DECOMPRESSED STORYTELLING

Στο review που έκανα αυτήν την εβδομάδα για το πρώτο τεύχος του Limited series Catwoman: When In Rome, έκανα μια αναφορά για την χρήση (και ενίοτε κατάχρηση) του decompressed storytelling στα mainstream comics.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, decompressed storytelling είναι η μέθοδος εκείνη που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να «ξεχειλώσει» μια ιστορία κάνοντας την να πιάσει περισσότερες σελίδες. Δηλαδή ένα plot που μόλις και μετά βίας «αξίζει» για 6-7 σελίδες, καταλήγει να γεμίζει ένα ολόκληρο comic 22-24 σελίδων. Τόσο απλά.

ΟΚ, είμαι λιγάκι προκατειλημμένος, αλλά ειλικρινά το συγκεκριμένο στιλ έχει αρχίσει να με κουράζει τα τελευταία 3-4 χρόνια. Στην αρχή, όταν το έκανε ο Warren Ellis στο Planetary και ο Bendis στα προσωπικά του crime comics στην Caliber, είχε σίγουρα ενδιαφέρον. Αργά transitions, επαναλαμβανόμενα panels, πλήρης απαλοιφή του gutter element, βασανιστικά ρεαλιστικοί διάλογοι, με μεγάλες δραματικές παύσεις. Ήταν σίγουρα κάτι το διαφορετικό απ' ότι είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια.

Στην πορεία όμως ενέκυψαν δύο σοβαρά προβλήματα:

α) Το «ξεχείλωμα» γινόταν όλο και πιο ανεξέλεγκτο. Είναι σίγουρα εντελώς άλλο πράγμα το να χρησιμοποιεί ένας storyteller αργό transition σε τρεις τέσσερις περιπτώσεις ανά ιστορία για να δώσει συναισθηματική έμφαση και άλλο να το κάνει σχεδόν σε κάθε σελίδα του comic. Επίσης, περισσότερα από 3 επαναλαμβανόμενα panels ανά τεύχος δεν είναι μέθοδος αφήγησης, είναι απλά τεμπελιά από πλευράς σχεδιαστή. Για να καταλάβετε τι εννοώ, συγκρίνετε τα πρώτα τεύχη του Powers των Bendis/Oeming με τα τελευταία τεύχη λίγο πριν τελειώσει το Volume 1.

β) Οι περισσότεροι συγγραφείς, παρασυρμένοι από τη μόδα, αρνούνταν να συνειδητοποιήσουν ότι το συγκεκριμένο στιλ αφήγησης ΔΕΝ ταιριάζει σε όλα τα είδη ιστοριών. Ένα τυπικό superhero slugfest story δεν εξυπηρετείται σε τίποτα από τη χρήση transition πιο αργού και από τον Μιχάλη Κωνσταντίνου (ποδοσφαιρικό inside joke - και όποιος το έπιασε, το έπιασε). Case in point, τα Uncanny X-Men του Joe Casey και το πρόσφατο Avengers Disassembled του -συχνού παραβάτη- Brian Michael Bendis.

Ορισμένοι συγγραφείς χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν ακόμα τη μέθοδο αρκετά καλά. Ο Warren Ellis στα Planetary, Authority, ο προαναφερθείς Bendis στα Torso, Jinx κ.λπ και ο Geoff Johns τα τελευταία 4-5 χρόνια στο Flash έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά δημιουργώντας ενδιαφέρουσες ιστορίες όπου το snail-pace λειτουργούσε υπέρ τους. Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, ο μέσος αναγνώστης (ειδικά ο μέσος αναγνώστης που έχει διαβάσει και comics περασμένων δεκαετιών) δεν μπορεί παρά να νιώθει ότι τον κλέβουν όταν πληρώνει $2.25-$3.50 (ή στην περίπτωση μας, €3.00-€4.50) για ένα comic που του παίρνει λιγότερο από 5-6 λεπτά για να το διαβάσει.

Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που οι πωλήσεις των μηνιαίων comics έχουν μειωθεί δραστικά τα τελευταία χρόνια, ενώ αντίθετα οι πωλήσεις των trade paperbacks διαρκώς αυξάνονται. Είναι απολύτως λογικό, ένας αναγνώστης με περιορισμένο budget -όπως οι περισσότεροι από εμάς- να προτιμά να αγοράσει ένα paperback 140 σελίδων για το οποίο πλήρωσε €20 και θα του πάρει σχεδόν 2 ώρες να το διαβάσει, παρά να δώσει €3.50 για ένα τευχάκι 32 σελίδων, όπου οι 22 είναι ιστορία και οι άλλες 10 ενοχλητικές διαφημίσεις, με το οποίο θα ξεμπερδέψει σε λιγότερο από 10 λεπτά. Value for money, ladies and gentlemen.

Επιπλέον, είναι γεγονός πως τα περισσότερα σύγχρονα comics διαβάζονται καλύτερα σε μεγάλες δόσεις, και λόγω του decompression αλλά και γιατί είναι γραμμένα σαν ολοκληρωμένα novels 100-150 σελίδων και όχι ως 4 ή 5-part storylines. Λείπει δηλαδή το ουσιαστικό spacing ανάμεσα στα τεύχη και ο οικείος ρυθμός into-setup-conflict-resolution που ακολουθούσαν τα mainstream comics μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '90.

Δεν ξέρω αν αυτό που χρειάζεται η βιομηχανία είναι μια επιστροφή στο κλασικό compressed storytelling των 80's, ή ακόμα και το ultra-compressed των 70's. Ίσως η λύση να βρίσκεται σε κάποια άλλη μορφή αφήγησης που μπορεί να μην έχει καν εφευρεθεί ακόμα.

Ξέρω όμως σίγουρα ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να βαριέται. Και αυτό δεν μπορεί να είναι καλό. Σε καμία περίπτωση.

P.S.: Ο ιός της γρίπης με έριξε στο κρεβάτι για δύο μέρες και αυτός είναι ο λόγος που το Sledgehammer αυτής της εβδομάδας καθυστέρησε κατά 24 ώρες. Ευτυχώς, κατά μέσο όρο αρρωσταίνω περίπου μία φορά κάθε 4 χρόνια, οπότε η επόμενη καθυστέρηση αναμένεται γύρω στο Φθινόπωρο του 2008. Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά μέχρι τότε.

Next Week: Βγαίνουν καλά comics σήμερα; Ασφαλώς!