Bugfucking

Ο φίλος μου ο Steven Grant έγραψε, στο χθεσινό PERMANENT DAMAGE (τρανή απόδειξη πως το SLEDGEHAMMER γράφεται -το πολύ- μια μέρα πριν την ημερομηνία δημοσίευσης του), μια μίνι ανάλυση για τους λόγους που τα comics δεν πουλάνε (στην πραγματικότητα επρόκειτο για αναδημοσίευση από ένα παλιότερο column, αλλά αυτό είναι irrelevant για τη συζήτηση μας).

Ο Grant αναλύει, μία-μία ξεχωριστά, τις τέσσερις βασικές «αιτίες» που χρησιμοποιούνται συνήθως από τους insiders της βιομηχανίας και καταλήγει να τις απορρίπτει όλες ως φτηνές δικαιολογίες ανθρώπων που αρνούνται να δουν την αλήθεια. Ας τις δούμε με τη σειρά.

Τα παιδιά παίζουν videogames και αδιαφορούν για τα comics. Ο Grant ισχυρίζεται πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Σαφώς και τα παιδιά παίζουν videogames. Κάποια συγκεκριμένα videogames, όμως. Τα περισσότερα videogames, αδυνατούν να βρουν το κοινό τους και πεθαίνουν έναν αργό θάνατο στα ράφια των καταστημάτων.

Ομολογώ πως δεν γνωρίζω αν κάτι τέτοιο ισχύει, καθώς οι γνώσεις μου γύρω από τα videogames και τις πωλήσεις τους είναι εξαιρετικά περιορισμένες, αλλά έχω την αίσθηση πως η ύπαρξη των videogames (και της τηλεόρασης, σε μεγάλο βαθμό) έχει παίξει ρόλο στην γενικότερη απομάκρυνση των παιδιών από το διάβασμα (και κατ' επέκταση από το διάβασμα των comics).

Το επιχείρημα που μιλάει για την τεράστια επιτυχία του Harry Potter για μένα δεν ισχύει. Πρώτον, η επιτυχία των βιβλίων του Harry Potter είναι ένα στατιστικό λάθος. Είναι το υπέρτατο fluke. Είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Αν μπορούσε ο Grant -ή οποιοσδήποτε άλλος υποστηρικτής του συγκεκριμένου επιχειρήματος- να μου παραθέσει 2-3 ακόμη παραδείγματα που αποδεικνύουν πως τα παιδιά γουστάρουν ακόμη να διαβάζουν, τότε θα εξέταζα το ενδεχόμενο πιο σοβαρά.

Τα comics έφυγαν από τα newsstands. Στην πραγματικότητα, όπως λεει ο Grant, τα comics δεν «έφυγαν» από τα newsstands, αλλά τα newsstands έδιωξαν τα comics. Και αυτό συνέβη για έναν πολύ απλό λόγο. Δεν αποτελούν αρκετά κερδοφόρο προϊόν. Ο μόνος τρόπος να επιστρέψουν δυναμικά τα comics στα newsstands είναι να κοστίζουν περισσότερο από 5-6 δολάρια το ένα, κάτι που ξέρουμε όλοι πόσο «καλό» θα κάνει στις -ήδη πεσμένες- πωλήσεις.

Δεν υπάρχουν comics για νέους αναγνώστες (ή entry-level comics). Ο Grant υποστηρίζει πως, στην ουσία, όλα τα comics είναι entry-level comics. Δεν έχω να απαντήσω κάτι σε αυτό. Συμφωνώ με την άποψη πως οποιοδήποτε comic κατορθώσει να τραβήξει έναν νέο αναγνώστη (όπου «νέος» δεν σημαίνει απαραίτητα «μικρός σε ηλικία», σημαίνει απλά πως δεν διάβαζε comics παλαιότερα) είναι, εξ ορισμού, entry-level comic.

Δεν νομίζω πως κανείς από όλους εμάς που διαβάζουμε comics ξεκίνησε απαραίτητα με κάτι συγκεκριμένο που ήταν πιο entry-level από τα υπόλοιπα. Προσωπικά, το πρώτο comic που διάβασα ήταν ένα τεύχος MASTER OF KUNG-FU των Doug Moench και Paul Gulacy (σε ελληνική έκδοση), το οποίο βρισκόταν κυριολεκτικά στο μέσο ενός εν εξελίξει storyline.

Η διαφωνία μου έγκειται στο ότι είναι πολύ δύσκολο πλέον να δημιουργηθούν νέοι αναγνώστες, ειδικά μάλιστα αν αυτοί βρίσκονται σε μεγάλη ηλικία. Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με τα ίδια τα comics, την ποιότητα τους και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα τους, αλλά με την γενικότερη απάθεια των ανθρώπων για το διάβασμα. Αυτό που αρνείται να παραδεχτεί ο Grant -και όλοι όσοι παραμένουν στοιχειωδώς αισιόδοξοι για το μέλλον των comics- είναι πως οι άνθρωποι που διαβάζουν (comics, βιβλία, εφημερίδες, whatever...) όχι μόνο αποτελούν μια αδύναμη μειοψηφία, αλλά στην πραγματικότητα μοιάζουν και με αξιοπερίεργο για όλους τους υπόλοιπους, τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους. Μπορεί για κάποιους να αποτελεί παραδοχή ήττας το να χαρακτηρίζω «φυσιολογικούς» τους ανθρώπους που δεν διαβάζουν, αλλά για μένα είναι απλά μια ρεαλιστική αντιμετώπιση της τραγικής πραγματικότητας.

Τα comics είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα. Το επιχείρημα του Grant εδώ είναι «right on the money». Αν η πολυπλοκότητα αποτελεί εμπόδιο για την ενασχόληση των παιδιών με τα comics, τότε γιατί έχουν τόσο μεγάλη επιτυχία τα διάφορα POKEMON και DRAGONBALL, με τους εκατοντάδες διαφορετικούς χαρακτήρες και το δαιδαλώδες continuity; ʼλλωστε, κάθε φορά που οι μεγάλες εταιρίες προσπάθησαν να βγάλουν λιγότερο πολύπλοκα comics (συνήθως υπερηρωικά, βέβαια, αλλά αυτά ξέρουν να κάνουν) η αποτυχία τους ήταν παταγώδης. Αυτό, κατ' εμέ, αποδεικνύει κάτι πολύ απλό: Οι «παλιοί» αναγνώστες θέλουν τα comics τους όσο πιο πολύπλοκα γίνεται. Οι νέοι αναγνώστες; Αυτοί ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν και δεν νομίζω πως η σεναριακή απλοποίηση θα βοηθήσει στο να «έρθουν».

To γενικότερο συμπέρασμα του Grant είναι πως, στην πραγματικότητα, τα comics δεν είναι αρκετά ενδιαφέροντα για να τραβήξουν νέους αναγνώστες. Αυτός είναι ο ένας και μοναδικός λόγος που τα comics δεν πουλάνε και ο μόνος τρόπος να τραβήξουν τα βλέμματα του «έξω κόσμου» είναι να ξαναγίνουν συναρπαστικά.

Θέλετε να μάθετε τι λέω εγώ;

Bullshit!

Ο έξω κόσμος βρίσκει συναρπαστικά τα, αφάνταστα απλοϊκά σενάρια των ταινιών του Spider-Man και των X-Men από τα οποία, τα καλά comics που κυκλοφορούν σήμερα, δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτε. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι πιο «συναρπαστικό» το βλακώδες SPIDER-MAN του Sam Raimi και δεν είναι -ας πούμε- τα, εξίσου βλακώδη, NEW X-MEN του Grant Morrison ή τα -ακόμη χειρότερα- SUPERMAN του Jim Lee. Για να μη μιλήσω και για κάποια πραγματικά καλά comics.

Είναι απλό. Τα μεν είναι κινηματογράφος και τα δε είναι comics. Το να πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα βάλουμε με τη δύναμη του κινηματογράφου (ή της τηλεόρασης, ή των videogames) αποτελεί τη χειρότερη μορφή αυνανιστικής μεγαλομανίας που έχω δει. Είμαστε ένα niche market. Ένα cult market, στην ουσία. Ας το απολαύσουμε και ας σταματήσουμε να έχουμε ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Το μόνο που μπορούμε -και οφείλουμε- να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε, ο καθένας από το πόστο του, να το μετατρέψουμε σε όσο καλύτερο γίνεται για εμάς που βρισκόμαστε ήδη εδώ.

Μην περιμένετε να έρθουν και άλλοι. Αυτοί είμαστε και -με ελάχιστες αυξομειώσεις- αυτοί θα είμαστε και στο μέλλον.

Κλείστε την πόρτα γιατί κάνει ρεύμα.