Μόλις ολοκληρώθηκε ο τελικός του φετινού Champions League. H αγαπημένη μου Milan έχασε, παρόλο που προηγήθηκε με 3-0 στο ημίχρονο. Για άλλη μια φορά υπερίσχυσε ο νόμος που λέει πως οι ομάδες που υποστηρίζει ο Σακαρίδης συνήθως δεν κερδίζουν αν το ματς φτάσει στη διαδικασία των πέναλτι. Fuck Milan. Fuck Liverpool. Fuck football.

Fuck everything!

Moving on...

Last Week In Comicland

Ολοκληρώθηκε το συνέδριο στη Μυτιλήνη και οι εκπρόσωποι του COMICDOM επέστρεψαν θριαμβευτές και τροπαιούχοι (σε αντίθεση με τη Milan - fuck, forget it), έχοντας γενικά μια εξαιρετική παρουσία και στις ομιλίες τους αλλά και στο επίπεδο των "public relations" με τον υπόλοιπο κόσμο - professional or otherwise. (read all about it here)

Αρκετοί άνθρωποι με ρώτησαν γιατί δεν πήγα και εγώ στη Μυτιλήνη. Ο επίσημος λόγος είναι γιατί ήταν πολύ δύσκολο να πάρω άδεια από τη δουλειά μου (yes virginia, δουλεύω - πως νομίζεις ότι βρίσκω λεφτά για να αγοράζω όλα αυτά τα comics).

Αυτοί που με ξέρουν καλύτερα, βέβαια, πιστεύουν πως ο λόγος της απουσίας μου είναι άλλος. Simply put, I hate people. Και επειδή είχα ήδη εξαντλήσει τα όρια της κοινωνικότητας μου το διήμερο που οι Smith και Talbot ήταν στην Αθήνα, μια πιθανή επίσκεψη μου στη Μυτιλήνη και η ενδεχόμενη συναναστροφή με τόσους ανθρώπους, πιθανότατα θα ανέτρεπε κάποια συμπαντική ισορροπία και θα οδηγούσε σε πολέμους, σεισμούς, οικολογικές καταστροφές και πολλές άλλες απρόβλεπτες -αλλά δίχως άλλο τραγικές- εξελίξεις. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν ισχύει και όλα αυτά είναι φριχτές κακοήθειες ανθρώπων που θέλουν να με διαβάλλουν και να χαλάσουν το καλό όνομα που έχω δημιουργήσει (insert roaring laughter).

Anyway, τα παιδιά μου είπαν πως πέρασαν πάρα πολύ καλά στο "υπέροχο" αυτό νησί (don't get me started - ήμουν εννέα μήνες φαντάρος εκεί) και αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο για αυτούς. Now, get back to work, you lazy bums!

Περνόντας σε πιο international comics news, αίσθηση προκάλεσε η οριστική διακοπή της συνεργασίας του Alan Moore με τη DC Comics. Η αλήθεια είναι πως αυτή η συνεργασία δεν είχε ξεκινήσει και με τις καλύτερες προϋποθέσεις, καθώς αρχικά ο Moore είχε συμφωνήσει με τη Wildstorm, αλλά πριν καν προλάβει να εκδώσει το πρώτο του comic, η DC -κάνοντας μια κίνηση ματ- "αγόρασε" την καλιφορνέζικη εταιρία του Jim Lee, κάνοντας τον βρετανό superstar, ελαφρώς έξαλλο. Η συνεργασία παραλίγο να διακοπεί προτού καν αρχίσει, αλλά μετά από μια σειρά διαβουλεύσεων, συζητήσεων, διακανονισμών και δεσμεύσεων, ο Moore έδωσε τόπο στην οργή και αποφάσισε να συνεχίσει κανονικά, δίνοντας μας, σε αυτά τα 5 περίπου χρόνια, μερικά από τα καλύτερα mainstream comics των τελευταίων δεκαετιών.

Όλα τα ωραία έχουν όμως και ένα τέλος. Ο Moore αποφάσισε να πάρει το καπελάκι του και να φύγει και να εκδώσει το επόμενο LEAGUE OF EXTRAORDINARY GENTLEMEN στην Top Shelf του Chris Staros. Προσωπικά μου εκτίμηση είναι πως ο Moore θα βγει σοβαρά ζημιωμένος από αυτή του την κίνηση, καθώς -με δεδομένο ότι δεν πρόκειται ποτέ να δουλέψει στη Marvel- μοιάζει να έκλεισε οριστικά την πόρτα στο mainstream, χωρίς παράλληλα να έχει δείξει πως έχει διάθεση να "ψαχτεί" με πιο "σοβαρά" projects. Όχι πως και στη DC θα χαίρονται ιδιαίτερα για αυτό το διαζύγιο. Ο Moore, χωρίς τα comics του να είναι best bellers, ήταν ένα steady revenue για την εταιρία και της έδινε και ένα sense σοβαρότητας και μεγαλοπρέπειας. Αναμένεται να δούμε ποιός από τους δύο θα χάσει περισσότερα (my money's on... both!).

More comics news next week, όταν πιθανότατα θα έχουμε και πολλά περισσότερα COMICDOM news.

Review City

Όπως είχα υποσχεθεί, αυτή τη βδομάδα έχω ετοιμάσει ένα special Free Comic Book Day review section. Prepare to be enlightened.

THE BATMAN STRIKES #1(Matheny/Jones/Beatty, DC Comics)
Η DC ακολουθεί την τακτική των reprints από all-ages comics που είναι βασισμένα σε cartoons. Το BATMAN STRIKES είναι μάλλον το χειρότερο από όλα όσα έχουμε δει ως τώρα. Το πρόβλημα είναι κυρίως με το σκίτσο, καθώς ο Christopher Jones προσπαθεί να συνδυάσει το cartoony ύφος του παλιού BATMAN ADVENTURES, με ένα πιο ρεαλιστικό στιλάκι και αυτό έχει ως αποτέλεσμα μερικά πολύ άκομψα panels με τρομακτικές ανακολουθίες ύφους ανάμεσα στα διάφορα elements. Μέτρια πράγματα γενικώς. (C)

BETTY & VERONICA FREE COMIC BOOK DAY EDITION #1 (Parent/Amash, Archie Comic Publications)
Εξαιρετικό το offering της Archie Comics, με μια feature-length ιστορία στην οποία πρωταγωνιστούν οι δύο arch-rivals (pun intended) μαζί με την Katy Keene. Ο συγγραφέας και σχεδιαστής Dan Parent, δουλεύοντας φυσικά στο κλασικό "archie style", μπορεί να μην είναι ο Dan DeCarlo (who is?), αλλά έχει μια ωραία, καθαρή γραμμή που ίσως χρειάζεται να γίνει λίγο πιο "δεμένη" για να πλησιάσει ακόμη περισσότερο την τελειότητα. Σεναριακά, όμως, ο Parent δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τους παλιότερους συγγραφείς των Archie Comics (εκτός ίσως από τη μεγαλύτερη ελευθερία που είχαν και την έλλειψη περιορισμών σε θέματα political corectness) και επιδεικνύει μια εκπληκτική αίσθηση ρυθμού και μια μοναδική ικανότητα στο δέσιμο των διαφόρων plot elements. Είμαι βέβαιος πως αν ο Parent είχε δουλέψει στη δεκαετία του '40 ή του '50 θα είχε δημιουργήσει classics. (A)

BONGO COMICS GIMME GIMME GIVEAWAY (Various, Bongo Entertainment)
Για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα ποιό είναι το πρόβλημα μου με τα comics της Bongo. Το χιούμορ που βγαίνει στην μικρή οθόνη από το εξαιρετικό animation και τους πολύ καλούς voice-actors που δουλεύουν στα SIMPSONS και FUTURAMA, δεν περνάει με την ίδια ευκολία και στα comic book scripts. Για ποιό λόγο να διαβάσω τις περιπέτειες του Homer Simpson σε ένα comic, ενώ μπορώ να δω "ζωντανό" τον ίδιο τον Homer Simpson. Τα cartoons του Matt Groening έχουν προ πολλού πάψει να είναι απλά cartoons. Πλέον, στη συνείδηση του κόσμου, έχουν περάσει ως κανονικές τηλεοπτικές σειρές και ο Homer, o Bender και οι λοιποί ήρωες είναι, για τους περισσότερους τηλεθεατές, εξίσου "real human beings" όσο και το cast του FRIENDS. Θα διαβάζατε ποτέ ένα comic με τις περιπέτειες του Joey, του Chandler της Rachel και της Phoebe; Μάλλον όχι. Η τελευταία ιστορία του τεύχους, πάντως, που δεν είναι βασισμένη σε κάποιο cartoon της Fox αλλά λειτουργεί ως παρωδία των παλιών ιστοριών του Doctor Strange έχει κάποιο ενδιαφέρον. (Β-)

FLARE ADVENTURES #13 (Hill/Purcell/Walter/Marrinan/Pallot/Lansley, Heroic Publishing)
Το συγκεκριμένο comic περιέχει ένα reprint της βασικής ιστορίας από το FLARE #2, με την πρώτη εμφάνιση της Whipperette, καθώς και δύο καινούργιες ιστορίες όπου πρωταγωνιστούν η Black Enchantress και η Psyche. Οι καλογραμμένες ιστορίες του Wilson Hill και το όμορφο straight υπερηρωικό σκίτσο από τους Gordon Purcell, Chris Marrinan και J. Adam Walters, σε συνδυασμό με τα υψηλότατα production values δημιουργούν ένα θαυμάσιο αισθητικό αποτέλεσμα. Τα comics της Heroic Publishing δεν απευθύνονται στο μέσο superhero fan. Είναι βγαλμένα από μια άλλη εποχή και θυμίζουν έντονα golden age στην απλότητα και την αμεσότητα των σεναρίων και στους ξεκάθαρους διαχωρισμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό. Αν νοσταλγείτε πιο αθώες και αγνές εποχές στα υπερηρωικά comics, τότε δεν θα μετανιώσετε αν δοκιμάσετε κάποιες από τις σειρές της εταιρίας. (A)

FLIGHT PRIMER (Kibuishi/Parker, Image Comics)
Η Image αποφάσισε φέτος να προσφέρει για το Free Comic Book Day ένα sampler από τα δύο volumes της δημοφιλούς ανθολογίας FLIGHT. Το πρόβλημα είναι πως παρείναι "sampler". Μία μόνο ολοκληρωμένη ιστορία από κάθε volume, μοιάζει κυριολεκτικά με σταγόνα στον ωκεανό, καθώς δεν μπορεί να αποτελέσει κριτήριο για τη συνολική ποιότητα των ανθολογιών που περιέχουν δεκάδες ιστορίες από μια πλειάδα διαφορετικών και απόλυτα ξεχωριστών δημιουργών. Προσωπικά, μου άρεσαν και οι δύο ιστορίες που περιέχονται στο sampler. Το "Copper - Maiden Voyage" του Kazu Kibuishi είναι κυριολεκτικά ένα καρτουνιστικό επίτευγμα, με τον δημιουργό να επιδεικνύει άριστες τεχνικές ικανότητες σε όλους τους τομείς της δημιουργίας ενός comic, από το layout και το design μιας σελίδας, μέχρι το lettering. Στο "The Robot And The Sparrow", ο δημιουργός Jake Parker μας δείχνει πόσο εύκολο είναι στα χέρια ενός ταλαντούχου ανθρώπου να μετατραπεί μια μικρή ιστορία comics σε ποίηση. Υπέροχα γλυκό και τρυφερό, με αλάνθαστο storytelling και έξοχο coloring, το "The Robot And The Sparrow είναι ένα πραγματικό διαμάντι στον χώρο των short stories. Παρά το υψηλό επίπεδο των δύο ιστοριών που περιέχονται στο μικρό αυτό sampler, δεν είμαι ακόμη σίγουρος πως θα ήθελα να αγοράσω τα δύο volumes του FLIGHT. Χρειάζονταν ίσως πέντε-έξι σελίδες όπου θα υπήρχε η πλήρης λίστα των συντελεστών των δύο ανθολογιών καθώς και ένα -έστω μικρό- δείγμα της δουλειάς τους. (A+ για την ποιότητα, C ως promotional item)

DEVIL'S DUE FREE COMIC BOOK DAY 2005 (Various, Devil's Due Publishing)
Τριπλό sampler από την ανερχόμενη Devil's Due, με ιστορίες από τα G.I.JOE, DEFEX και DARKSTALKERS. Για το DEFEX των Marv Wolfman και Stefano Caselli έχω ξαναπεί τη γνώμη μου. Πιστεύω πως ξεκίνησε καλά, αλλά μετά από μερικά μόλις τεύχη άρχισε να χάνει το focus του. Δεν είναι πάντως κακό comic και δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να το δοκιμάσει κανείς, έστω και μόνο για το θαυμάσιο artwork του Caselli. Το G.I.JOE των Brandon Jerwa και Tim Seeley είναι σίγουρα καλύτερο από όσα G.I.JOE είχα διαβάσει ως πιτσιρικάς από τη Marvel (δεν ήταν και πολλά) και παρόλο που δεν υπήρξα ποτέ fan της σειράς (ούτε του cartoon, ούτε των παιχνιδιών), το συγκεκριμένο δείγμα θα αποτελούσε καλή αφορμή για να δοκίμαζα τον τίτλο, αλλά αυτό το είχα αποφασίσει ούτως ή άλλως με τον ερχομό του "φίλου" Joe Casey με το promotional Zero Issue που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Για το DARKSTALKERS τι να πω; Το σχέδιο του Alvin Lee είναι πραγματικά ΕΚ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ, αλλά μη έχοντας διαβάσει ποτέ στο παρελθόν κάποιο τεύχος της σειράς (και έχοντας παντελή άγνοια από video games) ομολογώ πως δυσκολεύτηκα να παρακολουθήσω την ιστορία. Not my cup of tea, I guess. (B+)

IMPACT UNIVERSITY (Various, Impact Books)
Η Impact Books είναι ένα imprint της εκδοτικής F+W Publications, το οποίο εκδίδει, ως επί το πλείστον διάφορα "How To..." books σχετικά με τα comics. Το συγκεκριμένο sampler λειτουργεί ως ένας πολύ καλός promotional κατάλογος για τα περισσότερα από τα items της εταιρίας, με έξυπνα και περιεκτικά δείγματα που καθιστούν άμεσα σαφές για τον αναγνώστη, το κατά πόσο μπορεί να τον ενδιαφέρει το κάθε ένα από τα βιβλία. Με τη Lea Hernandez να αποκαλύπτει τα μυστικά του Manga artwork, τον Dick Giordano να διδάσκει ανατομία, προοπτική και inking όπως μόνο αυτός ξέρει, τον Peter David να εξηγεί τους βασικούς κανόνες της συγγραφής σεναρίων, τον Vince Giarrano να παραθέτει ένα δυναμικό crash course στο storytelling, τον David Okum να παρουσιάζει ένα έξογο coloring tutorial και τον Will Eisner να είναι απλά... ο Will Eisner, νομίζω πως το πανεπιστήμιο της Impact θα έπρεπε να ασφυκτιά από τα χιλιάδες applications των υποψήφιων σπουδαστών. (Α+)

MARVEL ADVENTURES (Dezago/O' Hare/Fridolfs, Marvel Comics)
Το Free Comic Book Day offering της Marvel Comics είναι, όπως και αυτό της DC, reprint από ένα all-ages comic, κάτι που ήταν μάλλον αναμενόμενο. Το απρόσμενο ήταν πως το MARVEL AGE SPIDER-MAN TEAM-UP (αυτός ήταν ο original τίτλος του comic) είναι αρκετά καλό. Ο Todd Dezago, κρατώντας το βασικό plot από το AMAZING SPIDER-MAN #1 με το πρώτο meeting του Spidey με τους Fantastic Four, δημιουργεί μια φρέσκια ιστορία που μπορεί άνετα να "πιάσει" τους νέους αναγνώστες, χωρίς παράλληλα να αποτελεί και "ντροπή" στα μάτια των παλιών. Το σκίτσο του Michael O' Hare θα μπορούσε ίσως να είναι λίγο λιγότερο cartoony, αλλά έχει καλή αίσθηση του storytelling και δυναμικές σκηνές δράσης. Μοναδικό μειονέκτημα, το απίστευτα "ψόφιο" coloring, που με κάνει να πιστεύω πως τα produstion values σε αυτό το νέο line της Marvel δεν είναι και πολύ υψηλά, κάτι που μάλλον επιβεβαιώνει τους φόβους του Αρμένη περί "αρπαχτής". (Α-)

MORTAL COILS PRESENTS... FREE BODIES (A. David Lewis & Various, Caption Box)
Oh my God! This is a fucking masterpiece!!! Δεν είχα διαβάσει ποτέ στο παρελθόν κάποιο τεύχος από το MORTAL COILS του A. David Lewis και μετά την ανάγνωση αυτού του sampler, αισθάνομαι πολύ άσχημα για αυτό. Ο Lewis είναι -και το λέω με πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας των λέξεων- η πιο αυθεντικά φρέσκια συγγραφική φωνή που έχω συναντήσει στα comics από την εποχή που ξεκίνησε ο Dave Lapham το STRAY BULLETS! Και οι δύο ιστορίες που παρουσιάζει σε αυτό το τέυχος, το "Godpoint" σε σχέδιο της πολλά υποσχόμενης, Taki Soma και το "Pit Stop (Redux)" με το θαυμάσιο wash artwork του Chris Srnka, είναι πραγματικά αριστουργήματα που συνδυάζουν το μεταφυσικό με την καθημερινότητα, την πραγματικότητα με τη φαντασία, το μυστήριο με το συναίσθημα και όλα αυτά με μια εξόχως σουρεαλιστική διάθεση που κάνει την όλη εμπειρία μοναδικη. Δεν μπορώ να δώσω υψηλότερο recommendation. Αναζητήστε οτιδήποτε έχει τον τίτλο MORTAL COILS ή φέρει την υπογραφή του A. David Lewis. I know I will! (A+)

RONIN HOOD OF THE 47 SAMURAI (Amano/Rousseau/Faucher, Beckett Comics)
Ακόμη ένα θαυμάσιο comic από την εταιρία με τα υψηλότερα production values, το καλύτερο grade point average ανάμεσα στα comics που εκδίδει και την υψηλότερη αναλογία ποιότητας/τιμής που μπορεί να βρει κανείς στα comics σήμερα. Η Beckett Comics είναι ίσως η κορυφαία εκδοτική comics αυτήν την εποχή, κάτι που ελπίζω να διατηρηθεί και μετά τη "συγχώνευση" με την Image. Το RONIN HOOD OF THE 47 SAMURAI είναι αυτό που θα ήταν το SAMURAI: HEAVEN & EARTH της Dark Horse, αν δεν είχε τόσους mainstream περιορισμούς και δεν έδινε τόση βάση στο gloss που χαρακτηρίζει τα superhero aesthetics. Κοινώς, είναι το SAMURAI: HEAVEN & EARTH χωρίς το CrossGen influence. Ο συγγραφέας Jeff Amano χτίζει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, όσο και περίπλοκη, ιστορία με πολλούς πρωταγωνιστές και ακόμη περισσότερους supporting characters, δείχνοντας πως γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενο του. Το σχέδιο του Craig Rousseau δένει άψογα με το "επικό" σενάριο του Amano και προσδίδει στους χαρακτήρες και το σκηνικό μια αίσθηση μεγαλοπρέπειας και εσωτερικής δύναμης. Το τεύχος περιέχει και δύο υπέροχα samples από δύο άλλα comics της Beckett. Το FADE FROM GRACE, που γράφει και σχεδιάζει ο Amano, διεκδικεί, μαζί με το INVINCIBLE του Robert Kirkman, τον άτυπο τίτλο του πιο πρωτότυπου και ενδιαφέροντος υπερηρωικού comic που εκδίδεται αυτήν την εποχή ενώ το BALLAD OF SLEEPING BEAUTY των Benson και Hawthorne είναι απλά το καλύτερο comics western που έχω διαβάσει και ένα από τα καλύτερα comics των τελευταίων ετών. (Α+)

WALT DISNEY'S UNCLE SCROOGE (Barks, Gemstone Publishing)
Η Gemstone αποφάσισε να επανεκδώσει για το φετινό Free Comic Book Day την ιστορία του Carl Barks, "Only A Poor Old Man" που είναι και η πρώτη ιστορία με πρωταγωνιστή τον Uncle Scrooge... και δεν μπορούσε να κάνει καλύτερη επιλογή! Πρόκειται για μια ένα από τα κορυφαία δείγματα αφηγηματικής τελειότητας στην Ιστορία του μέσου και μια από τις κορυφαίες δουλειές ενός εκ των σημαντικότερων δημιουργών, του μοναδικού Carl Barks. Είναι εκπληκτικό πως ο Barks κατορθώνει, μεσα στις πρώτες κιόλας σελίδες, να διαμορφώσει και να παρουσιάσει με πλήρη σαφήνεια την προσωπικότητα του νέου αυτού χαρακτήρα, ο οποίος έμελλε να ξεπεράσει σε δημοτικότητα τον "βετεράνο" ανιψιό του, Donald. Ακόμη πιο εκπληκτικό, όμως, είναι το πόσο έχουν αντέξει οι ιστορίες του Barks στο πέρασμα του χρόνου, διαθέτοντας ένα timeless quality που τις κάνει να μοιάζουν φρέσκιες και να είναι relevant για όλους τους αναγνώστες, όλων των ηλικιών εδώ και πολλές δεκαετίες. (Α+)

KEENSPOT SPOTLIGHT 2005 (Various, Keenspot Entertainment)
Για το συγκεκριμένο Free Comic Book Day item θα πρέπει να περιμένετε μερικές μέρες μέχρι την ερχόμενη Τρίτη. λόγω του μεγάλου όγκου αλλά και των πολλών διαφορετικών δημιουργών που συμμετέχουν, νομίζω πως του αξίζει ένα "κανονικό" review.

Master Of The Obvious

...Takes another week off. Την επόμενη βδομάδα, με σαφώς λιγότερα reviews (I hope), θα προσπαθήσω να ετοιμάσω κάτι καλό.

Sak's DVD Player

Οι μοναδικές ταινίες που κατάφερα να δω αυτήν την εβδομάδα ήταν το NOTTING HILL (για το οποίο δεν θα πω κάτι, καθώς είμαι βέβαιος πως όποιος ήθελε να το δει θα το έχει δει ως τώρα) και μια απίθανη μπι-μουβιά στο Filmnet που λέγεται WANNABES και εξιστορεί τις περιπέτειες μιας παρέας νεαρών Ιταλό-Αμερικανών που συνειδητοποιούν ότι δεν αντέχουν να συνεχίσουν να δουλεύουν για το μεροκάματο ως γκαρσόνια και αποφασίζουν να γίνουν bookmakers και να χωθούν -με διάφορους τρόπους- στις δουλειές της τοπικής Μαφίας. Πολύ διασκεδαστικό, με ενδιαφέρουσες ερμηνείες από γενικώς άγνωστους ηθοποιούς, πιστεύω πως αξίζει να ψάξετε να το βρείτε (αν και είμαι βέβαιος πως δεν θα είναι και τόσο εύκολο).

TV Or Not TV

Τα γνωστά καλά πράγματα στην τηλεόραση και αυτήν την εβδομάδα... FEAR FACTOR (πλεόν μου έχει γίνει σχεδόν ψύχωση - I must be a pretty lowlife human being), BEWITCHED (simply marvelous), μπαλίτσα (α, ρε Milan, γαμώ το κέρατο σου!) και -σπανιότατα- ειδήσεις.

Αποπειράθηκα για πρώτη φορά να δω το ALIAS (με τη θεά Jennifer Garner) στον ANT1, αλλά μεταξύ μας, βαρέθηκα. Λίγο οι επιτηδευμένα "γρήγοροι" ρυθμοί στα action sequences, λίγο το γεμάτο τρύπες plot, με έκαναν να χάσω το ενδιαφέρον μου σχεδόν στα μισά του επεισοδίου.

Όσο για το 24 (επίσης στον ANT1), τα επεισόδια που έχει βάλει ως τώρα τα έχω δει. Νομίζω πως το επόμενο επεισόδιο πρέπει να είναι το πρώτο "καινούργιο" για μένα. I'll get back to you on that.

Συνεχίζω τις απελπισμένες προσπάθειες να παρακολουθήσω το DREAM SHOW στον Alpha, αλλά το γαμημένο, κυριολεκτικά δε βλέπεται. Το συνολικό "ταλέντο" που έχει μαζευτεί στο πολυτελές σπίτι που έχει χτίσει ο Κοντομηνάς δεν φτάνει ούτε για ημι- αξιοπρεπή μαθητική παράσταση. Χάλια μαύρα. Κανένα ενδιαφέρον δεν παρουσιάζει και το "reality" κομμάτι του πράγματος, με τους "φοιτητές" να βγαίνουν προς τα έξω ως οι πιο ξενέρωτοι άνθρωποι του πλανήτη (αν και είμαι βέβαιος πως ο "master" Ανδρεας Μικρούτσικος θα βάλει το χεράκι του σε αυτόν τον τομέα).

Το πιο φοβερό στην υπόθεση του DREAM SHOW είναι πως ο Alpha (δηλαδή ο Κοντομηνάς) έχει επενδύσει τρομερά λεφτά σε αυτό το project, το οποίο μέχρι στιγμής μοιάζει να είναι "κουτσό άλογο". Αν δεν ανέβουν γρήγορα τα νούμερα της τηλεθέασης (πράγμα δύσκολο), προβλέπω να πέφτουν κεφάλια στο κανάλι.

Δυστυχώς είδα και ένα επεισόδιο από το πολυβραβευμένο DESPERATE HOUSEWIVES, όπου επιβεβαιώθηκαν όλοι οι φόβοι που είχα διαβάζοντας τα reviews και τα άρθρα που έχουν γραφτεί σχετικά με τη σειρά. Αν είστε άντρας και σέβεστε τον εαυτό σας, καλύτερα να μην το αποτολμήσετε.

Real World

Αν αναρωτιέστε γιατί δεν έγραψα τίποτε στο TV section για το θρίαμβο της Έλενας Παπαρίζου στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, είναι γιατί το φύλαγα για εδώ. Νομίζω πως ένα γεγονός που υπήρξε πρώτο θέμα σε τηλεόραση, εφημερίδες (ακόμη και αθλητικές!!!), ραδιόφωνο και περιοδικά και που έκανε τόσο κόσμο να βγει στους δρόμους, αξίζει να θεωρηθεί "real world" subject.

Οι διαπιστώσεις μου είναι οι εξής:

1) Το τραγούδι MY NUMBER ONE είναι ένα απαράδεκτο τραβεστί-pop κομμάτι, που γίνεται ακόμη χειρότερο με τις πολλές επαναλήψεις.
2) Η Έλενα Παπαρίζου δεν είναι τόσο ωραία όσο προσπαθούν να μας πείσουν τα media.
3) Τα περισσότερα τραγούδια στο διαγωνισμό της Eurovision είναι για τα μπάζα...
4) ...αλλά ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως το glam rock (δεν θυμάμαι τον τίτλο) των WigWam από τη Νορβηγία και -σε μικρότερο βαθμό- το αφάνταστα "κολλητικό" COOL VIBES των "πιπινακίων" Vanilla Ninja που τραγούδησαν για την Ελβετία (αν και Εσθονές).
5) Οι Έλληνες ψάχνουν αφορμή για να πανηγυρίσουν και να βγουν στους δρόμους υιοθετόντας -με απίστευτο ζήλο- τη νοοτροπία της μάζας.
6) Τα ελληνικά κανάλια έχουν τη μοναδική ικανότητα να ξεχειλώνουν με δεκάδες διαφορετικούς και απίστευτα ξεδιάντροπους τρόπους την κάθε ελληνική επιτυχία (και "επιτυχία").
7) Ο Σταμάτης Κραουνάκης αδυνατεί, προφανώς, να δει την προσωπική του κατάντια και ασχολείται με την χάλια των άλλων.
8 ) Η Πασχαλίδου δεν ξέρει να μετράει (3Χ12=36, γλυκιά μου - με 38 ψήφους διαφορά, ασφαλώς η Παπαρίζου είχε κερδίσει πριν να ψηφίσουν οι τρεις τελευταίες χώρες).

Τα επτά πρώτα τα γνώριζα ήδη. Το όγδοο το υποψιαζόμουν. Τι μου προσέφερε η φετινή Eurovision; Περίπου ότι και η περσινή, ένα mildly entertaining Σαββατοβραδο. Could be worse.

Final Word
Μόλις γύρισα το βλέμμα μου στην τηλεόραση και η Παπαρίζου λέει στον Χατζηνικολάου πως δεν αισθάνεται ότι είναι εκπρόσωπος της Ελλάδος, αλλά πως είναι απλά ένα κομμάτι από το pop τραγούδι. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα με κάλυψε...