Plotless Comics Part Two Is Cancelled Due To Technical Reasons

Αντίθετα με ότι σας υποσχέθηκα πριν 7 ημέρες, το Sledgehammer αυτής της εβδομάδας δεν πρόκειται να είναι το δεύτερο μέρος από το rant μου για την έλλειψη plot στα σημερινά comics.

Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να το γράφω, αλλά... δεν έβγαινε ακριβώς όπως το ήθελα. Από ένα σημείο και μετά ένιωθα πως επαναλαμβανόμουν και πως το point που ήθελα να μεταδώσω είχε ήδη γίνει αντιληπτό από τις πρώτες παραγράφους που είχα γράψει την περασμένη βδομάδα.

Θα επανέλθω στο θέμα μελλοντικά, με μια πιο γενική και σφαιρική ανάλυση όλων των προβλημάτων που εντοπίζονται στο comics writing των 00's σε ένα από τα προσεχή Sledgehammer που το έχω σχεδιάσει κάπως διαφορετικά και στο οποίο θα συμμετέχουν και άλλοι (an interactive column - what will he think of next?).

Anyway, αυτή η εξέλιξη με αφήνει με ένα μεγάλο πρόβλημα: Δεν έχω θέμα για αυτήν την εβδομάδα!

Παίρνοντας λοιπόν ως αφορμή τις δύο ώρες (περίπου) που έχασα από τη ζωή μου για την ανάγνωση του, καθώς και τα 25€ (περίπου) που έχασα από το πορτοφόλι μου για να το αγοράσω, σκέφτομαι να πω δυο λόγια για το Originals του Dave Gibbons.

Το συγκεκριμένο graphic novel είναι ένα από τα πλέον κακογραμμένα comics που έχω διαβάσει τα τελευταία 4-5 χρόνια. O Gibbons στην προσπάθεια του να μας μεταφέρει το κλίμα της κόντρας μεταξύ mods και rockers (ή originals και dirts, όπως τους αποκαλεί στο «αριστούργημα» του) πέφτει σε όλες τις πιθανές παγίδες που μπορεί να πέσει ένας πρωτάρης σεναριογράφος (το κακό είναι πως ο Gibbons δεν είναι πρωτάρης).

Αρχικά, παίρνει πολύ ξεκάθαρη θέση υπέρ της μίας παράταξης χρησιμοποιώντας την τακτική της «εξιδανίκευσης και εξαθλίωσης των διακριτικών χαρακτηριστικών». Τι σημαίνει αυτό; Εξιδανίκευση είναι η παρουσίαση των διακριτικών χαρακτηριστικών μιας ομάδας ανθρώπων (ή μιας φυλής ή ενός από τα δύο φύλα, κ.λπ) μέσα από ένα συγκεκριμένο οπτικό πρίσμα που τα ωραιοποιεί και τα κάνει να μοιάζουν με αρετές (π.χ. «οι Έλληνες έχουν πάθος, βράζει το αίμα τους). Εξαθλίωση είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή η εμμονή στις αρνητικές διαστάσεις των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών (π.χ. «οι Έλληνες είναι υπερβολικά αυθόρμητοι και συχνά δρουν απερίσκεπτα). Ασφαλώς, το παράδειγμα που έδωσα ήταν εσκεμμένα απλουστευμένο για να γίνουν πιο κατανοητές οι δύο έννοιες.

Αυτό που κάνει ο φίλος μας ο Dave λοιπόν είναι να θεοποιεί τα γνωρίσματα των mods, ενώ αντίστοιχα αυτά των rockers τα παρουσιάζει ως ελαττώματα, χωρίς να ακολουθεί τα ίδια κριτήρια και στις δύο μεθόδους παρουσίασης. Κοινώς, ο συγγραφέας «κλέβει» μόνο και μόνο για να δημιουργήσει «καλούς» και «κακούς» στην ιστορία του με εύκολο τρόπο.

Η λέξη «εύκολος» είναι αυτή που έπαιζε περισσότερο στο μυαλό μου κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του Originals.

1) Εύκολες σεναριακές λύσεις. Το τρικ του από μηχανής Θεού βρίσκει εδώ τη χειρότερη μορφή κακοποίησης του. Κάθε φορά που το σενάριο έδειχνε να μπουκώνει, ερχόταν η απάντηση στην εξίσωση από ένα element του σεναρίου που θεωρητικά δεν θα έπρεπε να παίζει ρόλο στη συγκεκριμένη σεκάνς.

2) Εύκολο characterization. Όλοι, ανεξαιρέτως, οι χαρακτήρες στην ιστορία του Originals είναι μονοδιάστατοι και διακρίνονται από ένα, ή το πολύ δύο, χαρακτηριστικά. Κοινώς, πρόκειται για ένα comic στο οποίο δεν παρουσιάζονται άνθρωποι, αλλά ομιλούντα cliche.

3) Εύκολες απαντήσεις. Προφανώς, στο μυαλό του Gibbons θέματα και έννοιες όπως ενηλικίωση, ανθρώπινες σχέσεις, αγάπη, φιλία, μίσος, εκδίκηση και εξιλέωση πρέπει να αντιμετωπίζονται με την ίδια σοβαρότητα όπως το «τι θα φάμε το βράδυ» και «ποια γραβάτα ταιριάζει με αυτό το πουκάμισο». Δεν εξηγείται αλλιώς η παιδική αφέλεια και η εκνευριστικά μπλαζέ διάθεση με την οποία τα αντιμετωπίζει και τα «λύνει» για τους ήρωες του.

4) Εύκολοι διάλογοι. Κυριολεκτικά, το επίπεδο των διαλόγων του comic είναι τόσο ερασιτεχνικό που μοιάζουν σαν να έχουν γραφτεί από 15χρονο που έτυχε να δει μια ταινία και 1-2 ντοκιμαντέρ πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Χωρίς υπερβολή, υπήρχαν στιγμές που με έπιασαν τα γέλια, πάνω σε σκηνές που υποτίθεται πως αποτελούσαν δραματικές κορυφώσεις.

Στην πραγματικότητα, το μοναδικό πράγμα που κάνει το Originals να μοιάζει επαγγελματικό και που θυμίζει πως αποτελεί δημιουργία του Dave Gibbons, είναι το σχέδιο, το οποίο κυμαίνεται σε εξαιρετικά επίπεδα. Όταν όμως το σενάριο είναι τόσο προσβλητικά κακό, το σχέδιο περνάει αναπόφευκτα σε δεύτερη μοίρα.

Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι το Originals υποτίθεται πως ήταν κάτι σαν Dream Project για τον δημιουργό του. Πολύ κρίμα. Αν αυτό ήταν το comic που είχε όλα αυτά τα χρόνια μέσα του ο Dave Gibbons και περίμενε πως και πως για να το δώσει στο κοινό, τότε δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά μεγάλος δημιουργός.