Celebrate Diversity Part Three (The Creators)

Αφού τα χώσαμε στους retailers και κάναμε μερικές «φιλικές» υποδείξεις στους εκδότες, ήρθε η ώρα των δημιουργών και κυρίως των συγγραφέων (αν και δεν θα γλιτώσουν και οι σχεδιαστές).

Οι περισσότεροι συγγραφείς που δουλεύουν στα -αμερικάνικα, κυρίως mainstream- comics σήμερα ασχολούνται με ένα και μόνο πράγμα: Πώς θα βρουν μια συγκεκριμένη μανιέρα την οποία θα επαναλαμβάνουν διαρκώς, ώστε να μπορούν να βγάζουν περισσότερη δουλειά όσο πιο ξεκούραστα γίνεται. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα των writers που εντυπωσίασαν με τις πρώτες δυνατές δουλειές τους οι οποίες ήταν γεμάτες πρωτότυπες ιδέες και ενδιαφέροντα concepts και που στη συνέχεια εξακολούθησαν να γράφουν περίπου το ίδιο πράγμα με ελάχιστες παραλλαγές.

Σίγουρα είναι πολύ ευκολότερο και πολύ πιο ασφαλές να ακολουθείς την πεπατημένη οδό και να πειραματίζεσαι όσο το δυνατόν λιγότερο, αλλά για πόσο; Μέχρι πότε μπορείς να ανακυκλώνεις το ίδιο ουσιαστικά σενάριο πριν σε πάρουν χαμπάρι; Μέχρι πότε μπορείς να σερβίρεις ξαναζεσταμένο φαγητό πριν στο πετάξουν στα μούτρα; Μέχρι πότε μπορείς να εξαπατάς τους αναγνώστες σου πριν σε εγκαταλείψουν;

Ορισμένοι, αν κρίνω από την τακτική που ακολουθούν, πιστεύουν πως μπορείς να το κάνεις για πάντα. Η Ιστορία διαφωνεί μαζί τους και είμαι σίγουρος πως το μέλλον θα τους διαψεύσει πανηγυρικά.

Πειραματιστείτε λίγο, ψάξτε για καινούργιες ιδέες, διευρύνετε τους ορίζοντες σας. Δεν μιλάω φυσικά για σχετικά καινούργιους συγγραφείς, που πρέπει πρώτα να δημιουργήσουν ένα όνομα στην πιάτσα και δεν μπορούν να ρισκάρουν με αμφιβόλου εμπορικής απήχησης projects, αλλά τουλάχιστον αυτοί που έχουν καταξιωθεί και έχουν ένα εξασφαλισμένο κοινό που τους πιστεύει έχουν το περιθώριο να δοκιμάσουν κάποια διαφορετικά, πιο groundbreaking, over-the-edge πράγματα (αν και εδώ υπάρχει ένα glitch με το οποίο θα ασχοληθούμε την επόμενη Πέμπτη).

Το απίστευτο είναι πως συνήθως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Οι συγγραφείς πειραματίζονται όσο είναι άγνωστοι, και μόλις γίνουν hot properties για τη βιομηχανία («hot properties» σε μια βιομηχανία με τόσο μικρό κοινό είναι μάλλον αστείο, αλλά αυτό είναι θέμα για προσεχές sledgehammer) αρνούνται πεισματικά να προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τους δημιουργικούς περιορισμούς που οι ίδιοι επέλεξαν αν επιβάλλουν στους εαυτούς τους.

Και φτάνουμε στους υπερήρωες. Κατανοώ, ασφαλώς, πως -σε αυτό το ελαττωματικό industry που επιλέγει να επιβιώνει μικραίνοντας διαρκώς- οι υπερήρωες είναι το Α και το Ω, αλλά -παρόλο που δεν υφίσταται κανένας απολύτως λόγος να είναι έτσι τα πράγματα- ακόμη και εδώ υπάρχει χώρος για κάτι διαφορετικό.

Ας υποθέσουμε πως οι εταιρίες δεν θέλουν να ρισκάρουν. Πιστεύετε ειλικρινά πως αν κάποιος από τους λεγόμενους hot συγγραφείς ήθελε να δοκιμάσει άλλα είδη πέρα από men-in-tights θα του έλεγαν όχι. Οι πωλήσεις είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο και οι editors και publishers δεν έχουν το περιθώριο να πηγαίνουν κόντρα και να μην κάνουν τα χατίρια στα αστέρια τους. Οι εποχές που ο Chris Claremont και ο Todd McFarlane ήταν expendable για τις εταιρίες, καθώς υπήρχαν από πίσω τους δεκάδες πιτσιρικάδες πρώην -ή και νυν- fans που ήταν έτοιμοι να τους αντικαταστήσούν, χωρίς να επηρεαστούν ιδιαίτερα οι πωλήσεις, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Κατά πρώτον, οι fans πλέον είναι -κατά μέσο όρο- πολύ μεγαλύτερης ηλικίας από ότι ήταν στις αρχές των 90's και κατά συνέπεια είναι πολύ πιο δύσκολο να ξεγελαστούν. Ο μέσος fan το 1993 ήταν γύρω στα 15, είχε ως στάση απέναντι στα comics το «ο Wolverine είναι cool» και δεν τον ένοιαζε αν τις περιπέτειες των X-Men τις έγραφε ο Claremont ή ο μπακάλης της γειτονιάς του. Αυτό σήμερα δεν ισχύει (τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό) και οι σημερινοί 20- ή 30-something αναγνώστες έχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις.

Κατά δεύτερον, δεν υπάρχουν πλέον και πολλοί άνθρωποι που να ενδιαφέρονται να δουλέψουν στα comics. Δεν ξέρω αν το έχετε πάρει χαμπάρι, αλλά στους περισσότερους τίτλους ανακυκλώνονται διαρκώς τα ίδια ονόματα δημιουργών. Και είναι λογικό. Σε μια βιομηχανία την οποία στηρίζουν 10000 άνθρωποι δεν είναι δυνατόν αν απασχολούνται περισσότεροι από 100 (πλασματικά τα νούμερα, αλλά πιο κοντά στην πραγματικότητα από ποτέ). Οι πιτσιρικάδες σήμερα δεν θέλουν να δουλέψουν στα comics, αλλά να γίνουν web designers ή video game developers.

Συμπερασματικά, οι συγγραφείς (και σχεδιαστές) του 2005 έχουν πολύ μεγάλη δύναμη στα χέρια τους. Πολύ μεγαλύτερη από ότι έχουν καταλάβει οι ίδιοι. Απλά δεν τη χρησιμοποιούν. 'Η τη χρησιμοποιούν λάθος.

Ο Ed Brubaker έφτιαξε το όνομα του ως writer-artist στα alternative comics (παρεμπιπτόντως, βρείτε και διαβάστε το COMPLETE LOWLIFE - fuckin' brilliant!) και αργότερα πέρασε στο mainstream όπου εδώ και 4-5 χρόνια δεν κάνει τίποτε άλλο από το γράφει comics με υπερήρωες. Αρκετά καλά συνήθως, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι πως το πιο ριζοσπαστικό πράγμα έχει γράψει ο Brubaker στα 00's είναι (correct me if I'm wrong) το SLEEPER της Wildstorm. Ένα comic που παρόλο που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κλασικό υπερηρωικό, έχει βασίσει το concept του σε superhero continuity και ακολουθεί τα περισσότερα conventions των spandex books.

To ζητούμενο όμως δεν είναι να διευρύνουμε τα όρια των υπερηρωικών comics (αυτό το έκαναν πολύ καλύτερα ο Moore, ο Miller και ο Veitch 20 χρόνια πριν), αλλά αυτά των comics γενικώς. Το ζητούμενο δεν είναι να γράψουμε πρωτοποριακά υπερηρωικά comics, αλλά να γράψουμε και κάτι άλλο ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΗΡΩΙΚΑ COMICS.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τον Brian Michael Bendis, ο οποίος πέταξε από πάνω του το δέρμα του crime writer/artist για να γίνει το χρυσό παιδί της Marvel και το punch-line των περισσότερων storytelling ανέκδοτων που έχουμε ακούσει μετά την εποχή του Larry Hama (αν δεν ξέρετε ποιος είναι ο Larry Hama, μην το σχολιάσετε - νιώθω αρκετά γέρος ήδη).

Αλλά και οι άνθρωποι που καταξιώθηκαν με τα υπερηρωικά comics, όπως ο Mark Waid, o Kurt Busiek, o Chris Claremont, o Geoff Johns και πολλοί άλλοι, δεν μπορώ να δεχτώ πως δεν έχουν άλλες ιδέες στο μυαλό τους που να μην αφορούν τους αγαπημένους μας super-guys. Δεν μπορώ να πιστέψω πως ένας άνθρωπος με την καλλιέργεια του Chris Claremont ή το πνεύμα του Mark Waid γουστάρει μόνο να γράφει superhero slugfests. Φωτεινές εξαιρέσεις σε αυτόν τον ενοχλητικό κανόνα είναι ο Warren Ellis και ο Grant Morrison οι οποίοι προσπαθούν διαρκώς να βρουν νέα ενδιαφέροντα twists σε είδη που μοιάζουν ξεχασμένα από το σύγχρονο mainstream. Τα αποτελέσματα, βέβαια, των προσπαθειών τους ποικίλλουν ως προς την ποιότητα και την εμπορική απήχηση, αλλά η προσπάθεια πρέπει να αναγνωρίζεται.

Αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει και με τους σχεδιαστές. Και αυτοί έχουν βολευτεί με το να σχεδιάζουν υπερήρωες και δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για κάτι άλλο. Μην πει κανείς πως οι σχεδιαστές ακολουθούν απλά αυτά που τους γράφουν οι συγγραφείς γιατί θα είναι τουλάχιστον αστείο. Όταν ένας Jim Lee ή ένας Alan Davis ή ένας Adam Kubert ή ένας Bryan Hitch θέλει να σχεδιάσει ένα συγκεκριμένο project, είμαι σίγουρος πως η εταιρία θα του κάνει τη χάρη. Πιστεύετε ότι αν ένας από τους προαναφερθέντες έλεγε στον Joe Quesada ή τον Dan DiDio πως θέλει να σχεδιάσει ένα western ή ένα romance comic, δεν θα βρισκόταν ένας συγγραφέας να το γράψει. Σοβαροί να είμαστε.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι πως οι δημιουργοί δεν θέλουν. Δεν ενδιαφέρονται για άλλα είδη πλην των υπερηρώων. Δεν μπορούν να ασχοληθούν με τη διεύρυνση του μέσου. Φοβούνται -ή βαριούνται- το diversity.

Και αυτό πρέπει να αλλάξει.

ʼμεσα.

Celebrate diversity. It'll make for some better comics.

Next Week: Celebrate Diversity Part Four (The Fans)