This Column... This Monster!

Δυστυχώς, οι -ολιγοήμερες- διακοπές μου τελείωσαν. Η αλήθεια είναι πως είχα τη δυνατότητα να ξεκουραστώ αρκετά και για πρώτη φορά μετά από μήνες υπήρξαν κάποιες στιγμές που κατάφερα να μη σκέφτομαι καθόλου το COMICDOM (όχι πολλές, mind you, αλλά υπήρξαν)

Μια από αυτές τις στιγμές ήταν κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, στα πλαίσια της πρώτης αγνωστικής του φετινού Πρωταθλήματος Πρώτης Εθνικής. Ποιοτικά, δεν ήταν και το καλύτερο ντέρμπι που έχω δει στα 20+ χρόνια που παρακολουθώ ποδόσφαιρο (για την ακρίβεια, ήταν ένα από τα χειρότερα), αλλά νομίζω πως φάνηκε σε μεγάλο βαθμό η ποιοτική διαφορά που έχουν οι δύο ομάδες, με τον Ολυμπιακό να δείχνει πολύ περισσότερο πως διαθέτει τους παίκτες εκείνους που, χάρη στην προσωπικότητα και την εμπειρία τους, μπορούν να κερδίσουν ένα παιχνίδι ακόμη και όταν δεν παίζουν καλά.

Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός ήταν μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, που έμοιαζε ανίκανη να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για κάποιο γκολ καθώς έλειπαν οι παίκτες-ηγέτες. Η δικαιολογία της κούρασης από το -αναμφισβήτητα δύσκολο και επίπονο- ματς με τη Βίσλα Κρακοβίας, λίγες μέρες πριν, στην πραγματικότητα δεν ευσταθεί, καθώς σε κανένα σημείο του αγώνα δεν έγιναν αντιληπτά τα όποια σημάδια κόπωσης στους παίκτες του "τριφυλλιού". Ακόμη και όταν έμειναν με δέκα παίκτες, κάλυπταν καλά τους χώρους και γέμιζαν αρκετά το γήπεδο, αλλά έμοιαζαν να μην έχουν τα απαραίτητα "balls" που θα τους οδηγούσαν στη νίκη.

Αν και δεν μου αρέσει να κάνω προβλέψεις τόσο νωρίς στη σεζόν, έχω την αίσθηση πως πολύ δύσκολα θα απειληθεί ο Ολυμπιακός φέτος στη μάχη για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος. Εκτός και αν κάτι αλλάξει ριζικά, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να είναι αυτό.

Μετά από αυτήν την άκρως ποδοσφαιρική εισαγωγή (δεν μπορώ να ξεχάσω πως η μοναδική φορά που άσκησα επίσημα το επάγγελμα το οποίο σπούδασα ήταν σε αθλητική εφημερίδα πριν από περίπου δέκα χρόνια), ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο αυτού του GIANT-SIZE SLEDGEHAMMER. Let's roll.

Last... Two Weeks In Comicland

Το αρχικό μου πλάνο ήταν να κάνω σε αυτό το section μια ανασκόπηση των σημαντικότερων ειδήσεων του καλοκαιριού, αλλά κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αποφάσισα πως θα ήταν καλύτερα να ασχοληθώ μόνο με όσα συνέβησαν από την ημέρα που έφυγα για διακοπές μέχρι σήμερα (...being Wednesday night, at the time I'm typing this). Δεν ξέρω πως θα το βλέπατε εσείς, αλλά προσωπικά εγώ θα βαριόμουν φοβερά να ξαναγράφω για πράγματα με τα οποία ασχολήθηκα εκτενώς λίγες βδομάδες πριν (και τα οποία δεν ήταν και τόσο σημαντικά to begin with - έχω ξαναπεί πως η βιομηχανία των comics σπάνια παράγει σοβαρές ειδήσεις)

Ένα recap των τελευταίων δεκαπέντε -περίπου- ημερών και μένοντας πάντα μόνο σε όσα είναι άξια αναφοράς.

Jeph Loeb Και Joe Madureira Στο ULTIMATES
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι fans αυτήν την εποχή είναι απόλυτα ικανοποιημένοι με τη δουλειά που κάνουν οι Mark Millar και Bryan Hitch στον flagship τίτλο του Ultimate Universe. Από την άλλη, η επιστροφή του Joe Madureira στο House Of Ideas έπρεπε, σύμφωνα με την κοινή λογική του marketing, να συνδυαστεί και με ένα δυνατό assignment. Και τι δυνατότερο από έναν από τους best-selling τίτλους της εταιρίας. Προσωπικά, βρίσκω το σκίτσο του Joe Mad απίστευτα κακό και θεωρώ πως ο Loeb είναι τρομερά ντεφορμέ τον τελευταίο καιρό, αλλά όπως λένε σε αυτές τις περιπτώσεις, "εγώ δεν είμαι το μέτρο". Με δεδομένο λοιπόν πως δεν έχω κανένα απολύτως affinity για τον συγκεκριμένο τίτλο, είμαι υποχρεωμένος να συγχαρώ τη Marvel για την έξυπνη αυτή κίνηση και να διαφωνήσω με τον φίλο μου, το Σπύρο Ευάγγελο Αρμένη, που πιστεύει πως θα αποτύχει παταγωδώς. Ρισκάρω πρόβλεψη για περισσότερα από 150 χιλιάδες αντίτυπα στο πρώτο τεύχος του καινούργιου team.

Larry Young Talks... Again!
Ο Mr. "καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς" ξαναχτυπά με τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Newsarama και more-or-less προσπαθεί να μας πείσει πως η εταιρία του AiT/PlanetLar είναι το μέλλον των αμερικανικών comics. Τώρα εγώ που πιστεύω πως η συγκεκριμένη εταιρία εκδίδει απίστευτες -not-quite-mainstream-not-remotely-alternative ποζεριές που στοχεύουν μόνο στο ψευτο-intellectual κολεγιακό κοινό είμαι φυσικά κακεντρεχής και ζηλεύω την επιτυχία των άλλων. Right...

Dreamwave Wants You!
Αυτά δεν είναι καλά σημάδια, κύριε Dery μου. Λίγες βδομάδες μετά τις ανακοινώσεις περί δυνατού ξεκινήματος της νέας Dreamwave και τα hints για μεγάλα ονόματα και "απροσδόκητους καλεσμένους", ο ιδιοκτήτης της εταιρίας καλεί όλους τους επίδοξους νέους δημιουργούς (μόνο artists, colorists και cover illustrators, γιατί προφανώς από writers είναι πλήρεις - θυμάστε που κάποτε σας έλεγα πως το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να πιστέψεις πως ξέρεις να γράφεις; Ε, λοιπόν, το δεύτερο πιο εύκολο πράγμα είναι να πείσεις και κάποιον άλλο για την "ικανότητα" σου) να τον βοηθήσουν να χτίσει την καινούργια, πιο ισχυρή Dreamwave. Μάλλον κάποιοι από τους big-name creators λάκισαν ήδη. Αν πάντως ενδιαφέρεστε, ρίξτε μια ματιά στα guidelines που δημοσιεύονται στο press release.

Ο Dan Di Dio δίνει λεπτομέρειες για το "52"
Μάθαμε λοιπόν ποιοι θα είναι οι συντελεστές του περιβόητου super-maxi series της DC. Ή μάλλον, μάθαμε τα ονόματα ορισμένων εξ αυτών. Ο Keith Giffen θα είναι κάτι σας creative consultant της σειράς -κάτι που ισοπεδώνει όλες τις θεωρίες συνομωσίας περί "ψυχρότητας" μεταξύ του δημιουργού και της DC- και θα κάνει και τα breakdowns για τους καλλιτέχνες, ενώ το σενάριο θα αναλάβουν οι Geoff Johns, Greg Rucka, Mark Waid και Grant Morrison, δηλαδή τα τέσσερα από τα έξι μεγάλα ονόματα που έχει αυτήν την εποχή η εταιρία στον συγγραφικό τομέα (fun quiz: ποιά είναι τα άλλα δύο;). Τα εξώφυλλα θα φιλοτεχνήσει ο J.G. Jones, που πιθανότατα μετά την ολοκλήρωση του project θα πάρει μια άδεια για 2-3 χρόνια, καθώς εκτός του ότι θα είναι ψιλό-κουρασμένος, δεν θα έχει και μεγάλη ανάγκη να δουλέψει έχοντας βγάλει αρκετά χρήματα. Κατά τ' άλλα, δεν έχουμε ακόμη καμία πληροφόρηση για το ποιοι θα αναλάβουν το interior art (φαντάζομαι πως θα είναι αρκετοί), καθώς και για το ποιοι χαρακτήρες θα πρωταγωνιστούν στη σειρά. Εν καιρώ, υποθέτω.

It's "Marvel Entertainment" To You, Fanboy!
Η Marvel άλλαξε επίσημα το όνομα της σε Marvel Entertainment και επειδή είμαι καλός άνθρωπος, δεν πρόκειται να κάνω κανένα αστείο για το false advertising που περιέχεται σε αυτό το νέο όνομα. So there!

Review City

Όπως είχα υποσχεθεί, το σημερινό SLEDGEHAMMER έχει πάρα πολλά reviews. Τα οποία μάλιστα δεν περιορίζονται μόνο σε καινούργιες εκδόσεις, αλλά υπάρχουν και ορισμένα "retro", καθώς είχα πάρει μαζί μου και κάμποσα comics που απλά είχα καιρό να διαβάσω. Ας ξεκινήσουμε...

DC SPECIAL: THE RETURN OF DONNA TROY #3 (Phil Jimenez/Jose Luis Garcia-Lopez, DC Comics)
Το συγκεκριμένο limited series ξεκίνησε μάλλον απογοητευτικά, συνέχισε κάπως καλύτερα στο δεύτερο τεύχος και δείχνει να σταθεροποιείται με αυτό το τρίτο και πιο πρόσφατο. Η Donna Troy τα έχει πάρει στο κρανίο και πλακώνει στο ξύλο ολόκληρη την ομάδα των Titans σε κλασική "I'm confused, I don't know who you are" superhero fashion. Mindless slugfest, ως επί το πλείστον, αλλά σίγουρα πιο ευκολοδιάβαστο από το απελπιστικό πρώτο τεύχος με τους αρχαίους Θεούς και τις λοιπές μαλακιούλες. (B)

GRIMJACK: KILLER INSTINCT #6 (John Ostrander/Tim Truman, IDW Publishing)
Πολύ άνετα ένα από τα καλύτερα limited series της χρονιάς. Το έκτο και τελευταίο τεύχος ολοκλήρωσε με άψογο τρόπο το plot που είχε φτιάξει ο Ostrander στα προηγούμενα, έκλεισε τα περισσότερα sub-plots, άφησε πολύ ενδιαφέροντα hints για τη συνέχεια (που, ευτυχώς για όλους μας, έχει ανακοινωθεί επίσημα πως θα υπάρξει) και κυρίως έδωσε μια γερή γροθιά στο decompression. Τα έξι τεύχη του KILLER INSTINCT έμοιαζαν κυριολεκτικά με... 15, αν υπολογίσει κανείς το πόσο plot χώρεσε στις σελίδες του και έκαναν πιο ανεκτή την υψηλή τιμή που βάζει στα comics της η IDW. (Α+)

HIP FLASK: MYSTERY CITY (Richard Starkings/Joe Ladronn, Active Images)
Το πιο πρόσφατο installment στο sort-of-ongoing masterpiece του Joe Ladronn. Ακόμη περισσότερες πληροφορίες για το παρελθόν του περίεργου πρωταγωνιστή, ακόμη περισσότερες πανέμορφες σελίδες από έναν εκ των κορυφαίων σχεδιαστών της τελευταίας εικοσαετίας και σίγουρα ακόμη περισσότερες ενδείξεις πως αυτά που βλέπουμε είναι απλά ένα μικρό κομμάτι του παζλ. Ακόμη όμως και αν δεν υπάρχει τελικά κάποιο μεγάλο σχέδιο πίσω από όλα αυτά τα hints, τα τεύχη του HIP FLASK αξίζει να τα αγοράσει κανείς μόνο και μόνο για το artwork. (A)

HOUSE OF M #1-5 (Bendis/Coipel, Marvel Comics)
Where do I begin... To tell the story of how bad a book can be... Το πολυαναμενόμενο limited series της Marvel συνεχίζει να κινείται στους ίδιους αργούς ρυθμούς και να μας παρουσιάζει το πιο ανούσιο και διογκωμένο "What If" που έχουμε δει ποτέ. Οι μεταλλαγμένοι είναι "γαμάω", οι Homo Sapiens ζουν underground και είναι "κατακάθια" της κοινωνίας, ο Wolverine παίζει περίπου το ρόλο που έπαιζε ο Bishop στο "Age Of Apocalypse" και σιγά-σιγά πείθει κάποιους από τους υπόλοιπους ήρωες για το τι πραγματικά συμβαίνει. Μέσα σε όλα αυτά, βιώνουμε και το δράμα του Spider-Man, ο οποίος για πρώτη φορά έχει όλα όσα ήθελε και δυστυχώς πρέπει να συμβιβαστεί με το γεγονός πως τίποτε από όλα αυτά δεν είναι πραγματικό (πολύ θα ήθελα να δω πως θα αντιδράσει η Mary Jane μόλις μάθει πως βαθιά μέσα του ο Spidey θέλει περισσότερο την Gwen). Α, επιστρέφει και ο Hawkeye. Συγχωρήστε με που δεν συνεχίζω αλλά η συγκίνηση που με διακατέχει είναι βαθύτατη. (F)

JACK CROSS #1 (Warren Ellis/Gary Erskine, DC Comics)
Μια από αυτές τις μέρες θα πρέπει να το πάρω απόφαση πως είναι δύσκολο πλέον να διαβάσω comic του Warren Ellis που να μου αρέσει. Ακόμη ένα κεφάλαιο στο ongoing drama "Ο Ξεπεσμός Ενός Μεγάλου" με τη νέα αυτή σειρά της DC όπου ο Ellis ξοδεύει ένα ολόκληρο τεύχος για να μας δείξει πως ο αστυνομικός που πρωταγωνιστεί είναι αδίστακτος και αποφασισμένος να ξεπεράσει τα όρια για να πάρει μια ομολογία από έναν κρατούμενο, έχοντας όμως την πολυτέλεια να ενεργεί χωρίς περιορισμούς. Decompression και ποζεριά at their worst. Μέτριο και απίστευτα στατικό artwork από τον Gary Erskine. (D-)

JLA #117 (Geoff Johns/Allan Heinberg/Chris Batista, DC Comics)
Κάπου εδώ άρχισα να βαριέμαι. Εντάξει, οι villains θυμήθηκαν, ο Batman έμαθε, οι ήρωες αντιμετωπίζουν προβλήματα εμπιστοσύνης μεταξύ τους, αλλά νισάφι πια. Αυτό το πράγμα αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με σαπουνόπερα. Το artwork του Chris Batista δεν είναι κακό άλλά δυστυχώς έρχεται σε άμεση σύγκριση με αυτό του Rags Morales, που είχε κάνει το θεματικό prequel του συγκεκριμένου storyline (IDENTITY CRISIS) και επίσης φιλοτεχνεί και τα εξώφυλλα. Bad marketing choice. (B-)

JON SABLE, FREELANCE: BLOODTRAIL #3 (Mike Grell, IDW Publishing)
Σε σταθερά υψηλό επίπεδο το mini-series του Mike Grell, που μπορεί να μην φτάνει την ποιότητα της original σειράς των 80's (σε αντίθεση με το "ομόσταβλο" GRIMJACK: KILLER INSTINCT), αλλά είναι σαφέστατα καλύτερο από το 90% των comics που κυκλοφορούν αυτήν την περίοδο. Δυστυχώς το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στο artwork, με τον Grell να δείχνει να έχει χάσει κάτι από το spark που τον έκανε μύθο τις περασμένες δεκαετίες. Πιστός πάντως στο πνεύμα της σειράς, προσπαθεί και πάλι να ασχοληθεί με πραγματικά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, με τον γνωστό κοφτό και άμεσο τρόπο του. Περιμένω πάντως να δω και το κλείσιμο πριν βγάλω οριστική απόφαση, καθώς το BLOODTRAIL συγκαταλέγεται (όπως και όλα τα JON SABLE, στην πραγματικότητα) σε αυτές τις περιπτώσεις όπου το φινάλε παίζει καθοριστικό ρόλο καθώς μπορεί η τελικές "moral choices" του πρωταγωνιστή να είναι απόλυτα αντίθετες με αυτές του αναγνώστη. (A-)

KRAZY & IGNATZ 1931-32: A KAT A' LILT WITH SONG (George Herriman, Fantagraphics)
Τι να πω για το KRAZY KAT; Τι να πω για το κορυφαίο δημιούργημα της Ένατης Τέχνης; Τι να πω για ένα comic που έχει υμνηθεί από έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων σε όλα τα μέσα και που πλέον όλες οι πιθανές εκφράσεις θαυμασμού έχουν χρησιμοποιηθεί από πολλές φορές η κάθε μία. Στο συγκεκριμένο volume ο Herriman έχει πλέον εντάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό το σουρεαλισμό στο strip, ενώ παράλληλα συνεχίζει να επιδιώκει σε κάθε Sunday page να τεστάρει λίγο ακόμη τις δυνατότητες (και τις αντοχές) του Μέσου. Ουσιαστικά, από αυτήν περίπου την περίοδο αρχίζουν τα σημαντικότερα highlights του strip και συνεχίζονται ανελλιπώς μέχρι το τέλος της ζωής του, 13 χρόνια αργότερα. Μια αναγνωστική εμπειρία που ακόμη και εφτά δεκαετίες αργότερα παραμένει ασύγκριτη, δοσμένη μέσα από αυτήν την εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση της Fantagraphics. Everyone should be buying this! (A+++++++++++++++++... και όσα ακόμη "+" μπορείτε να φανταστείτε)

LOVE & ROCKETS VOL. 7: THE DEATH OF SPEEDY (Jaime Hernandez, Fantagraphics)
Μέχρι να διαβάσω το WIGWAM BAM (LOVE & ROCKETS VOL. 11) λίγα χρόνια αργότερα, το DEATH OF SPEEDY ήταν το αγαπημένο μου Jaime Hernandez story και πιθανότατα η πρώτη φορά που ο "μικρός αδερφός" προσέφερε σοβαρό ανταγωνισμό στον Gilbert στον τομέα του σεναρίου. Αυτό που είχε αρχίσει να διαφαίνεται με το HOUSE OF RAGING WOMEN (ένα μέρος του οποίου εξιστορείται εκ νέου και σε αυτό το volume) ήταν πλέον γεγονός: ο Jaime μπορούσε και αυτός να γράψει σοβαρές, συγκινητικές ιστορίες, χωρίς βέβαια να χάνει το χιούμορ του ή την light-hearted διάθεση που είχε γίνει σήμα κατατεθέν του από την αρχή, όντας όμως πια απαλλαγμένος από τα "παιδικά κολλήματα" του και τις sci-fi και "teen comic" επιρροές που τόσο αποσπούσαν από την απόλαυση (και κατανόηση) του core story. Ένας από τους σημαντικότερους supporting characters στο Locas Universe του Jaime Hernandez δεν υπάρχει πια. Ο Speedy Ortiz πεθαίνει και αυτό γίνεται off-camera, όπως ακριβώς πρέπει να πεθάνει ένας μη πρωταγωνιστικός χαρακτήρας. Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι το πώς -και αν- επηρεάζει ο θάνατος αυτός τη ζωή των υπολοίπων. Ο Speedy Ortiz παρέμεινε ένας true supporting character για ολόκληρη τη ζωή του και δεν αποπειράθηκε ποτέ -ούτε καν στο graphic novel που φέρει ως τίτλο το θάνατό του- να κλέψει το spotlight από τους πρωταγωνιστές. Πάντα προσπαθούσε να τρέξει πιο γρήγορα από την ίδια τη ζωή. Και στο τέλος τα κατάφερε... (A+)

LOVE & ROCKETS VOL. 14: LUBA CONQUERS THE WORLD (Gilbert Hernandez, Fantagraphics)
Η τριλογία των αριστουργημάτων του Gilbert Hernandez στον κόσμο του Palomar ολοκληρώνεται με θαυμάσιο τρόπο σε αυτό το σεναριακά ντελιριακό graphic novel. Η δυνατότητα του Gilbert να παίζει με τα flashbacks και να αλλάζει διαρκώς χρονικές περιόδους αφήγησης είναι πραγματικά αξεπέραστη. Τη μία στιγμή βρισκόμαστε στις αρχές τις δεκαετίας του '50 και βλέπουμε το origin της μητέρας της Luba, Maria, μετά είμαστε στα 70's και ο προστάτης της οικογένειας της Maria, Gorgo, γνωρίζει για πρώτη φορά τη Luba. Κάποια στιγμή βλέπουμε το πως ξεκίνησε την καριέρα του ο Gorgo άλλα και το πως άρχισε η σχέση του με την οικογένεια. Μεταφερόμαστε στο σήμερα με τον Gorgo να μαθαίνει πως η Maria πέθανε και να αποφασίζει να πάει στο Palomar για να βρει τη Luba, η οποία αργότερα γνωρίζει για πρώτη φορά τις δύο μικρότερες αδερφές της, Petra και Fritz. Παράλληλα, σε όλη την έκταση του graphic novel, ενημερωνόμαστε διαρκώς για τις εξελίξεις στις ζωές όλων των μελών της οικογενείας αλλά και των υπολοίπων supporting characters, "πηδώντας" πάλι από χρονική περίοδο σε χρονική περίοδο και κάνοντας συνεχή "ταξίδια" από ΗΠΑ σε Μεξικό. Η γραμμική αφήγηση πάει περίπατο. H αρχή, η μέση και το τέλος της ιστορίας συνυπάρχουν σε έναν πολύχρωμο καμβά συναισθημάτων και καταστάσεων και τα comics πάνε ένα βήμα μπροστά. Όπως συμβαίνει κάθε φορά που η Fantagraphics εκδίδει καινούργια δουλειά του Gilbert Hernandez. (A+)

LOVE & ROCKETS VOL. 15: HERNANDEZ SATYRICON (Los Bros Hernandez, Fantagraphics)
Το τελευταίο volume από το παλιό LOVE & ROCKETS magazine, είναι και το μοναδικό που δεν είχα διαβάσει ως τώρα (κάποιες από τις ιστορίες τις είχα δει σε σκόρπια τεύχη που είχαν πέσει στα χέρια μου, αλλά το συντριπτικό ποσοστό αυτών που περιλαμβάνονται στο συγκεκριμένο volume ήταν "completely new" για μένα). Ο λόγος που δεν είχα ψαχτεί ιδιαίτερα να το αγοράσω νωρίτερα ήταν γιατί γνώριζα πως σε αυτό το volume θα περιέχονταν όλα αυτά που... δεν κόλλαγαν σε κανένα από τα προηγούμενα. Δηλαδή όλα τα "Locas" και "Heartbreak Soup" shorts των αδελφών Hernandez που δεν αποτελούσαν μέρος κάποιου μεγάλου storyline, κάποια ακόμη shorts εντελώς άσχετα με τους χαρακτήρες των δύο Los Bros, μερικές δουλειές του Mario (τον οποίο προσωπικά θεωρώ πολύ μέτριο δημιουργό) καθώς και διάφορα sketches, promotional pieces, calendar art, unused covers κ.λπ. Σίγουρα το ταλέντο των Los Bros είναι εμφανές ακόμη και σε αυτές τις... λιγότερο σημαντικές δουλειές, αλλά κάθε φορά που έβλεπα τους αγαπημένους μου χαρακτήρες (Maggie, Hopey, Izzy, Luba, Pipo, Tonantzin... I love you all!!!), μου ερχόταν άμεσα η επιθυμία να διαβάσω κάποιο από τα άλλα volumes που περιείχαν "κανονικές" ιστορίες. Τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του volume είναι τα δύο shorts όπου οι Los Bros ανταλλάσσουν χαρακτήρες (ο Gilbert κάνει "Locas" και ο Jaime, "Heartbreak Soup"), καθώς και το section με τα "extras" όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει, υπό τη μορφή εξωφύλλων (κανονικών και "rejected"), διαφημίσεων και pin-ups, μερικά από τα ομορφότερα art pieces στην ιστορία των comics, από δύο δημιουργούς που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στην 9η Τέχνη τα τελευταία 25 χρόνια. (A+ έτσι κι αλλιώς)

MOME VOL. 1 (Various/Edited by Eric Reynolds & Gary Groth, Fantagraphics)
Art for art's sake! Αυτή είναι η εντύπωση που μου δίνουν τα comics σαν το MOME. Ψευτο-intellectual αναζητήσεις, παντελής έλλειψη ακόμη και του πιο στοιχειώδους plot και σκίτσο που τις περισσότερες φορές είναι απλά... amateur level. Χωρίς υπερβολή, δεν μου άρεσε καμία από τις ιστορίες που περιλαμβάνονται σε αυτό το πρώτο volume της νέας ανθολογίας της Fantagraphics. Το γενικότερο design είναι βαρετό και ενοχλητικά "άχρωμο" ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει και κανένα editorial vision στον τρόπο που επιλέχθηκαν και τοποθετήθηκαν σε σειρά τα shorts. Bring back ZERO ZERO, guys. (F)

SEVEN SOLDIERS: ZATANNA #3 (Grant Morrison/Ryan Sook, DC Comics)
Ακόμη και το σκίτσο του πάντα εξαιρετικού Ryan Sook δεν είναι ικανό να σώσει το συγκεκριμένο limited series (part of a cross-title maxi series - και καλά!) του Grant Morrison. Βαριέμαι να ξαναλέω πάλι τα ίδια για τον κάποτε αλάνθαστο δημιουργό που πλέον αυνανίζεται πάνω στο mainstream είτε επειδή είναι άρρωστα ερωτευμένος μαζί του είτε επειδή η faux αυτοπεποίθηση που τόσο αρέσκεται να επιδεικνύει δεν είναι αρκετά μεγάλη για να τον σπρώξει να δοκιμάσει κάτι πραγματικά alternative. Spare me, Mr. Morrison. Spare me your self-loving head trips... (D)

THE TALE OF ONE BAD RAT TPB (Bryan Talbot, Dark Horse Comics)
Μερικές φορές ίσως είναι καλύτερα να μην ξαναδιαβάζεις ένα comic και να κρατάς μόνο την όμορφη ανάμνηση που είχες από την πρώτη φορά. Το 1994, ο ζωντανός θρύλος των βρετανικών comics, Bryan Talbot (τον οποίο πρόσφατα είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά και στην Ελλάδα), εξέδωσε μέσω της Dark Horse Comics το limited series, A TALE OF ONE BAD RAT, που πραγματευόταν την ιστορία μιας έφηβης κοπέλας που το είχε σκάσει από το σπίτι της, μην αντέχοντας άλλο τη σεξουαλική κακοποίηση από τον πατέρα της. Στην πορεία των τεσσάρων τευχών της σειράς, είδαμε τις διάφορες περιπλανήσεις της μικρής, τις εσωτερικές της αναζητήσεις μέσω των αναμνήσεων της, αλλά και τις ενδιαφέρουσες γνωριμίες της με διάφορους ανθρώπους καθώς και το πόσο δύσκολο ήταν για αυτήν να "ανοιχτεί" και να εμπιστευτεί οποιονδήποτε. Εκείνη την εποχή, ένας νεαρός αναγνώστης στην Ελλάδα, ονόματι Δημήτρης Σακαρίδης, ούρλιαζε όπου βρισκόταν για το πόσο υπέροχη ήταν αυτή η σειρά και προσπαθούσε -με ελάχιστη επιτυχία, πάντως- να πείσει τους πάντες να τη δοκιμάσουν. Ο ίδιος αναγνώστης σήμερα, έχοντας διαβάσει για πρώτη φορά εδώ και 10 χρόνια το A TALE OF ONE BAD RAT, είναι υποχρεωμένος να αλλάξει γνώμη. Αισθάνομαι κάπως περίεργα, καθώς πριν από λίγους μόνο μήνες γνώρισα προσωπικά τον Bryan Talbot και πέρασα μαζί του δύο μέρες όπου σχεδόν "παίζαμε σφαλιάρες", αλλά δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευση μου μετά από αυτήν την δεύτερη -long overdue- ανάγνωση του comic (αυτή τη φορά σε μορφή trade paperback, με υπογραφή και αφιέρωση από τον δημιουργό). Το TALE OF ONE BAD RAT είναι, ψυχρά και αντικειμενικά, ένα αδύναμο comic, βασανισμένο από δεκάδες κλισέ, με έναν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα εντελώς παθητικό και άνευρο και παρά τις στιλιστικές υπερβάσεις και τα εντυπωσιακά splashes του Talbot, απίστευτα βαρετό αφηγηματικά. Εκτός αυτού, ο Talbot πέφτει και στη λούμπα του να αγιοποιεί την πρωταγωνίστρια του, δαιμονοποιώντας όλους τους γύρω της. Είναι πολύ εύκολο, λοιπόν, για τον ανυποψίαστο και άπειρο αναγνώστη να "ψαρώσει" και να πάρει ως δεδομένο το ότι η Helen είναι ένας άγγελος και να ταυτιστεί μαζί της, παρά τις προφανείς αδυναμίες και τα ελαττώματα της. Όχι, η Helen δεν είναι άγγελος. Δεν είναι καν ένας ενδιαφέρον πρωταγωνιστικός χαρακτήρας και σε συνδυασμό με το ότι οι supporting characters είναι καρικατούρες, μπορώ να πω άφοβα -έστω και με καθυστέρηση δέκα ετών- πως το A TALE OF ONE BAD RAT είναι ένα μέτριο comic. (C+)

ULTIMATE FANTASTIC FOUR #1-20 (Various, Marvel Comics)
Εντελώς out of the blue (βασικά, επειδή φοβόμουν μην ξεμείνω από τεύχη), αποφάσισα να πάρω μαζί μου στις διακοπές και τα είκοσι πρώτα τεύχη της σειράς που προσωπικά θεωρώ την καλύτερη της Marvel αυτήν την εποχή. Η δεύτερη ανάγνωση ήταν ακόμη καλύτερη από την πρώτη αφού, γνωρίζοντας τα plots (η πρώτη ανάγνωση ενός mainstream/υπερηρωικού comic είναι γνωστή και ως "digging through the plot"), μου δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσω ακόμη πιο προσεκτικά στοιχεία όπως το πολύ καλό character development που κάνει πολύ έντονα την εμφάνιση του στα τεύχη του Warren Ellis και κυρίως στο δεύτερο storyline του, "N-Zone". Παραδόξως, ακόμη και το πρώτο story του Ellis, "Doom", που την πρώτη φορά μου είχε φανεί λίγο επιτηδευμένα δαιδαλώδες, "στέκεται" πολύ καλύτερα στη δεύτερη ανάγνωση και χρησιμοποιεί αρκετές αφηγηματικές τεχνικές που είχα την αίσθηση πως ο Ellis είχε αφήσει πίσω του από την εποχή του EXCALIBUR. Όπως αναμενόταν πάντως -μια και το decompression κάνει και εδώ διστακτικά την εμφάνιση του- το όλο run της σειράς μέχρι σήμερα (σχεδόν - έχουν κυκλοφορήσει ακόμη δύο τεύχη που ξεκινούν το πιο πρόσφατο storyline, αλλά δεν τα έχω διαβάσει ακόμη) διαβάζεται πολύ πιο ευχάριστα σε μεγάλες δόσεις. Recommended για όσους έχουν αρχίσει να βρίσκουν βαρετά τα περισσότερα main stories του Marvel Universe (δηλαδή για το 99% των αναγνωστών). (A)

Ήθελα να κάνω και ένα review στο TRICKED του Alex Robinson που κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες από την Top Shelf, αλλά θα το αφήσω για την επόμενη Πέμπτη, καθώς είχε αναλάβει να του κάνει κανονικό review o Γιάννης Κουρουμπακάλης για προχθές, αλλά τελικά, λόγω πίεσης χρόνου, δεν τα κατάφερε. Θα προτιμούσα λοιπόν να δημοσιευτεί πρώτα το regular review του Γιάννη και μετά θα πω και εγώ την άποψη μου (μη λέει πως του κλέβω και τη δόξα).

Μην ξεχνάτε φυσικά να διαβάζετε και το regular review section του COMICDOM όπου εκτός από εμένα, γράφουν -συνήθως- και άλλοι τέσσερις συντάκτες του site. Just remember, I'm ALWAYS right - they're not! (just kidding, guys)

Master Of The Obvious

Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω για ένα ερώτημα που αποτελεί γενικά θέμα συζήτησης στους κύκλους των απανταχού comic fans και που ενίοτε δημιουργεί μερικές πολύ ενδιαφέρουσες και έντονες αντιπαραθέσεις.

Single creator ή "assembly line" production; Με ποιόν από τους δύο τρόπους παράγονται καλύτερα comics;

Είναι καλύτερο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα όταν ένας δημιουργός είναι και σεναριογράφος και σχεδιαστής ή μήπως μια καλή συνεργασία ανάμεσα σε δύο ικανούς δημιουργούς μπορεί να παράγει ακόμη καλύτερα comics;

Και οι δύο απόψεις μπορούν άνετα να υποστηριχτούν από μια σειρά επιχειρημάτων και παραδειγμάτων. "Single, personal vision" σου λέει η μια πλευρά, "two minds think better than one" σου λέει η άλλη.

MAUS, CEREBUS, AMERICAN FLAGG! είναι τα παραδείγματα των μεν, WATCHMEN, NEXUS, αυτά των δε.

Will Eisner, Robert Crumb και Katsuhiro Otomo είναι οι "πρεσβευτές" της πρώτης άποψης, Stan Lee/Jack Kirby, Denny O'Neil/Neal Adams και Kazuo Koike/Goseki Kojima της άλλης.

Τα συγκεκριμένα παραδείγματα comics και δημιουργών είναι απλά κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά που σκέφτηκα "off the top of my head". Μην αρχίσετε να λέτε "μα υπάρχουν επίσης ο τάδε, ο δείνα και ο παραδίπλα που αποδεικνύουν πως...", γιατί για κάθε ένα παράδειγμα που θα μου παραθέσετε μπορώ να αντιτάξω δέκα για την άλλη πλευρά - όποια και αν είναι αυτή! Όπως επίσης μπορώ εύκολα να γεμίσω πέντε σελίδες στο Word με πολλά "αντί-παραδείγματα" που "αποδεικνύουν" το ορθό της αντίθετης άποψης.

Το εύκολο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως... και οι δύο πλευρές έχουν απόλυτο δίκιο.

Μέχρι κάποιος να κάτσει να κάνει μια ολοκληρωμένη λίστα με όλες τις πραγματικά καλές δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει στα comics από καταβολής... κόσμου και να μετρήσει ποια από τις δύο κατηγορίες έχει περισσότερα παραδείγματα, το ερώτημα θα παραμένει ουσιαστικά αναπάντητο. Αλλά ακόμη και τότε, ποιός θα κρίνει ποια comics αξίζουν να μπουν στις λίστες; Ποια ακριβώς είναι τα κριτήρια που θα χαρακτηρίζουν ένα comic "καλό"... ή "εξαιρετικό"... ή "αριστούργημα";

Η πραγματικότητα είναι πως η εν δυνάμει ποιότητα ενός comic (ή και οποιουδήποτε άλλου καλλιτεχνικού δημιουργήματος) ΔΕΝ μπορεί να προϋπολογιστεί με βάση των αριθμό των ανθρώπων που εργάστηκαν σε αυτό. Μετράνε πολλά άλλα πράγματα, με το σημαντικότερο να είναι το ταλέντο των δημιουργών.

Καλά comics υπάρχουν παντού, σε όλα τα είδη, σε όλες τις κατηγορίες και υπό-κατηγορίες. Ένα comic δεν είναι αυτομάτως καλύτερο ή χειρότερο από ένα άλλο μόνο και μόνο επειδή είναι υπερηρωικό ή αυτοβιογραφικό, sci-fi ή western. Ένα comic δεν έχει εξασφαλισμένο επίπεδο ποιότητας επειδή είναι Γαλλικό, Αμερικάνικο, Ιαπωνικό ή Ιταλικό.

Και σίγουρα ένα comic δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με μοναδικό κριτήριο τον αριθμό των συμμετεχόντων δημιουργών.

Και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως αυτό δεν είναι απελπιστικά προφανές για μια μεγάλη μερίδα του αναγνωστικού κοινού.

Web Surfing

GPAnalysis
Καθαρά για συλλέκτες και κυρίως για όσους ασχολούνται με CGC comics. Το GPAnalysis είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο tool που καταγράφει καθημερινά όλες (ή τέλος πάντων, όσες μπορεί) τις αγορές και πωλήσεις που γίνονται σε Certified books. Αν ασχολείστε με τα encapsulated comics και θέλετε να είστε πάντα up-to-date για το πόσο πρέπει να πληρώσετε για να αγοράσετε ένα συλλεκτικό τεύχος ή πόσο μπορείτε να πουλήσετε αυτά που έχετε, θα σας φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο. Αν πάλι δεν καταλάβατε τα μισά από αυτά που είπα σε αυτήν την παράγραφο, τότε προφανώς το GPAnalysis δεν είναι για σας. Move to the next pick.

Marvel Bullpen Bulletins
Ο τύπος που έφτιαξε αυτό το site αποφάσισε να παραθέσει, προς απόλαυση όλων των παλιών hardcore Marvel Maniacs, όλα τα Bullpen Bulletins από το 1965 έως το 1970. Ατελείωτες ώρες promotional hyperbole και masturbatory back-patting, που θα πείσουν ακόμη και τους πλέον δύσπιστους πως ο Stan Lee πιθανότατα μπορούσε να πουλήσει death metal albums στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

Greg Horn Official Site
Ένας από τους κορυφαίους painters και cover artists της εποχής μας, που τα εξώφυλλα του είναι -τις περισσότερες φορές- ικανά να "πουλήσουν" ένα comic, άσχετα με το ποιό είναι το creative team. Κυριότερο γνώρισμα του είναι οι sexy ladies που ζωγραφίζει, οι οποίες μερικές φορές νομίζεις πως θα ξεπηδήσουν από το εξώφυλλο του comic και θα πέσουν στην αγκαλιά σου (τι γράφω ο άνθρωπος για να βγάλω το ψωμί μου). Στο επίσημο site του μπορείτε να δείτε πολλές από αυτές τις υπέροχες γυναίκες είτε σε μορφή original artwork (τα μολύβια του πολλές φορές είναι ακόμη πιο εντυπωσιακά από το finished painted art), είτε σε painted pin-ups, ενώ για τους πιο... παραλήδες, υπάρχει και η δυνατότητα να αποκτήσετε πολλά από αυτά τα έξοχα art pieces, αν φυσικά είστε διατεθειμένοι να πληρώσετε το ελαφρώς "τσουχτερό" αντίτιμο.

Μετά όμως από τα τρία "προβλεπόμενα" comics-related websites και καθώς αυτό είναι το GIANT-SIZE SPECIAL SLEDGEHAMMER, σας παραθέτω τα δέκα προσωπικά αγαπημένα μου non-comics sites, τα οποία επισκέπτομαι συχνότερα από οποιαδήποτε άλλα.

AMG: All Music Guide
Το απόλυτο μουσικό site. Απίστευτες πληροφορίες για χιλιάδες (εκατομμύρια;) albums, καλλιτέχνες, τραγούδια, αλλά και εξαιρετικές κριτικές. Είναι φοβερό πως, όπως και στο IMDB (που θα δούμε λίγο παρακάτω), μπορείς να ξεκινήσεις μόνο και μόνο ψάχνοντας ένα "small piece of info" και να καταλήξεις να χαζεύεις επί ώρες πηγαίνοντας από listing σε listing.

Box Office Mojo
Το μόνο site που αξίζει να εμπιστεύεστε αν σας ενδιαφέρει έστω και ελάχιστα το κινηματογραφικό Box Office. Γεμάτο πληροφορίες, στατιστικά, πίνακες, αλλά και το πάρα πολύ ενδιαφέρον Prediction της Παρασκευής που εκτιμά -συνήθως με αρκετή επιτυχία- τις εισπράξεις των ταινιών για το Σαββατοκύριακο.

Fromages.com
Έχω μια αρρωστημένη ερωτική σχέση με τα τυριά. Όλα τα τυριά! Μερικές φορές νομίζω πως θα μπορούσα να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου τρώγοντας μόνο τυρί. Στο συγκεκριμένο site υπάρχει μια πλήρης λίστα με όλα τα -διάσημα και άσημα- Γαλλικά τυριά. Ιστορικές πληροφορίες, υπέροχες φωτογραφίες, αναλυτικές παρουσιάσεις αλλά και η δυνατότητα online παραγγελίας! Με συγχωρείτε αλλά μου άνοιξε η όρεξη.

IMDB: The Internet Movie Database
Κάτι ανάλογο με το All Music Guide, αλλά αυτήν την φορά για τον κινηματογράφο. Ίσως το πληρέστερο και πιο εύχρηστο database που έχει δημιουργηθεί ποτέ!

Mark Evanier's POV
Έχω αναφερθεί ξανά στο site του Mark Evanier. Του ανθρώπου που γνωρίζει περισσότερα από οποιονδήποτε για οτιδήποτε. Το συγκεκριμένο listing μπορεί να μοιάζει λίγο cheating, καθώς ο Evanier ασχολείται και με τα comics στο site του, αλλά στην πραγματικότητα αυτό είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι. Περισσότερο ενδιαφέρον έχουν τα "insides" του Evanier από το χώρο της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Ο τρόπος γραφής του είναι απλά εκπληκτικός και μπορεί να κάνει ακόμη και το πιο απλό, καθημερινό θέμα να μοιάζει με συναρπαστικό μυθιστόρημα. Αν σκεφτούμε λοιπόν πως τα θέματα του συνήθως δεν είναι καθόλου -μα καθόλου- απλά και καθημερινά...

Online Conversion
Θέλετε να μετατρέψετε κιλά σε λίβρες. Εκατοστά σε ίντσες, Μίλια σε χιλιόμετρα. Μέτρα σε γιάρδες. Ότι και αν θέλετε να μετατρέψετε, το συγκεκριμένο site μπορεί να το κάνει για σας. Δεν είναι ακριβώς "καθημερινής χρήσης", αλλά μπορεί να αποδειχθεί τρομερά χρήσιμο σε ώρα ανάγκης.

RSSSF: The Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
Το πιο ολοκληρωμένο database στατιστικής ποδοσφαίρου που μπορεί να έχει πρόσβαση ο οποιοσδήποτε. Όλα τα αποτελέσματα, όλων των αγώνων, όλων των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων παγκοσμίως. Ερωτήσεις όπως "πόσο είχε έρθει το ΑΕΚ-Πανσερραϊκός στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος της σεζόν '87-'88" ή "ποιά ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα στην Αλβανία το 1954" βρίσκουν πλέον την απάντηση τους πάρα πολύ εύκολα.

Slate Magazine
Καθημερινή ενημέρωση για οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο, μέσα από την κοφτερή ματιά και την ακόμη πιο κοφτερή πένα των αρθρογράφων του Slate. Στην ουσία, η μοναδική ενημέρωση που μπορεί να χρειαστεί ο σκεπτόμενος άνθρωπος.

TV.com
Χωρίς καμία πρωτοτυπία στην περιγραφή, το TV.com είναι ότι είναι το IMDB για τις ταινίες και το All Music Guide για τη μουσική. Δεν φτάνει το επίπεδο τελειότητας και πληρότητας των άλλων δύο, αλλά αποτελεί πιθανότατα το καλύτερο reference tool για όσους ενδιαφέρονται για την Αμερικανική Τηλεόραση.

Urban Legends Reference Pages
Φαντάζομαι πως όλοι γνωρίζετε τι είναι τα urban legends. Ε, λοιπόν οι τύποι που έφτιαξαν αυτό το site έχουν καταγράψει και κατηγοριοποιήσει όλα τα γνωατά (και λιγότερο γνωστά) urban legends από καταβολής κόσμου. Ατελείωτες ώρες διασκέδασης.

Ήρθε η ώρα και για μερικά special sections, τα οποία ο αγαπημένος σας columnists (τι εννοείτε, "ποιός";) ετοίμασε ειδικά για την περίσταση.

Sometimes They Get It Right: 10 Κινηματογραφικά Και Τηλεοπτικά Comics Adaptations Που Αρέσουν Στον "Mr. Negative", Δημήτρη Σακαρίδη

AMERICAN SPLENDOR
Το άκρως προσωπικό comic του Harvey Pekar μεταφέρεται απρόσμενα καλά στον κινηματογράφο από τους Shari Springer Berman και Robert Pulcini, σε μια ταινία που κατορθώνει να πιάσει απόλυτα το κλίμα και το feeling της σειράς. Απλά απολαυστικός ο Paul Giamatti, στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

BATMAN (TV SERIES 1966)
Campy; Φυσικά. Αφελές; Αναμφισβήτητα. Προχειροφτιαγμένο; Αρκετές φορές. Παρ' όλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα είναι fun μέχρι εκεί που δεν πάει. Απίστευτοι οι villains, κατορθώνουν συχνά να κλέψουν το spotlight από τους δύο πρωταγωνιστές. Απλά gorgeous η Yvonne Craig ως Batgirl.

BATMAN: THE ANIMATED SERIES
Απλά η καλύτερη μεταφορά που μπορούσε να γίνει στον Caped Crusader και ένα από τα κορυφαία cartoons όλων των εποχών. Οποιαδήποτε σύγκριση και αν γίνει με τις πρόσφατες απόπειρες για live-action Batman movie, βγάζει πανηγυρικά νικητή το animated των Paul Dini και Bruce Timm.

FLASH TV SERIES
Αρκετά πιστή μεταφορά του comic στη μικρή οθόνη, με τον John Wesley Shipp να είναι εξίσου πιστευτός και ως Barry Allen αλλά και ως Flash. Η σειρά ανέβαινε κατά 20-30% κάθε φορά που εμφανιζόταν ο εκπληκτικός Mark Hamill ως Trickster.

GHOST WORLD
Αν και χάνει λίγο από το μίζεριαρικο κλίμα του graphic novel του Dan Clowes, η ταινία του Terry Zwigoff είναι εξωφρενικά καλοφτιαγμένη, έξυπνη και διαθέτει ένα ιδανικό cast.

LOIS AND CLARK
Αν ψάξει κανείς πολύ, μπορεί να βρει δεκάδες ελαττώματα στη συγκεκριμένη σειρά. Τα φτηνά special effects, τα πολύ "οικογενειακά" σενάρια, οι μέτριοι villains (όταν υπήρχαν)... Το ρεζουμέ όμως είναι πως σε μια σειρά που ονομάζεται LOIS & CLARK, αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Και σε αυτόν τον τομέα, λίγα adaptations μπορούν να αγγίξουν τη μαγεία που υπήρχε κάθε φορά που εμφανίζονταν μαζί στη σκηνή ο Dean Cain και η Teri Hatcher.

ROCKETEER
Εκτός συναγωνισμού, το πιο πιστό adaptation που έχει γίνει ποτέ, τουλάχιστον όσον αφορά σε live-action σειρές και ταινίες. Ιδανικές επιλογές ηθοποιών, σχεδόν απείραχτο το σενάριο του αυθεντικού graphic novel του Dave Stevens, άψογα δοσμένη στην οθόνη η αισθητική του comic και μια Jennifer Connelly... να την πιεις στο ποτήρι.

SUPERMAN: THE MOVIE
Για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του κινηματογράφου, το κοινό πίστεψε πως ένας άνθρωπος μπορούσε να πετάξει. Christopher Reeve... Clark... Superman... Σε ευχαριστούμε για τις μοναδικές στιγμές που μας χάρισες.

SUPERMAN FLEISHER CARTOON
Το αριστουργηματικό cartoon των αδερφών Fleisher παρέμεινε αξεπέραστο για σχεδόν πενήντα χρόνια (μέχρι το BATMAN: THE ANIMATED SERIES) και αισθητικά "αντέχει" μέχρι και τις μέρες μας. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά υπάρχουν ελάχιστα comics με πρωταγωνιστή τον Superman που να αγγίζουν το επίπεδο τελειότητας αυτής της πρωτοποριακής animated σειράς.

X2: X-MEN UNITED
Η μοναδική από τις πρόσφατες, "hot 'n' popular" superhero ταινίες που πιστεύω πως είχε να προσφέρει κάτι. Ενδιαφέρουσα υπόθεση, καλά εφέ (κάτι που έλειπε από την πρώτη ταινία X-MEN), αρκετά καλό character interaction και φυσικά ο Hugh Jackman, ο άνθρωπος που γεννήθηκε για να παίξει τον Wolverine.

I Wish Things Were Different: 7 Πράγματα Που Με Ξενερώνουν Στα Comics

Big Announcements
Μια από τις πιο απαράδεκτες τακτικές των εταιριών -κυρίως των Big Two, αλλά και οι μικρότεροι publishers πέφτουν καμιά φορά στην παγίδα- είναι οι υπερβολικά πομπώδεις ανακοινώσεις. "Αυτό το crossover θα αλλάξει το Marvel Universe για πάντα"... Μετάφραση: ο Spider-Man θα αλλάξει κοστούμι. "Θα κάνουμε την internet community να διχαστεί"... Μετάφραση: θα επιστρέψει ο Hawkeye. Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν και στη DC, φυσικά. Το μόνο που καταφέρνουν οι εταιρίες με αυτήν την τακτική της out-of-proportion διαφήμισης είναι να απογοητεύουν το κοινό, καθώς πολύ δύσκολα μπορεί το τελικό προϊόν να είναι ισάξιο του hype. Play it low, guys. Μπορεί έτσι να ξαφνιάσετε ευχάριστα τους αναγνώστες μια στο τόσο.

Decompression
Νομίζω πως έχω ήδη πει αρκετά για το decompression όλους αυτούς τους μήνες που διατηρώ αυτήν την στήλη. Προσωπικά θεωρώ πως είναι το χειρότερο πράγμα που έχει συμβεί στο comics storytelling εδώ και χρόνια.

Late Books
Λίγα πράγματα είναι εξίσου εκνευριστικά με ένα comic που υποτίθεται πως θα βγει την επόμενη βδομάδα και τελικά βγαίνει μετά από 1-2 μήνες, ή σε κάποιες περιπτώσεις μετά από πολλούς μήνες (ίσως και χρόνια). Το τραγικό είναι πως αυτό συχνά συμβαίνει σε limited series. Η λύση είναι πολύ απλή. Μην κάνετε solicit το πρώτο τεύχος ενός limited αν δεν έχει ολοκληρωθεί και το τελευταίο. Δεν είναι πυρηνική φυσική, είναι common sense!

Limited Series That Change Creative Teams Midway
Και μια και μιλάμε για limited series, ας πούμε δύο κουβέντες για αυτό το "έγκλημα". ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΝΑ LIMITED SERIES ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΕΛΟΙΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΩΤΑ ΤΕΥΧΗ Ο JOE LADRONN ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ Ο JORGE LUCAS! Και πιστέψτε με, αυτό είναι ένα από τα πιο "ελαφριά" παραδείγματα. Εννοείται πως το ίδιο ισχύει και για κάθε storyline σε ongoing τίτλους, καθώς και εκεί υποτίθεται πως μιλάμε για ένα ολοκληρωμένο story (πείτε το graphic novel αν θέλετε - I won't!).

Multiple Reboots
Ακόμη μία κατηγορία στην οποία παίζουν περισσότερο οι Big Two και οι μικρότερες εταιρίες που κάποια στιγμή θέλησαν να μπουν σφήνα σε αυτούς (είναι φοβερό πως κάθε μικρή εταιρία που θέλει να σπάσει την κυριαρχία των Marvel και DC επιδεικνύει πολύ μεγαλύτερο ζήλο στο να αντιγράψει τα λάθη των δύο γιγάντων και όχι τις πραγματικά πετυχημένες επιλογές τους). Δύο από τους worst offender τίτλους είναι τα CAPTAIN AMERICA και LEGION OF SUPER HEROES που, σύμφωνα με τους πρόχειρους υπολογισμούς μου, πρέπει τώρα να βρίσκονται στο εκατοστό όγδοο volume έκαστο.

Poseur Dialogue
Please, don't get me started. Κύριοι Bendis, Casey (occasionally), Ellis, Ennis, Millar, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΩΣ ΨΕΥΤΟΜΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΤΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΤΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ) ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ!!!

Writers In Love With Themselves
Εξαιρετικά αφιερωμένο στον Grant Morrison.

Must Haves: 10 Πράγματα Που Πρέπει Οπωσδήποτε Να Παραγγείλω Από Το Τρέχον PREVIEWS
(ακόμη κι αν αύριο με απολύσουν από τη δουλειά μου και δεν έχω λεφτά ούτε για τσιγάρα)

X-FACTOR #1 (Marvel, page M61)
Νέα σειρά X-FACTOR σε σενάριο Peter David και σκίτσο από τον απίστευτο Ryan Sook. Παρά το τρομακτικά χαμηλό ποσοστό των καλών νέων σειρών της Marvel (σοβαρά τώρα, αγοράζω το 95% των #1 της Marvel και αμφιβάλλω αν φτάνω να παίρνω το 10% των #2), το συγκεκριμένο φαίνεται winner. Ελπίζω πως δεν θα διαψευστώ.

DOWN #1 (Image, page 169)
Λίγο πιο πάνω (μάλλον αρκετά πιο πάνω - this is a GIANT-SIZE EDITION, after all), στο review μου για το JACK CROSS #1 μίλησα για τα ατελείωτα φαρμάκια που με ποτίζει ο Warren Ellis τα τελευταία χρόνια. Παρ' όλα αυτά, θα δοκιμάσω το DOWN για τρεις λόγους: α) είμαι μαζοχιστής, β) το preview που είχε κυκλοφορήσει πριν από λίγα χρόνια -ναι, η σειρά άργησε λίγο- μου είχε φανεί ενδιαφέρον και γ) ο Tony Harris είναι σχεδόν Θεός.

VAMPIRELLA: REVELATIONS #1 (Anarchy Studios/Harris Comics, page 224)
Είναι δύσκολο να εξηγήσω την παθολογική αγάπη που τρέφω για τη Vampirella. Και δεν θα αποπειραθώ να το κάνω. Θα πω απλά πως εφόσον υπάρχει η λέξη "VAMPIRELLA" στον τίτλο, πρέπει να το αγοράσω!

10 ONE-SHOT (Boom Studios, page 246)
Σπουδαίος συγγραφέας (Keith Giffen), εξαιρετικός σχεδιαστής (Andy Kuhn), έξυπνο premise, ελκυστικό εξώφυλλο... Need more?

GEORGE PEREZ STORYTELLER: THE FIRST TWENTY YEARS (Dynamic Forces, page 277)
Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να απολαμβάνει εξίσου την ανάγνωση των comics-related περιοδικών και βιβλίων με αυτή των ίδιων των comics. Για αυτό και αγοράζω όσα περισσότερα μπορώ. Το συγκεκριμένο overview στην καριέρα του μεγάλου George Perez, με added incentive το ότι θα είναι και heavily illustrated, είναι super-must.

HE DONE HER WRONG (Fantagraphics, page 280)
Ο Milt Gross υπήρξε ίσως η μεγαλύτερη ιδιοφυία στο χώρο των comics την οποία δε γνωρίζει κανείς. Το HE DONE HER WRONG είναι πιθανότατα η κορυφαία του δουλειά και η Fantagraphics μας δίνει τη δυνατότητα να την δούμε ολοκληρωμένη σε αυτήν την πολυτελή έκδοση. Απαραίτητο για όλους όσους δεν πιστεύουν πως τα comics δεν ξεκίνησαν με το FANTASTIC FOUR #1.

THE MAZE AGENCY #1 (IDW, page 293)
Μια από τις πιο έξυπνες αστυνομικές σειρές της δεκαετίας του '80 επιστρέφει, μέσα στο γενικότερο κλίμα revamps των τελευταίων μηνών (GRIMJACK, JON SABLE) και για άλλη μια φορά τα συγχαρητήρια πάνε στην IDW. Το προσωπικό project του Mike W. Barr (OUTSIDERS, CAMELOT 3000) έχει τις δυνατότητες να κερδίσει αυτή τη φορά το κοινό και να εξιλεωθεί για την προηγούμενη εμπορική του αποτυχία.

CHICANOS #1 (IDW, page 296)
Οτιδήποτε έχω διαβάσει από τον Carlos Trillo (thank you, Jemma Press) αγγίζει τα όρια του αριστουργήματος. Από την άλλη, ο σχεδιαστής Eduardo Risso είναι ο μόνος λόγος που λυπάμαι που δεν αγοράζω το 100 BULLETS. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα πρόκειται για τουλάχιστον 4.5άρι στα reviews του COMICDOM.

BUZZ SAWYER: THE WAR IN THE PACIFIC VOLUME 1 (Manuscript Press, page 376)
Λατρεύω τα παλιά adventure strips. TERRY AND THE PIRATES, WASH TUBBS, SCORCHY SMITH, STEVE CANYON, TARZAN... I like all of them. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να διαβάζεις μια γενναία δόση από ένα πραγματικά καλό adventure strip του παρελθόντος και να χάνεσαι σιγά-σιγά στη μαγεία που σου προσφέρουν τα εξωτικά locations και την ασταμάτητη δράση που τόσο άψογα αποτυπώνεται στο χαρτί από τα μελάνια των masters. Ένας από αυτούς τους masters είναι και ο Roy Crane, ο οποίος κατάφερε με το BUZZ SAWYER να ξεπεράσει, κατά πολλούς, το προηγούμενο αριστούργημα του, WASH TUBBS (μετέπειτα CAPTAIN EASY). Must have for everyone!

MUTTS: THE GIFT OF NOTHING (Book Section, page 392)
Όπως έχω ξαναπεί και στο παρελθόν, το MUTTS είναι -κατά την προσωπική μου άποψη- με διαφορά το κορυφαίο σύγχρονο strip και ένα από τα ελάχιστα που δεν φοβούνται να εξερευνήσουν τα όρια των αφηγηματικών δυνατοτήτων του Μέσου. Κάθε καινούργιο collection είναι αναγκαία αγορά για μένα, ασχέτως αν έχω διαβάσει τα περισσότερα strips online.

Αυτά είναι τα προσωπικά μου must-haves. Για περισσότερη "PREVIEWS pleasure", ρίξτε μια ματιά (αν δεν το έχετε κάνει ήδη) στο τρέχον NOIZ του Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου, όπου ο co-editor του COMICDOM παραθέτει τις δικές του προτάσεις παρέα με τον webmaster/reviewer/all-around-nice-guy του site, Γιάννη Κουρουμπακάλη.

Real World

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ με τρόμο, όπως και η πλειοψηφία των ανθρώπων σε όλον τον κόσμο, τις εξελίξεις με τις απίστευτες πλημμύρες στη Νέα Ορλεάνη. Οι εικόνες καταστροφής με την πόλη να είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου βυθισμένη κάτω από το νερό, τους χιλιάδες νεκρούς και τους ακόμη περισσότερους άστεγους που είδαν από τη μια στιγμή στην άλλη τα σπίτια τους να γίνονται έρμαιο στην οργή της φύσης, μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν. Για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται πως όσο και αν προχωρήσει η τεχνολογική εξέλιξη, όσο και αν δυναμώσουν τα αμυντικά μέσα του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον, στην πραγματικότητα δεν είμαστε τίποτε περισσότερο από μυρμήγκια απέναντι στη τεράστια δύναμη που λέγεται φύση. Εύχομαι το καλύτερο στους επιζώντες αυτής της -κυριολεκτικά- Βιβλικής καταστροφής και πολλά συλλυπητήρια στις οικογένειες των νεκρών.

Final Word

Θυμίστε μου την επόμενη φορά που θα υποσχεθώ ένα GIANT-SIZE SLEDGEHAMMER, να θυμηθώ να παραιτηθώ πριν ξεκινήσω να το γράφω!

6800 Λέξεις. Not bad I guess...

Tune in next week for a... substantially smaller column
(as God is my witness, I'll never do one of these damn things again - he said in his best Scarlet O' Hara imitation)