Πρώτο column στο καινούργιο format. Let's see how it goes...

Last Week In Comicland
Η DC Comics ανακοίνωσε πως καταργεί τα $2.25 comics, αλλά αυτό ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενο καθώς οι μεγάλες συνηθίζουν να ακολουθούν η μία την άλλη στον τομέα της αύξησης των τιμών. Η αλήθεια είναι πως τα comics είναι πλέον πολύ ακριβά. Οι περισσότεροι από έμας θυμόμαστε τουλάχιστον την περίοδο που κόστιζαν μόλις $1-$1.50 και το πιο αστείο είναι πως τη θυμόμαστε και με νοσταλγία, κάτι σαν μακρινή ανάμνηση. Guys, δεν ήταν και τόσο παλιά!

Αυτό που πολλοί δεν ξέρουν είναι πως ο βασικός λόγος που τα αμερικάνικα comics πέρασαν στο ιλουστρασιόν χαρτί δεν ήταν οι αισθητικές ανησυχίες των publishers, αλλά η απότομη και υπερβολική αύξηση στην τιμή του newsprint. Από τότε βέβαια η τιμή του pulp paper που χρησιμοποιούσαν οι Printers για το newsprint έχει πέσει περίπου στο μισό και θεωρητικά οι εταιρίες θα μπορούσαν να ξαναγυρίσουν στην "φτηνή" εκτύπωση και να εκδίδουν comics με cover price κάτω από τα δύο δολάρια (ίσως κοντά στο $1.50).

Το ζήτημα είναι πως με τα τρέχοντα fees των δημιουργών, ένα comic για να μην αποτελεί ζημιά για την εταιρία που το εκδίδει, πρέπει να πουλάει περισσότερα από 100.000 αντίτυπα και αυτήν την εποχή τα comics που το κατορθώνουν αυτό είναι μετρημένα στα δάχτυλα. Το αντεπιχείρημα είναι πως αν τα comics κόστιζαν $1.50 ή $1.75 θα μπορούσαν -θεωρητικά- να φτάσουν σε τέτοια επίπεδα πωλήσεων. Θέλετε τη δική μου γνώμη; Δεν έχω ιδέα... αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος.

Review City
Κάμποσα reviews αυτήν την εβδομάδα. Τις τελευταίες δύο μέρες διαβάζω με τρομακτικούς ρυθμούς. Μην περιμένετε ότι θα παραμείνω σε αυτά τα επίπεδα και στα προσεχή columns.

ACTION COMICS #626 (Winick/Churchill/Rapmund, DC Comics)
Το πρώτο μέρος του "Lightning Strikes Twice" storyline ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ο συνήθως hit-or-miss για μένα συγγραφέας, Judd Winick δείχνει πως έχει πολύ ενδιαφέροντα πλάνα για τον Captain Marvel και κάτι μου λέει πως ο ρόλος του "big red cheese" στο Post- Crisis DC Universe θα επεκταθεί σημαντικά. Το σκίτσο του Ian Churchill, αν και δεν είναι ιδιαίτερα του γούστου μου, με αναγκάζει να παραδεχτώ πως ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει βελτιωθεί τρομέρα σε σχέση με το Lee/Liefeld hybrid που ήταν στο ξεκίνημα του. (Α-)

ARMOR X #2 (Champagne/Smith, Image Comics)
Το δεύτερο τεύχος αυτού του teen X-O Manowar wannabe τίτλου της Image έχει χάσει πολύ σε σχέση με το πρώτο. Το story αρχίζει να μην πηγαίνει πουθενά, ενώ υπάρχει μια συνειδητή υπερ-προσπάθεια του συγγραφέα Keith Champagne να κάνει τον πρωταγωνιστή του όσο γίνεται πιο αντιπαθή στους αναγνώστες. Ο σχεδιαστής Andy Smith από την άλλη, αποδεικνύει -σε πολλά σημεία- τους λόγους για τους οποίους είναι πιο διάσημος ως inker παρά ως penciller. (C)

BLOODHOUND #10 (Jolley/Kirk/Riggs, DC Comics)
Ένας από τους mainstream τίτλους που θα στεναχωρηθώ πολύ που σταματούν είναι το BLOODHOUND. Ο Dan Jolley κατόρθωσε να δημιουργήσει έναν απόλυτα πιστευτό semi-superhero character, ξεφεύγοντας από τα τετριμμένα της υπερηρωικής φαντασίας και δανειζόμενος στοιχεία από διάφορα cop TV shows. Το τελευταίο τεύχος της σειράς υπήρξε ιδανικό κλείσιμο για ένα comic που μπορεί να αγαπήθηκε από λίγους, αλλά σίγουρα είχε κάτι διαφορετικό να πει. Σταθερά εξαιρετική δουλειά από τον Leonard Kirk στο σκίτσο. (Α)

DEFEX #6 (Wolfman/Caracuzzo,Bradley, Devil's Due Publishing)
Στα τελευταία τρία τεύχη, το νέο αυτό πόνημα του πάλαι ποτέ ημίθεου των superhero comics, Marv Wolfman, έχει πάρει την κάτω βόλτα. Στο τεύχος #6 ο Wolfman μας υποβάλλει σε μερικές βασανιστικά αργές σκηνές που αποτελούνται κυρίως από talking heads και μοιάζει λίγο σαν να μην ξέρει και αυτός που θέλει να πάει την ιστορία μετά το αρχικά πολύ καλό set-up. Ωραίο εξώφυλλο από τον George Perez, πάντως. (C+)

DOOM PATROL #10 (Byrne/Hazlewood, DC Comics)
Στα γνωστά σταθερά καλά επίπεδα και αυτό το τεύχος του DOOM PATROL με τον John Byrne να εκπλήσσει φίλους και εχθρούς με τη ζωντάνια των σεναρίων του και την -απροσδόκητα- υψηλή σχεδιαστική ποιότητα των σελίδων του. The plot thickens με τις αποκαλύψεις που γίνονται σε αυτό το τεύχος σχετικά με το παρελθόν της Nudge, αν και έχω την εντύπωση πως δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη. (Α-)

EX-MACHINA #10 (Vaughan/Harris/Feister, DC Comics/Wildstorm)
Τι να πω για το EX-MACHINA που δεν έχει ήδη ειπωθεί από δεκάδες reviewers σε όλόκληρο τον κόσμο. Άνετα, ένας από τους 4-5 καλύτερους ongoing τίτλους που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή, με τον Brian K. Vaughan να παραδίδει κάθε μήνα μαθήματα modern mainstream comics writing. Στο τέυχος αυτό ολοκληρώθηκε το storyline, "Tag" και το φινάλε του ήταν απλά συγκλονιστικό. Ο Mayor Hundred είναι ίσως ο πιο cool νέος χαρακτήρας που έχει εμφανιστεί στα mainstream comics από την εποχή της Death του Neil Gaiman. (A+)

FOLLOWING CEREBUS #3 (Craig Miller/John Thorne/Various contributors, Win-Mill Productions/Aardvark Vanaheim)
Άλλο ένα εξαιρετικό τεύχος αυτού του part-comics history journal, part-Cerebus fanzine. Το συγκεκριμένο τεύχος έχει ως κεντρικό θέμα το trademark/copyright και κυριολεκτικά είναι γεμάτο υπέροχο υλικό: Μία συνέντευξη που είχε πάρει ο Dave Sim από τον master Harvey Kurtzman στα μέσα της δεκαετίας του '70. Μία συνέντευξη που πήραν οι συντελεστές του περιοδικού από τον Dave Sim, όπου ο δημιουργός του CEREBUS μιλάει για όλα τα σχετικά με copyright, trademark, fair use, parody και public domain θέματα. Ένα εξαιρετικό άρθρο που αναφέρεται σε όλες τις γνωστές υποθέσεις trademark controversy που έχουν απασχολήσει την comics community από τη δεκαετία του '40 ως σήμερα. Το "ριζοσπαστικο" άρθρο του Joe Bob Briggs που ουσιαστικά ζητάει την κατάργηση του long term trademark καθώς και τις απαντήσεις διαφόρων industry figures (από τον Frank Miller ώς τον Harlan Ellison). Αν δεν σας φτάνουν όλα αυτά, υπάρχει και μια θαυμάσια συνέντευξη με τον inker/background artist του CEREBUS, Gerhard, στην οποία ο καταξιωμένος καλλιτέχνης μιλάει για τη χαρά της ιστιοπλοϊας (???) καθως και το ongoing column "Dave's Favorite Buffy Pic Of The Month", όπου ο Sim αναλύει σε κάθε τεύχος μια φωτογραφία της Sarah Michelle Gellar (?????). Τι περισσότερο μπορεί να ζητήσει κανείς από ένα fanzine; (Α+)

JLA CLASSIFIED #6 (Giffen/DeMatteis/Maguire/Rubinstein, DC Comics)
Πόνος, καημός, στενοχώρια. Αυτά είναι τα συναισθήματα που με πλημμηρίσαν όταν διάβασα το συγκεκριμένο τεύχος. Βλέπετε ήταν το πρώτο Giffen/DeMatteis JLA που διάβασα μετά από την τραυματική εμπειρία του COUNTDOWN TO INFINITE CRISIS. Το τεύχος είναι αναμενόμενα ξεκαρδιστικό και το σχέδιο του Maguire μοιάζει καλύτερο από ποτέ, αλλά δυσκολέυομαι να ξεπεράσω το γεγονός ότι ο Blue Beetle πέθανε... και μαζί του πέθανε και ένα υπέροχο κομμάτι του DC Universe. Προς θεού, δεν θέλω να πω πως το COUNTDOWN και τα spin-offs του INFINITE CRISIS δεν είναι καλά (review για το OMAC PROJECT στο SLEDGEHAMMER της επόμενης Πέμπτης), απλά αισθάνομαι λίγο σα να έχασα έναν παιδικό φίλο (yeah, I get sentimental from time to time - just not often). (Α)

JSA #72 (Johns/Kramer/Champagne, DC Comics)
Ίσως το καλύτερο τεύχος JSA so far... και μιλάμε για μια σειρά που είναι κυριολεκτικά γεμάτη από καλά τεύχη! Πάντα γούσταρα ιδιαίτερα τον Degaton ως villain, από την επόχη του ALL-STAR SQUADRON του Roy Thomas. Τον θεωρώ ως έναν από τους κορυφαίους villains κλασικού τύπου που έχουν εμφανιστεί ποτέ. Το συγκεκριμένο conclusion του σχεδόν επικού storyline που παίζει στα τελευταία τέυχη του JSA, περιέχει ουσιαστικά όλα εκείνα τα συστατικά που κάνουν την Justice Society τη μεγαλύτερη ομάδα υπερηρώων όλων των εποχών. Γιατί, η JSA είναι πρώτα από όλα, οικογένεια, τα μέλη της οποίας είναι αποφασισμένα να δώσουν τα πάντα για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο. Μερικά υπέροχα, διφορούμενα hints και teasers που πετάει ο Johns στις τελευταίες σελίδες της ιστορίας, κόντεψαν να με κάνουν να μπω σε full-Crisis mode. (A)

LEGION OF SUPER-HEROES #4 (Waid/Kirk/Gibbons, DC Comics)
Oh my fuckin' God, the Legion is back. And they're better than ever!!! (well... almost). Σίγουρα το καλύτερο μέχρι στιγμής τεύχος της νέας σειράς LEGION OF SUPER HEROES από τον -δηλωμένο Legion fan- Mark Waid. Για πρώτη φορά στο current incarnation, αισθάνθηκα πραγματικά πως διαβάζω τεύχος Legion. Οι χαρακτήρες αρχίζουν σιγά-σιγά να αποκτούν φωνή και να μοιάζουν με αυτούς που γνωρίζαμε (χωρίς όμως να διαφαίνονται στοιχεία αντιγραφής από δουλειές παλαιότερων writers). Η βασική ιστορία έχει το κατάλληλο balance ανάμεσα σε action και character interaction που πρέπει να έχει ένα σωστό Legion story. Το υπέροχο artwork του Leonard Kirk θυμίζει αρκετά την εξαιρετική δουλειά που είχε κάνει στον τίτλο πριν από περίπου 11-12 χρόνια ο Stuart Immonen. Όσο για το back-up story (σε σκίτσο Dave Gibbons) που ουσιαστικά αποτελεί το introduction της Phantom Girl, είναι ίσως μία από τις πιο συγκινητικές ιστορίες που έχω διαβάσει ποτέ και μετατρέπει -με έναν υπέροχα πιστευτό τρόπο- την Tinya σε έναν πραγματικά τραγικό χαρακτήρα. (Α+)

SAVAGE DRAGON #121 (Larsen/Hilinski, Image Comics)
Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν και ο συνδυασμός που είχε ως -απρόθυμο- υποψήφιο Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ τον Savage Dragon, κέρδισε. Υπάρχουν όμως υποψίες για νοθεία. Και ποιός είναι τελικά αυτός ο μυστηριώδης τύπος που αποφάσισε να κατέβει ως ανεξάρτητος στις εκλογές και κατόρθωσε να τις κερδίσει; Μέσα σε όλα αυτά, ο Mister Glum μετατρέπει την θετή κόρη του Dragon σε γίγαντα (honey, I blew up the kid), η οποία κατά λάθος σκοτώνει έναν από τους φίλους του Dragon και τραυματίζει σοβαρά τη μητέρα της. Όλα αυτά σε ένα από τα πλεόν υπέροχα compressed ongoing comics που κυκλοφορούν αυτήν την εποχή. Try it, it's fun! (A)

STRAY BULLETS #37 (Dave Lapham, El Capitan)
Δεν έχω να πω απολύτως τίποτε για το αριστούργημα του Dave Lapham. Είναι απλά το καλύτερο ongoing αμερικάνικο comic αυτή τη στιγμή. Το μόνο που θα κάνω είναι κάθε φορά που θα βγαίνει καινούργιο τεύχος να σας λέω πως πρέπει να το αγοράσετε και να του βάζω το υψηλότερο δυνατό rating. (A+)

Master Of The Obvious
Είναι κοινώς αποδεκτό πως η DC τα τελευταία χρόνια βγάζει πολύ καλύτερα comics από τη Marvel. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο, η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο εταιρίες είναι κυριολεκτικά χαώδης και μοιάζει να αυξάνεται κάθε μήνα. Παρ' όλα αυτά, η Marvel εξακολουθεί να έχει τη μερίδα του λέοντος στο Market Share και να φτάνει σε νούμερα που αρχίζουν να θυμίζουν αρχές δεκαετίας του '90 (όχι σε πωλήσεις, φυσικά - μιλάω πάντα για το μερίδιο της εταιρίας στην αγορά). Δεν είμαι απολύτως βέβαιος γιατί συμβαίνει αυτό -αν και έχω κάποιες ιδέες που όμως δεν είναι της παρούσης- αλλά θα ήθελα απλά να ξεκαθαρίσω μια μικρή παρανόηση που μπορεί να έχει δημιουργηθεί στο μυαλό αρκετών αναγνωστών που δεν γνωρίζουν καλά τα τερτίπια του Direct Market.

Τα νούμερα αυτά που εμφανίζουν τη Marvel να είναι τόσο μπροστά από τη DC στο Market Share, αφορούν ΜΟΝΟ τα initial orders και δεν περιλαμβάνουν τα reorders. Όπως ίσως κάποιοι από εσάς να γνωρίζουν, η Marvel, εδώ και μερικά χρόνια, έχει κόψει τα reorders και αναγκάζει τους retailers να παραγγέλνουν την ποσότητα που θέλουν από τα initial orders και μόνο, σε αντίθετη με τη DC αλλά και τις περισσότερες άλλες εταιρίες.

Συμπερασματικά, ένας retailer έχει τη δυνατότητα να είναι σχετικά φειδωλός στην αρχική του παραγγελία, π.χ. για το SUPERMAN/BATMAN #19, καθώς γνωρίζει πως αν τελικά η ποσότητα που παράγγειλε δεν τον καλύπτει μπορεί πάντα να ξαναπαραγγείλει από τη Diamond μερικές κόπιες ακόμη. Στην περίπτωση όμως του ASTONISHING X-MEN #10 (και πάλι π.χ.), o retailer είναι αναγκασμένος από την αρχή να κάνει over-order για να είναι απόλυτα βέβαιος πως δεν θα ξεμείνει και δεν θα αναγκάσει τους πελάτες του να ψάξουν αλλού για να το βρούν (και το τελευταίο πράγμα που θέλει ένας retailer είναι να οδηγήσει τους πελάτες του στους ανταγωνιστές του).

Αν θέλετε λοιπόν να μάθετε ποιά είναι η πραγματική διαφορά ανάμεσα στις δύο εταιρίες, αναζητήστε τους πίνακες των real sales που συμπεριλαμβάνουν και τα reorders. Η Marvel βέβαια παραμένει μπροστά και σε αυτόν τον πίνακα, αλλά η διαφορά είναι πολύ μικρότερη. Στο επόμενο SLEDGEHAMMER θα πούμε λίγα λόγια και για το sell-through που είναι ουσιστικά οι πραγματικές πωλήσεις των comics στους αναγνώστες.

Sak's DVD Player
Δυστυχώς, τις τελευταίες δυο εβδομάδες, με τη μετακόμιση αλλά και με τα τρεχάματα του καινουργιου COMICDOM, δεν πρόλαβα να δω καμιά ταινία (για την ακρίβεια, δεν έχω καν συνδέσει το DVD player μου ακόμη). Υπόσχομαι πως θα έχω κάτι για review στο επόμενο installment (αν όχι, θα γράψω την άποψη μου για το -φριχτά υπερτιμημένο- COLLATERAL του Michael Mann).

TV Or Not TV
Λίγα πράγματα στην ελληνική τηλεόραση για τη βδομάδα που πέρασε. Τις περισσότερες μέρες βλέπαμε για τρισεκατομμυριοστή φορά τον ΙΗΣΟΥ ΑΠΌ ΤΗ ΝΑΖΑΡΕΤ του Geffirelli, αλλά και όλες τις υπόλοιπες κλασικές πασχαλινές ταινίες (BEN HUR, THE ROBE, QUO VADIS, etc.).

Οι ειδήσεις την περίοδο του Πάσχα είναι πραγματικό δράμα. Μέχρι και τη Μεγάλη Πέμπτη ακούμε συνέχεια για την ακρίβεια και για το πόσο "τσουχτερο" θα είναι φέτος το πασχαλινό τραπέζι. Μετά πιάνουμε το πώς γιορτάζουν το Πάσχα σε διάφορες περιοχές της χώρας (το γνωστό "Πάσχα των Ελλήνων) και αναλύουμε τα -ήδη πασίγνωστα, χάρη στην ιδιωτική τηλεόραση- παραδοσιακά έθιμα του κάθε ανύπαρκτού κατσικοχωρίου. Τώρα μπάινουμε στο mode του πώς θα χάσουμε τα κιλά που πήραμε ξεκοκαλλίζοντας αρνιά και καταβροχθίζοντας κοκορέτσια. Έλεος, φτάνει πια!

Μέσα σε όλα αυτά, πραγματική όαση για τα ελληνικά τηλεοπτικά πράγματα αποτελεί η κλασική σειρά BEWITCHED που προβάλλει κάθε απόγευμα γύρω στις οκτώ το TV Μακεδονία. Πραγματικά έξυπνο οικογενειακό χιούμορ, γλυκιά 60's nostalgia, υπέροχες ερμηνείες από όλο το cast και σίγουρα τα ομορφότερα πράσινα μάτια που γνώρισε ποτέ η αμερικανική τηλεόραση στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας Elizabeth Montgomery. Classic.

Real World
Ερωτώ: Αν ο νόμος περί βασικού μετόχου, δεν είναι το πιο βλακώδες πράγμα που έχετε ακούσει ποτέ, τότε μπορείτε να μου πείτε ποιό είναι; Έχω ανάγκη να γελάσω.

Μέσα σε όλα αυτά, ήρθε και η ώρα για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων. Έχω την αίσθηση πως κάθε χρόνο τα πράγματα είναι και πιο περίπλοκα, αλλά μπορεί να φταίει και το μυαλό μου που όσο περνούν τα χρόνια αρχίζει και φυραίνει (btw, χθές είχα γενέθλια - happy birthday to me and all that stuff). Για να δούμε πως θα τα πάμε και φέτος.

Κλείνοντας, θερμά συγχαρητήρια στη Liverpool που κατάφερε να αποκλείσει την υπερτιμημένη Chelsea του υπέρτατου δημιουργήματος του marketing, Jose Murinho στον επαναληπτικό ημιτελικό του CHAMPION'S LEAGUE. Βέβαια, εγώ στον τελικό θα υποστηρίζω τη Milan, αλλά ευχαριστώ τους Reds για τη χαρά που μου προσέφεραν.

P.S.: Ζητάω συγνώμη για τη μικρή καθυστέρηση που είχε και σήμερα το SLEDGEHAMMER, αλλά αυτή τη φορά δεν έφταιγα εγώ (no, really).