Αν είχα περισσότερο χρόνο θα έγραφα μεγαλύτερο intro... But I don't... So I won't!

Last Week In Comicland
Η DC αλλάζει το λογότυπο της . Μη βιαστείτε να μιλήσετε για ιεροσυλία (αν και οι περισσότεροι είστε Marvel Zombies οπότε δεν σας ενδιαφέρει ιδιαίτερα το θέμα ούτως ή άλλως) καθώς δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε φυσικά η τελευταία φορά που μία από τις δύο μεγάλες εταιρίες κάνει αισθητικές επεμβάσεις στο λογότυπο της. Η αλήθεια βέβαια είναι πως η DC Comics είχε διατηρήσει αναλλοίωτο το logo της (γνωστό και ως DC Bullet) για σχεδόν τριάντα χρόνια, αλλά everybody needs a change from time to time.

Anyway, το συγκεκριμένο θέμα δεν παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον (πέρα από το καθαρά καλλιτεχνικό κομμάτι του) οπότε δεν βλέπω το λόγο να το αναλύσουμε περισσότερο.

Κάτι που αξίζει να συζητηθεί είναι η φετινή ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ. Η έκθεση comics και εικονογράφησης, που γίνεται για τρίτη συνεχή χρονιά στο χώρο της Ε.Π.Α.Σ.Κ.Τ., αναμένεται και φέτος να προσελκύσει αρκετό κόσμο και να συστήσει στο ελληνικό κοινό ακόμη περισσότερους νέους -και όχι μόνο- καλλιτέχνες. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να παρεβρεθώ στα εγκαίνια που έγιναν χθές (για εσάς που διαβάζετε το κείμενο Πέμπτη - για μένα είναι "σήμερα πριν από λίγες ώρες) και πολύ φοβάμαι πως δεν είμαι ο μόνος. Δυστυχώς η αργία/απεργία της Πρωτομαγιάς (ή Ενδεκατομαγιάς, to be exact) παρέλυσε τα πάντα και έκανε απίστευτα δύσκολη την πρόσβαση για όσους ήθελαν να πάνε και δεν έχουν κάποιο μεταφορικό μέσο. Μεγάλη ατυχία για τον καλό μου φίλο, Γαβριήλ Τομπαλίδη και τους υπόλοιπους, αλλά είμαι σίγουρος πως θα την ξεπεράσουν. Anyway, η έκθεση θα κρατήσει μέχρι τις 22 Μαϊου οπότε δεν έχει κανείς δικαιολογία για να μην πάει έστω και μία φορά. Προσωπικά, σκοπεύω να πάω -τουλάχιστον- την Κυριακή, αν και είμαι σίγουρος πως με τον αυξημένο αριθμό συμμετεχόντων που υπάρχει φέτος θα χρειαστεί να πάω τουλάχιστον 2-3 φορές ακόμη για να τα δω όλα. Μην ξεχνάτε φυσικά να διαβάζετε καθημερινά τα reports του Σπύρου Ευάγγελου Αρμένη. Μόνο έτσι θα είναι πλήρης η ενημέρωση σας.

Είδα τις προάλλες ένα 6σέλιδο preview από το HOUSE OF M #1. Για να το πω ευγενικά... δεν εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα. Έχω την αίσθηση πως το η Marvel έχει απλά στερέψει από ιδέες και πως το συγκεκριμένο major event θα είναι "μια απ' τα ίδια". Με δεδομένο μάλιστα το decompression που θα έχει λόγω του ότι το γράφει ο Brian Michael Bendis, φοβάμαι πως αναμένεται να πέσουμε πιο χαμηλά ακόμη και από το AVENGERS DISASSEMBLED.

Σε πιό... COMICDOM νέα, τώρα. Βρισκόμαστε πολύ κοντά στην εξασφάλιση μιας αποκλειστικής συνέντευξης με ένα όνομα που πραγματικά θα κάνει πάταγο. Μιλάμε για ένα από τα 4-5 μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο των αμερικάνικων comics αυτή τη στιγμή. Δυστυχώς, επειδή δεν είναι ακόμη 100% σίγουρο, δεν μπορώ να πω περισσότερα. Details soon.

Review City
Μου αρέσει που την προηγούμενη Πέμπτη είπα πως τα reviews συνήθως θα είναι σαφώς λιγότερα από αυτά που είχα στο πρώτο installment του νέου SLEDGEHAMMER. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα συμβεί στο μέλλον, πάντως σίγουρα δεν συμβαίνει σήμερα.

BLOOD OF THE DEMON #2 (Byrne/Pfeifer/Nekros, DC Comics)
Δεν ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος με το πρώτο τεύχος της νέας σειράς του John Byrne στη DC. Δυστυχώς η άποψη μου δεν άλλαξε ούτε στο δεύτερο. Δεν υπάρχει εδώ ούτε η ζωντάνια του DOOM PATROL, αλλά ούτε και κάποιο άλλο δυνατό στοιχείο που να με κρατάει σε εγρήγορση. Το συγκεκριμένο -απαλλαγμένο από τον Jason Blood- incarnation του Demon, έχει όλα τα στοιχεία ενός second-string χαρακτήρα, χωρίς όμως την cult αύρα που έχει, ας πούμε, ο Mister Miracle. (C)

BREACH #4 (Harras/Martin/Lopez, DC Comics)
The plot thickens! Πλέον, σε αυτό το sci-fi, superhero, conspiracy comic εμπλέκονται για τα καλά και γνωστοί ήρωες του DC Universe, όπως ο Superman και ο Martian Manhunter, κάτι που -αντίθετα με ότι περίμενα- κάνει το σενάριο ακόμη πιο ενδιαφέρον. Ο Bob Harras συνεχίζει να επιδεικνύει μοναδική plot-making ικανότητα, ενώ έχει και μία ρεαλιστική ποιότητα στους διαλόγους του που σπάνια συναντά κανείς σε mainstream comic (Α)

CONAN #15 (Busiek/Ruth, Dark Horse Comics)
Αυτό είναι το πρώτο τεύχος της νέας σειράς CONAN της Dark Horse που βρήκα μέτριο. Σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης του comic, είχα την αίσθηση πως το plot... σέρνεται και πως το φάντασμα του decompression πλανάται πάνω από το κεφάλι του Kurt Busiek. Ίσως να φταίει και λίγο που έλειπε ο αγαπημένος μου Cary Nord στο σχέδιο, αλλά πραγματικά ψιλοβαρέθηκα. (Β-)

FABLES #36 (Willingham/Buckingham/Leialoha, DC Comics/Vertigo)
Μετά από το τραγικό storyline με τον Jack και τις περιπέτειες του στο μαγικό κόσμο του Hollywood (a fuckin' fill-in story, if I've ever seen one), το "παραμύθι" του Bill Willingham μοιάζει να αποκτά και πάλι τους κανονικούς ρυθμούς του. Αν και έχω την αίσθηση πως δεν έχουμε μπει ακόμη για τα καλά στο core της ιστορίας, το intro αυτό είναι αρκετά ελπιδοφόρο. Όπως πάντα εξαιρετικός ο Mark Buckingham. (A)

GREEN LANTERN: REBIRTH #5 (OF 6) (Johns/Van Sciver/Rollins, DC Comics)
Μπορεί αυτό το τεύχος να μην έφτασε στα επίπεδα "ηδονής" του προηγούμενου, αλλά ως "ένα βήμα πριν το κλείσιμο" λειτουργεί θαυμάσια. Ο Johns επαναφέρει με σωστούς ρυθμούς τον Hal Jordan στο DC Universe, κρατώντας την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο συναισθηματισμό και τη μεγαλοπρέπεια. Σχεδόν τέλειο. (Α)

GRIMJACK: KILLER INSTINCT #3 (Ostrander/Truman, IDW)
Όποιος δεν έχει διαβάσει τα παλιά GRIMJACK της First Comics, δεν είναι εύκολο να κατανοήσει το πόσο σημαντικό είναι για όλους εμάς, τους "παλιούς", το γεγονός της επιστροφής του John Gaunt (Grimjack) στα stands. Οι Ostrander και Truman μοιάζουν να βρίσκονται σε καταπληκτική φόρμα και η ανάγνωση του κάθε τεύχους της σειράς με κάνει να αισθάνομαι πως ταξιδεύω πίσω στα "τιμημένα" (στα comics, τουλάχιστον) 80's. Ίσως αυτό να είναι και το μοναδικό μειονέκτημα του GRIMJACK: KILLER INSTINCT για το μέσο αναγνώστη. Σε αρκετά σημεία, ενδέχεται να νιώθει σαν να βρίσκεται μέσα σε ένα in-joke, όπου κανείς δεν του έχει δώσει την παραμικρή πληροφορία για το punchline. (A+ από πλευράς ποιότητας, A- από πλευράς προσβασιμότητας)

HAWKMAN #39 (Gray/Palmiotti/Bennett/Jose, DC Comics)
Αλλο ένα υπέροχο τεύχος από το -ίσως- καλύτερο straight υπερηρωικό comic που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή. Το συγγραφικό δίδυμο των Justin Gray και Jimmy Palmiotti συνεχίζει να εξιστορεί με μοναδική μαεστρία τις περιπέτειες ενός εκ των πλέον τραγικών ηρώων του DC Universe. Στο συγκεκριμένο τεύχος, ο Hawkman αναγκάζεται να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον χειρότερο εφιάλτη του και να βλάψει το μοναδικό πρόσωπο που πραγματικά αγαπά. Η συνέχεια προμηνύεται συναρπαστική. Ολοένα και καλύτερος γίνεται ο σχεδιαστής Joe Bennett που αντικαθιστά επάξια τον Ryan Sook, o οποίος είναι πλέον ένας από τους "7 Στρατιώτες" του Grant Morrison. (Α+)

NEW X-MEN: ACADEMY X #12 (Weir/DeFilippis/Ryan, Marvel Comics)
Επισήμως, αυτός είναι πλέον ο μοναδικός ongoing X-τίτλος που αγοράζω και ο μόνος που αισθάνομαι πως με αφορά έστω και λίγο σαν αναγνώστη. Ομολογώ πως το μεγαλύτερο μέρος της έλξης που ασκεί πάνω μου το NEW X-MEN: ACADEMY X οφείλεται στις -όχι και λίγες- ομοιότητες του με το παλιό NEW MUTANTS, αλλά και πέρα από αυτό θεωρώ πως είναι ένα comic σταθερά καλογραμμένο, με νέους, άφθαρτους χαρακτήρες που έχουν εξαιρετικό interaction μεταξύ τους και -συνήθως- θαυμάσιο σκίτσο. Το συγκεκριμένο τεύχος κάνει wrap-up στο προηγούμενο storyline με το εναλλακτικό future και θέτει νέες βάσεις στις σχέσεις ανάμεσα στα "ζευγαράκια" που -αναπόφευκτα- έχουν δημιουργηθεί μεταξύ των εφήβων μαθητευόμενων μεταλλαγμένων. Αν ενδιαφέρεστε για ένα mutant comic χωρίς pretentions (κρίνοντας από τα αποτελέσματα των COMICDOM AWARDS και τον θρίαμβο του ASTONISHINGLY BORING X-MEN, αισθάνομαι πως απευθύνομαι σε τρεις ανθρώπους), τότε πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε το NEW X-MEN: ACADEMY X (Α)

OMAC PROJECT #1 (Rucka/Saiz, DC Comics)
Παρά τις όποιες ενστάσεις μου για τη λογική του INFINITE CRISIS, οφείλω να ομολογήσω πως αυτό το πρώτο τεύχος του πρώτους spin-off της σειράς είναι πραγματικά πολύ καλό. Ο Greg Rucka μας ξεναγεί στα άδυτα του Checkmate, της οργάνωσης που -φαίνεται πως- βρίσκεται πίσω όλα όσα μαστίζουν τους ήρωες του DC Universe με αριστοτεχνικό τρόπο, αφήνοντας πάντα την υπόνοια πως τα πράγματα μπορεί τελικά να μην είναι τόσο ξεκάθαρα όσο φαίνονται. Αρκετά καλή δουλειά και από τον Jesus Saiz στο σκίτσο, πάρά την εμφανή στατικότητα που έχουν τα μολύβια του. (A-)

SEVEN SOLDIERS: ZATANNA #1 (Morrison/Sook/Gray)
SEVEN SOLDIERS: KLARION, THE WITCH BOY #1 (Morrison/Irving)
Δεν θέλω να πω πολλά για τα δύο αυτά πιο πρόσφατα κομμάτια του τελευταίου πονήματος του Grant Morrison, καθώς αισθάνομαι πως, με βάση τον τρόπο ανάπτυξης του storyline (εάν και εφόσον είναι πράγματι storyline και δεν μας κοροϊδεύει όλους ο Morrison), το πιο δίκαιο θα ήταν να μιλήσει κανείς μόνο όταν έχει διαβάσει όλα τα κομμάτια του "παζλ". Απλά να πω πως το ZATANNA, παρά τη σχετική φλυαρία του ήταν αρκετά ενδιαφέρον -αν και φοβάμαι πως ο Morrison κινδυνέυει να οδηγήσει άμεσα την ιστορία σε τέλμα- ενώ το KLARION μοιάζει να καταπιάνεται με θέματα που προσωπικά δεν με αφορούν ιδιαίτερα. Εξαιρετική, όπως αναμενόταν, η δουλειά του Ryan Sook ενώ θα χαρακτήριζα αρκετά "ιδιόρρυθμο" και ελαφρώς "δύστροπο" το σκίτσο του Frazer Irving στο KLARION. (Α- για το ZATANNA, B- για το KLARION)

TEEN TITANS #23 (Johns/McKone/Alquiza, DC Comics)
More Titans than you can shake a stick at! Ολοκληρώθηκε το story με τον Dr. Light και αυτό έγινε με τον πλέον αναμενόμενο τρόπο. Έχει γίνει πια μανιέρα στους TITANS, κάθε φορά που τα πράγματα δυσκολεύουν, να καταφεύγει ο συγγραφέας στο κλασικό "Titans Together" theme, το οποίο υπήρξε γοητευτικό στα 80's, ελαφρώς κουραστικό στα 90's και αφάνταστα δυσβάσταχτο στα 00's. Αισθάνομαι πως αυτός ο τίτλος έχει φάει τα ψωμιά του και το μόνο που μπορεί να προσφέρει από δω και πέρα είναι διαρκείς επαναλήψεις για τους fans και συμπαθητικά tie-ins για το INFINITE CRISIS. A shame, really. (C+)

X-23 #4 & 5 (Kyle/Yost/Tan, Marvel Comics)
Βρισκόμαστε πλέον ένα μόλις τεύχος πριν την ολοκλήρωση του Origin της μικρούλας X-23 και νομίζω πως μπορούμε να πούμε, με απόλυτη βεβαιότητα, πως πρόκειται για ένα πολύ καλύτερο story από το αυθεντικό ORIGIN του "πατέρα" Wolverine. Ο Greg Kyle και ο Chris Yost συνεχίζουν να εμπλουτίζουν με ενδιαφέροντα στοιχεία την ιστορία της νεαρής μεταλλαγμένης που γεννήθηκε/δημιουργήθηκε για να γίνει ένα τέλειο δολοφονικό όπλο και με βάση όσα έχουμε δει ως τώρα, έγινε ακριβώς αυτό. Πέρα από τη σουρεάλ ευχαρίστηση του να βλέπεις ένα μικρό παιδάκι να σκοτώνει με απίστευτη ψυχρότητα και ψυχραιμία, το comic έχει και το πλεονέκτημα των πολύ δυνατών supporting characters, οι οποίοι, ακριβώς επειδή ο "πρωταγωνιστής" του story είναι ένα άτομο χωρίς προσωπικότητα (ουσιαστικά, ένα άψυχο ρομπότ), έχουν μετατραπεί σε πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες και τελικά, είναι η δική τους ιστορία που μας ενδιαφέρει, περισσότερο ίσως και από αυτήν της X-23. Το κλείσιμο του τεύχους, είναι το απόλυτο non-cliff-hanger: Ξέρουμε σίγουρα τι θα συμβεί, αλλά είναι τέτοια η συναισθηματική φόρτιση και η ανάγκη να οδηγηθούν οι χαρακτήρες σε λύτρωση, που η προβλεψιμότητα της συνέχειας δεν μας απασχολεί καθόλου. Πραγματικά άψογος ο Billy Tan, στην καλύτερη δουλειά της καριέρας του. Είναι αυτό ακριβώς που θα μπορούσε να είχε γίνει ο Marc Silvestri αν είχε αποφασίσει να εξελιχθεί (κάτι σαν τον Travis Charest σε σχέση με τον Jim Lee). (A)

Master Of The Obvious
Ακούω συχνά τον τελευταίο καιρό να συζητιέται το θέμα της συμμετοχής του Βασίλη Λώλου στην ανθολογία FLIGHT VOL. 2 της Image. Αρχικά, να δώσω και εγώ με τη σειρά μου συγχαρητήρια στο Βασίλη για την ευκαιρία αυτή που ανοίγεται μπροστά του. Το ότι έχει ταλέντο είναι αδιαμφισβήτητο, αυτό που μένει τώρα είναι να το αξιοποιήσει προς όφελος του και να κάνει την καριέρα που του αξίζει.

Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να ξεκαθαρίσω μια παρεξήγηση που έχει δημιουργηθεί σε ένα τμήμα της ελληνικής σκηνής. Συνήθως, η αναφορά στο συγκεκριμένο γεγονός γίνεται περίπου σαν "η Image προσέλαβε το Λώλο". Όπως θα έπρεπε να γνωρίζετε, η Image στην πραγματικότητα δεν προσλαμβάνει ΚΑΝΕΝΑΝ, γιατί πολύ απλά, η Image δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Είναι ένας "ομπρελικός" οργανισμός που απλά αναλαμβάνει να εκδώσει διάφορες δουλειές και η -όποια- πληρωμή των δημιουργών γίνεται με ποσοστά από τα -όποια- κέρδη μπορεί να υπάρχουν. "Προσλαμβάνω" κάποιον σημαίνει τον πληρώνω για να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά και αυτό δε συμβαίνει στην Image (και σε όποιες άλλες εταιρίες λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο. Τον Βασίλη Λώλο τον "προσέλαβε" η Becky Cloonan για να της γράψει μια ιστορία για τη συγκεκριμένη ανθολογία. Δεν μπορώ να γνωρίζω με ποιόν τρόπο θα πληρωθεί -αν πληρωθεί- ο Βασίλης για την ιστορία που έγραψε, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να πληρωθεί από την Image. Clear?

Sak's DVD Player
Not exactly a DVD selection, καθώς τη συγκεκριμένη ταινία την είδα στο Filmnet, αλλά είναι σχετικά πρόσφατη, οπότε νομίζω πως αξίζει μια αναφορά. Το film στo οποίo αναφέρομαι είναι το BUTTERFLY EFFECT των Eric Bress και J. Mackye Gruber και προσωπικά τo βρήκα εξαιρετικό. Το concept παίζει με τα alternate dimensions και με τις διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας που μπορεί να υπάρξουν αν "πειράξουμε" το παρελθόν.

Μην μπερδεύεστε, η ταινία δεν είναι τόσο sc-fi όσο θα νόμιζε κανείς από το theme της. Στην πραγματικότητα αφορά την ιστορία δύο ανθρώπων (ενός νεαρού και μίας κοπέλας) που σε κάθε μία από αυτές τις πραγματικότητες, η ζωή ενός εκ των δύο καταστρέφεται ολοσχερώς (ενίοτε και των δύο) και αιτία αυτού είναι πάντα η σχέση τους (όποια και αν είναι αυτή). Κατά συνέπεια, αυτό που αντιλαμβάνεται ο νεαρός (σχετικά αργά, είναι η αλήθεια, αλλά αν το καταλάβαινε όσο γρήγορα το κατάλαβα εγώ, η ταινία θα ήταν μικρού μήκους) είναι πως ο μόνος τρόπος για να ζήσουν και οι δύο μια "κανονική" ζωή, είναι η γνωριμία τους να "πεθάνει" εν τη γεννέσει της (όταν και οι δύο ήταν 7 ετών). Πραγματικά υπέροχο το τέλος της ταινίας που απέφυγε να πέσει σε κλισέ και τετριμμένες αναφορές για τους "μεγάλους έρωτες που δεν πεθαίνουν ποτέ".

Εξαιρετική η ερμηνεία του Ashton Kutcher στον πρωταγωνιστικό ρόλο (ο μικρός είναι και co-producer της ταινίας), ενώ και το υπόλοιπο cast λειτουργεί θαυμάσια, διεκπεραιώνοντας με άριστο τρόπο την προβολή του αληθινού "σταρ" του film που είναι φυσικά το πανέξυπνο σενάριο. Highly recommended!

TV Or Not TV
Εκτός από το BEWITCHED που ανέφερα την προηγούμενη φορά, τα μόνα πράγματα που με κρατάνε τον τελευταίο καιρό στην ελληνική τηλεόραση είναι το ΟΛΑ του Θέμου Αναστασιάδη (say what you want about the man, τα βιντεάκια στην εκπομπή του είναι hilarious) και οι αθλητικές μεταδόσεις του SuperSport. Τα δελτία ειδήσεων είναι πλέον αφάνταστα βαρετά (δεν υπάρχει και ένα Κούγιας Vs. Βαλλιανάτος να ανάψουν λίγο τα αίματα).

Είμαι τόσο απελπισμένος που έχω αρχίσει να παρακολουθώ φανατικά το FEAR FACTOR στο TV Μακεδονία και να τεστάρω τον εαυτό μου προσπαθώντας να φάω το βραδινό μου, την ώρα που οι διαγωνιζόμενοι καταβροχθίζουν μυαλά ταύρου, κατσαρίδες, σκουλήκια ή το παχύ έντερο ενός γουρουνιού.

Ανυπομονώ πάντως να ξεκινήσει το DREAM SHOW του Alpha και το πολυδιαφημισμένο DESPERATE HOUSEWIVES στη Nova. Για το πρώτο είμαι σχεδόν βέβαιος πως θα έχει πολύ περισσότερη πλάκα από ότι είχε το FAME STORY (acting is so much more... multi-dimensional) και για το δεύτερο έχω μεγάλη περιέργεια να δω αν θα πάρει το "I Hate Men" Award από τον current κάτοχο, SEX AND THE CITY (κι εγώ που κάποτε νόμιζα πως η αμερικανική τηλεόραση έφτασε στο ζενίθ της φεμινιστικής παράνοιας με το ALLY McBEAL).

Real World
Ευτυχώς που υπάρχει και η Κυβέρνηση (ο Θεός να την κάνει) της Νέας Δημοκρατίας και απάντά γρήγορα στις ερωτήσεις μου.

Εξηγούμαι. Την προηγούμενη βδομάδα είχα γράψει: "Αν ο νόμος περί βασικού μετόχου, δεν είναι το πιο βλακώδες πράγμα που έχετε ακούσει ποτέ, τότε μπορείτε να μου πείτε ποιό είναι; Έχω ανάγκη να γελάσω."

Να λοιπόν που ήρθε το μπάχαλο με την αργία της Πρωτομαγιάς για να μας αποδείξει πως το βαρέλι δεν έχει πάτο. Αρχικά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έπρεπε να μεταφερθεί η Πρωτομαγιά τόσες μέρες μετά την κανονική της ημερομηνία. Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει που θα βρισκόταν το πρόβλημα αν τη μετέφεραν την Τρίτη του Πάσχα. Ούτως ή άλλως, οι περισσότεροι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπήρεσίες δεν επέστρεψαν στις δουλειές τους πριν την Τετάρτη, οπότε γιατί να μην τους το κάνουμε και επίσημο. Επιπλέον, πως μπορώ να πάρω σοβαρά μία Κυβέρνηση που πάσχει από τόσο σοβαρό πρόβλημα ενδοσυνεννόησης. Δεν είναι η πρώτη φορά που άλλα λέει τη μία μέρα ένας Υπουργός και άλλα, την επομένη, κάποιος άλλος. Μέσα σε όλα αυτά, ο Πρωθυπουργός μοιάζει, κυριολεκτικά, ανύπαρκτος καθώς σπάνια βγαίνει να πάρει ξεκάθαρη θέση για τα θέματα που απασχολούν τους πολίτες καθώς φοβάται μη δυσαρεστήσει κανέναν.

Αποτέλεσμα της ασυνεννοησίας και της αδράνειας που διακρίνει την Κυβέρνηση ήταν να μην ξέρουν, μέχρι -κυριολεκτικά- την τελευταία στιγμή οι εργαζόμενοι αν μπορούν να απεργήσουν, χωρίς αυτό να έχει επιπτώσεις -μισθολογικές ή και ακόμη μεγαλύτερες- στη δουλειά τους. Επίσης, οι περισσότεροι μαθητές δεν ήταν βέβαιοι αν θα έπρεπε να πάνε στο σχολείο, καθώς ούτε και για τους εκπαιδευτικούς ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα, ενώ σε αυτήν την περίπτωση υπήρχε και ένα -παντελώς ηλίθιο- όριο απόστασης από τον χώρο της πορείας που μπέρδεψε ακόμη περισσότερο τους πάντες.

Αν είναι για τόσο απλά θέματα, να δημιουργείται τόσο μεγάλη σύγχυση, τότε μπορείτε να καταλάβετε τι έχει να συμβεί -σε μερικές περιπτώσεις συμβαίνει ήδη- με θέματα πολύ μεγαλύτερης σπουδαιότητας.

Final Word
Λιγότερο από μία βδομάδα μέχρι τον ερχομό των Jeff Smith και Bryan Talbot στην Αθήνα. Μη λείψει κανείς από το Jemma της Καλλιθέας (Αραπάκη 52) την επόμενη Τετάρτη. Θα πάρουμε παρουσίες!