μας μεχρι να ξανασυναντηθούμε τον επόμενο χρόνο. Υπήρχαν πολλές χαρές, κάποιες λύπες, κάποιοι τσακωμοί όπως συνηθίζεται μεταξύ φίλων, ζευγαριών, "εχθρών" -όπως τότε τους αντιλαμβανόμασταν- και πολλές εναλλαγές αυτών που ενέπιπταν σε κάθε κατηγορία. Πάντα όμως περνούσαμε καλά. Ωστόσο τα τελευταία 2-3 χρόνια, λες και ξαφνικά έχασαν τη διάθεση, όχι για κάτι νέο, όχι για κάτι συγκλονιστικό, αλλά για να διασκεδάζουν. Καρφωμένοι σε σπίτια, σε καρέκλες καφετέριας, μα πάνω από όλα σε μια μιζέρια και μια απίστευτη βαρεμάρα, αρχικά μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι βλέποντάς τους να κάνουν σαν τρόφιμοι ορνιθοτροφείου και μετά απλώς (όπως λέει και ένας φίλος μου) έρχεται το "de-watering", γνωστό αλλέως πως και ως ξενέρωμα. Με συγχωρείτε που γκρινιάζω, αλλά πότε-πότε βαριέμαι και πότε-πότε δεν έχω πού να το πω. Ωστόσο, θα προσπαθήσω αυτή μου η διάθεση να μην φανεί μέσα από τα αντικείμενα της σημερινής στήλης.

 

Μια λοιπόν και μπήκε ο Αύγουστος, συνδεόμενος πέρα από ήλιο, ζέστη και θάλασσα, με ηλιοκαμένες γυναικείες υπάρξεις στην παραλία, σήμερα θα έχει την τιμητική του ο Ken Akamatsu, δημιουργός πολλών, μα πάρα πολλών γυναικείων χαρακτήρων που ξυπνούν τους σιελογόνους αδένες μας. Έτσι ξεκινάμε με το...

 

LOVE HINA

O Urashima Keitaro είναι ένας ατζαμής και λίγο αφηρημένος 19χρονος ο οποίος, τελειώνοντας το σχολείο, προσπαθεί επανειλημμένα να μπει στο Πανεπιστήμιο του Tokyo, άλλως γνωστό ως Tokyo U ή Toudai. Όντας ήδη στον δεύτερο χρόνο που προσπαθεί, δεν βλέπει το όνειρό του να γίνεται σύντομα πραγματικότητα. Πάνω λοιπόν που οι γονείς του τού λένε ότι δεν μπορούν πλέον να συντηρούν οικονομικά το εγχείρημά του, εμφανίζεται η γιαγιά του η οποία τον κάνει διαχειριστή του παλιού ξενοδοχείου της οικογένειας, του Hinata Inn. Η μικρή λεπτομέρεια που παρέλειψε να του αναφέρει, είναι ότι πλέον το κτίριο έχει μετατραπεί σε σύμπλεγμα γυναικείων κοιτώνων.

Έτσι ξεκινάει το χάος, καθώς ο αφελής ήρωάς μας πρέπει να γίνει αποδεκτός και να καταφέρει να συζήσει με την ευέξαπτη -πλην έξυπνη και όμορφη- Naru Narusegawa, τη φίλη της, μέθυσο και παμπόνηρη, Konno Mitsune, την αυστηρή ακόλουθο των πολεμικών τεχνών, Aoyama Motoko και τη θεοπάλαβη -πλην ιδιοφυή- μικρή Αφρικάνα, Kaolla Su. Στην πορεία, ο Keitaro, θα περιμαζέψει και ένα θλιμμένο νεαρό κορίτσι, τη Shinobu Maehara, και θα την προσθέσει στη νέα του παράξενη οικογένεια. Έτσι, λίγο ως πολύ, συμπληρώνεται το καστ των χαρακτήρων.

Μια λεπτομέρεια που μαθαίνουμε αρκετά σύντομα είναι το γεγονός ότι ο Keitaro κάνει τα πάντα για να μπει στο Toudai επειδή αυτή την υπόσχεση είχε δώσει με το κορίτσι που αγαπούσε ως παιδί, σε μια παιδική χαρά κοντά στο Hinata Inn. Ουσιαστικά η ιστορία είναι μια σειρά από περιστατικά που συνθέτουν μια ρομαντική κωμωδία, με υπόβαθρο το γεγονός αυτό. Κάποια στιγμή ο Keitaro γνωρίζει μια πληθωρική, εξίσου αφηρημένη με τον ίδιο και αναιμική κοπέλα, τη Mutsumi Otohime, η οποία επίσης προσπαθεί να μπει στο Toudai επειδή είχε δώσει μια υπόσχεση σε κάποιον ως παιδί. Εκεί ο Keitaro αρχίζει να αναρωτιέται μήπως αυτή είναι το κορίτσι των αναμνήσεών του, ενώ ταυτόχρονα έχει αρχίσει να έχει αισθήματα για τη Naru.

Μέσα από φανταστικά ταξίδια πάνω σε απίθανα mecha στα νησιά των ιπτάμενων χελώνων, μέχρι διακοπές, μυστήρια στο παρελθόν και ενίοτε αυστηρές παραδόσεις που προέρχονται από τις οικογένειές τους, οι ήρωές μας θα μάθουν το πιο σημαντικό πράγμα: να γελάς, να ελπίζεις και αν βρέχει και βραχείς, απλώς την επόμενη φορά να θυμηθείς να έχεις ομπρέλλα. Έτσι λειτουργεί αυτός ο μικρός, απέραντος κόσμος. Είναι σαν ένα στρεβλωμένο όνειρο που ξέρεις ότι θα ήταν διαφορετικό αν πίστευες στον εαυτό σου ή αν ήξερες τι κάνεις λάθος, μα πρέπει να το ζήσεις ξανά και ξανά μέχρι να βρεις τη λύση. Μπορεί κανείς να κλειστεί στον εαυτό του και στις ευχάριστες αναμνήσεις και τα όνειρα, μέχρι να βρει τη δύναμη να πιστέψει ότι ο κόσμος τελικά μπορεί να είναι όπως τον θέλει, αρκεί να τον πλάσει. Αυτά θέλει να περάσει ο Ken Akamatsu στον αναγνώστη του, με αστείρευτο χιούμορ, όμορφες γυναίκες που έχουν την τάση να χάνουν τα ρούχα τους και με μια κωμική αφέλεια που θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια. Οι 12 τόμοι κυκλοφορούν από την Tokyopop.

Στο LOVE HINA υπάρχουν καμιά δεκαριά γυναίκες όλων των ειδών, ηλικιών και ψυχοσυνθέσεων, οι οποίες περιστρέφονται γύρω από τον κεντρικό ήρωα. Στη νέα του σειρά ο δημιουργός ανεβάζει τον αριθμό σε 31 (!), κοινώς τις μαθήτριες μια τάξης σχολείου θηλέων. Ο λόγος για το...

 

MAHOU SENSEI NEGIMA (NEGIMA: MAGISTER NEGI MAGI)

Το στυλ εδώ είναι λίγο διαφορετικό από το συνηθισμένο του Akamatsu. Προφανώς η παρέλαση από γυναίκες, οι οποίες τείνουν πολύ συχνά να χάνουν τα ρούχα τους, είναι μια απαραίτητη σταθερά, αλλά είναι εντυπωσιακό ότι όλες έχουν πολύ συγκεκριμένη ιστορία και χαρακτήρα. Η ιστορία ξεκινάει καθώς ένας αριστούχος δεκάχρονος μάγος αναλαμβάνει να διδάξει σε ένα γυμνάσιο θηλέων στην Ιαπωνία. Ο Negi Springfield, νεαρός Βρετανός gentleman, οφείλει να φέρει αυτή τη δοκιμασία σε πέρας προκειμένου να αποκτήσει επισήμως την άδεια του μάγου.

Εκεί αρχίζει ο πανικός: έχετε δει γυναίκες να κάνουν επίθεση αγάπης σε πιτσιρίκι; Ε, αυτή ακριβώς είναι και η πρώτη αντίδραση στον Negi. Σταδιακά όμως από μασκότ της τάξης, αρχίζει να κερδίζει τον σεβασμό των 31 μαθητριών του. Ισορροπώντας μεταξύ της συγκάλυψης της μαγείας του, της προσπάθειας να βοηθήσει τα ντουβάρια της τάξης να διαπρέψουν, να γλιτώσει από τις ελαφρές τάσεις παιδεραστίας των μαθητριών του και να αντιμετωπίσει από Golem μέχρι Βρικόλακες, το γέλιο που προκαλεί είναι ασύλληπτο. Το manga συνδυάζει έξυπνα το χιούμορ με τη μαγεία και το μυστήριο, καθώς πολλές από τις μαθήτριες του Negi δεν είναι ακριβώς ό,τι φαίνονται και ο ίδιος αναζητά την ταυτότητα του πατέρα του, του θρυλικού Southern Master.

O Akamatsu φροντίζει να ρίξει τον προβολέα σε όλους τους χαρακτήρες, αναπτύσσοντας όμορφα τις προσωπικότητές τους. Κάποιοι είναι αδύναμοι και θα δεχθούν τη βοήθεια του μικρού μάγου, ενώ άλλοι ξέρουν ακριβώς πού βρίσκεται η θέση τους στο στερέωμα και θα γίνουν πολύτιμοι σύμμαχοι και φίλοι (προσωπικό φαβορί η Nagase Kaede). Κάποιοι θα ξεκινήσουν ακόμα και σαν εχθροί, αλλά τελικά, μέσα από την παλαβομάρα, το μυστήριο τη μαγεία και το τσιτσίδωμα, το manga περιστρέφεται γύρω από τις καθημερινές ανθρώπινες σχέσεις. Τύφλα να 'χει ο Harry Potter! Ήδη κυκλοφορούν οι πρώτοι 6 τόμοι από τη Del Rey.

 

Έτσι φτάνουμε στο σημερινό...

REVIEW: WEIB KREUZ (KNIGHT HUNTERS)

Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία, σε σύγχρονη, πλην όχι σαφή χρονική περίοδο. Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι τέσσερις νεαροί, ο θλιμμένος και σοβαρός Aya, ο ξεροκέφαλος και παρορμητικός Ken, ο (φαινομενικά) αδιάφορος και γυναικάς Youji και ο νεαρός και (αρχικά) πιο πρόσχαρος Omi. Οι τέσσερις αυτοί νεαροί, όλοι τους bishounen, έχουν ένα ανθοπωλείο ιδιαίτερα δημοφιλές στο γυναικείο φύλο και φαίνονται να περνούν τον καιρό τους πλήρεις θαυμασμού, φροντίζοντας τα λουλούδια τους. Την αθώα αυτή εικόνα συμπληρώνει η ηλικιωμένη Momoe που διαρκώς χαϊδεύει μια γάτα.

Ένα από τα μειονεκτήματα (μαλλον) της σειράς είναι το σταθερό format της: καθώς οι νεαροί είναι στο ανθοπωλείο, βλέπουν να αναφέρεται στις ειδήσεις κάποιο (όσο εξελίσσεται η υπόθεση όλο και πιο αποτρόπαιο) έγκλημα ή ακούνε φήμες από τις λιγωμένες πελάτισσές τους... Όταν κλείνει το ανθοπωλείο εμφανίζεται η πληθωρική και κοκκινομάλλα Manx με έναν φάκελο και ένα χαμόγελο ανωτερότητας, έτοιμη να τους ενημερώσει για τα καθέκαστα. Στο υπόγειο του ανθοπωλείου βρίσκεται, μεταξύ διαφόρων ειδών εξοπλισμού και μια οθόνη όπου εμφανίζεται ο αινιγματικός Persian, συσχετίζοντας τα γεγονότα που έχουν μαθευτεί, με συγκεκριμένα άτομα που αποτελούν στόχους της ομάδας Weiβ Kreuz (White Cross). Οι μορφονιοί μας τότε αλλάζουν ρουχισμό και εξοπλίζονται για να εκτελέσουν την αποστολή μετά το -κλισέ μεν, πετυχημένο δε- "Dark Hunters of the Light, change the fate of these Beasts of Darkness" που λέει ο Persian στο τέλος κάθε briefing.

Καθένας από τους Weiβ έχει μια ειδικότητα: Ο Aya, ο (ανεπίσημος) αρχηγός, είναι θανάσιμος ξιφομάχος εξοπλισμένος πάντα με ένα katana, ο Ken ειδικεύεται στη μάχη σώμα με σώμα, dirty fighting και street fighting. Ως όπλο χρησιμοποιεί τα ατσάλινα νύχια στο δεξί του γάντι. Ο Youji αναλαμβάνει τα καθήκοντα που απαιτούν χαρισματική προσωπικότητα, όσο και ομορφιά και δεν αναλαμβάνει (τουλάχιστον αρχικά) υποθέσεις που εμπλέκουν μόνο ανήλικες κοπέλες. Ως όπλο χρησιμοποιεί λεπτές ατσάλινες κλωστές που εκτοξεύει από μηχανισμούς στους καρπούς του. Τέλος, ο Omi είναι o computer expert της ομάδας: χακάρει, κρακάρει, αποκωδικοποιεί και βρίσκει τις απαραίτητες πληροφορίες για τις αποστολές της ομάδας, από χρονοδιαγράμματα επιχειρηματιών μέχρι πιθανά κτίρια-κρυψώνες των στόχων. Χρησιμοποιεί βελάκια που πετάει με τα χέρια, καθώς και μια ελαφριά βαλλίστρα.

Αρχικά οι αποστολές μοιάζουν άσχετες μεταξύ τους και οι Weiβ αποδίδουν δικαιοσύνη εκεί που δεν φτάνει ο νόμος. Σιγά-σιγά, μας αποκαλύπτεται η προσωπική ιστορία και τραγωδία του καθενός και τα γεγονότα που τον οδήγησαν να γίνει μέλος της οργάνωσης. Καθώς ξετυλίγεται το νήμα της ιστορίας, ο πόνος που έχει υποστεί ο καθένας φαίνεται να προέρχεται από έναν άνθρωπο και μόνο. Όταν τον σκοτώσουν, η ιστορία οδηγεί ακόμα πιο βαθιά στην καρδιά της διαφθοράς και αποδεικνύει ότι οι ήρωες δεν υποκινούνται μονάχα από τη δίψα για εκδίκηση. Όσο προχωρούν τα επεισόδια, οι εχθροί δεν είναι πια κοινοί, αν και στυγνοί, εγκληματίες. Από τις γυναίκες της ομάδας Schreient (Shriek), μέχρι τους αδίστακτους και αμεταμέλητους Schwarz (Black), οι Weiβ υποφέρουν, αναγκάζονται να υποστούν φρικτά τραύματα και να χάσουν αγαπημένα πρόσωπα.

Βρίσκω πολύ συγκινητικό και ρεαλιστικό το προσωπικό δράμα του κάθε χαρακτήρα: οι περισσότεροι σύντομα αποδέχονται το γεγονός ότι δεν είναι ήρωες, αλλά φονιάδες που σκοτώνουν φονιάδες. Ο νεαρός Omi θα αναγκαστεί να ωριμάσει βάρβαρα και να αποδεχτεί μια πραγματικότητα πολύ σκληρή αλλά προδιαγεγραμμένη, τόσο από τη θετή οικογένεια που είναι για αυτόν οι Weiβ, όσο και από την πραγματική. Αναφορικά με την υπόθεση, παρά το κλισέ του format, έχει ωραίες ανατροπές και αφήνει τον θεατή έκπληκτο σε ανύποπτο χρόνο. Παρά τα ηρωικά κλισέ, ο σεναριογράφος δεν μας χαρίζεται: σε κάθε πόλεμο υπάρχουν θύματα (ειδικά στον αφανή πόλεμο των πόλεων), στον πραγματικό κόσμο σπάνια θα βρεις το happy ending και τελικά μπορείς να επιλέξεις μεταξύ του αναγκαίου κακού και του απλού και καθαρού κακού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, παρμένο από την πραγματικότητα: τα κορίτσια που τα απήγαγαν και τους αφαιρούσαν όργανα, αφήνοντάς τα σε παγωμένες πισίνες για να μην πεθάνουν.

Μεγάλο θετικό στοιχείο είναι επίσης οι "κακοί". Ακόμα και το θεμελιακά κακό group των Schwarz δοκιμάζεται, έχει ένα παρελθόν που κάθε άλλο παρά ρόδινο είναι και παρά τις υπερφυσικές ιδιότητες που παρουσιάζουν, στο βάθος είναι άνθρωποι. Έχει επίσης ενδιαφέρον ότι μόνο ένας ανάμεσά τους είναι Ιάπωνας, ο νεαρός Nagi. Ο Crawford είναι ʼγγλος, ο Schuldich Γερμανός (στα γερμανικά το όνομά του σημαίνει "ένοχος") και ο Farfarello (πραγματικό όνομα: Jei), αγνώστων λοιπών στοιχείων αλλά από καθολική χριστιανική οικογένεια (πιθανόν Ιρλανδός). Με τη σαφή επιλογή των χρωμάτων στα ονόματα των αντίπαλων ομάδων, δίνεται λίγο η αίσθηση του σκακιού και δεν παραβλέπεται το γεγονός ότι όλοι τελικά σε κάποιο βαθμό είναι πιόνια. Είναι ενδιαφέρον ότι έχουν επιλεγεί τα Γερμανικά για τις ονομασίες των ομάδων, καθώς και ότι τα κωδικά ονόματα των μελών της οργάνωσης στην οποία υπάγονται οι Weiβ, είναι τοποθεσίες που δίνουν μια ιδέα για το χαρακτήρα ή την ιδιότητα του προσώπου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Manx (Μάγχη), ή οποία μεταφέρει πληροφορίες από την οργάνωση στην ομάδα, παίζοντας συνδετικό ρόλο παρόμοιο με το ομώνυμο τούνελ.

Αν και προσωπικά το λάτρεψα και με κράτησε καθηλωμένο στην οθόνη, δεν μπορώ να κρύψω ότι το animation δεν είναι κάτι ιδιαίτερο (ωστόσο δεν είναι χειρότερο από το αναγκαίο για ένα anime της εποχής του). Επίσης έχουν τεθεί ορισμένοι περιορισμοί στην απαραίτητη αιματοχυσία, λόγω του τότε political correctness. Ωστόσο δεν πιστεύω ότι τα μικρά αυτά ψεγάδια στερούν κάτι ιδιαίτερο από την αισθητική του anime και δεδομένου ότι οι δημιουργοί είναι ιαπωνικό j-pop συγκρότημα, όλη η σειρά είναι διανθισμένη με τα καταπληκτικά τους κομμάτια. Προσωπικά favorites: "Velvet Underworld" (TV OP 1), "Piece Of Heaven" (TV OP 2), "It’s Too Late" (TV ED 2), "Last In My Winds". Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, του δίνω αβίαστα ένα 8 στα 10. Η σειρά αυτή έχει 24 επεισόδια. Υπάρχουν επίσης 5 OVA και μια δεύτερη σειρά, το WEIB KREUZ: GLUHEN, μήκους 13 επεισοδίων, αλλά με αυτά θα ασχοληθούμε σε επόμενα installments.

 

Ελπίζω να εξιλεώθηκα στα μάτια σας (τουλάχιστον προς το παρόν)
Ετοιμαστείτε για νέα πράγματα από την επόμενη φορά

Bakuma-dono

(και ένα pin-up με τους Weiβ, έτσι για να μην λέτε)

 



shinjuku express archive | email the author | author's profile
back to top



|home|about us|downloads|contact|oldies|events|

The artwork cannot be reproduced in any form without the written consent of the artist and/or publisher. Trade Names and trademarks mentioned and/or displayed on this Web Site are the property of their respective owners.
All Rights Reserved.

This page is best viewed at 1024x768 or higher with Mozilla Firefox 2.0.0.4
Certified on Mozilla Firefox 2.0.0.4+ or IE 6+

Get Firefox!
Powered by vi