Οι τελευταίες δύο μέρες ήταν ψιλό-εφιαλτικές για όλους εμάς στο COMICDOM. Κυριολεκτικά, ότι μπορούσε να πάει στραβά... πήγε! Κείμενα που δεν έρχονταν στην ώρα τους, φωτογραφίες που έμοιαζε αδύνατο να βρεθούν, κακές συνεννοήσεις, e-mails που δεν έφταναν ποτέ στον προορισμό τους, λάθη στο formatting των news που είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας πανικός στην κεντρική σελίδα του site για λίγες ώρες... Γενικά, χαμός!

Αυτό που με εντυπωσίασε όμως είναι το πόσο ψύχραιμα αντιμετωπίσαμε όλοι την "κρίση" αλλά και το πόσο γρήγορα και -σχετικά- ανώδυνα λύσαμε τα προβλήματα.

Θα χαρακτήριζα το τελευταίο διήμερο, μια ίωση που έκανε τον κύκλο της.

Είμαστε καλά. Προχωράμε...

Last Week In Comicland

Η Marvel επιστρέφει στο αγαπημένο της μέρος... στο δικαστήριο! Η εταιρία που έχει κάνει περισσότερες μηνύσεις από οποιαδήποτε άλλη στην ιστορία του entertainment industry, ξαναχτυπά. Αυτή τη φορά, ο στόχος είναι η Sony αλλά και η Revolution Studios ως παραγωγοί της ταινίας ZOOM στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tim Allen και είναι βασισμένη στο comic ZOOM'S ACADEMY FOR THE SUPER-GIFTED του Jason Lethcote. Ο λόγος για τη μήνυση (στην οποία η Marvel "συνεργάζεται" με την Fox); Το concept παραείναι κοινό με αυτό των X-Men (of course it is you morons - it's a fuckin' parody!!!), ενώ -σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Marvel- το σενάριο της ταινίας μοιάζει υπερβολικά με αυτό της ταινίας των X-Men. Εντελώς αναπάντεχα -ή εντελώς προβλέψιμα, ανάλογα με το level κυνισμού που διαθέτει κανείς- δεν είναι ξεκάθαρο από την πλευρά των εναγόντων, με ποιό από τα δύο X-Men movies υπάρχει η υποτιθέμενη ομοιότητα. Επίσης, σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες, η ημερομηνία που κάνει πρεμιέρα το ZOOM'S ACADEMY είναι κοντά σε αυτή του X3, κάτι που έχει ως σκοπό να "χειραγωγήσει την αγορά και να κλέψει τον χρόνο, τον κόπο και την προσπάθεια που επένδυσε η Marvel στους X-Men" (Μeaning... what, exactly? Αυτή είναι μια πάγια τακτική των studios στην Αμερική και ποτέ πριν δεν είχε προκληθεί τόσος ντόρος). Σε τελική ανάλυση, αν η Marvel (και η Fox - don't forget Fox) φοβάται πως μπορεί να χάσει "πελατεία" από το -παγκοσμίως άγνωστο- ZOOM'S ACADEMY, τότε μάλλον δεν έχει και πολύ εμπιστοσύνη στο προϊόν της (και με όσα έχουν συμβεί ως τώρα με τις διαρκείς αλλαγές στο σενάριο και τις απανωτές παραιτήσεις σκηνοθετών... μάλλον καλά κάνει!).

Στη DC έχουν κόλλημα τώρα τελευταία με τους "νέους ρόλους". Την περασμένη Πέμπτη (οριακά δεν το πρόλαβα για το προηγούμενο SLEDGEHAMMER) είχαμε τις ανακοινώσεις για τον εκτενέστερο ρόλο του Geoff Johns στην εταιρία, με το δημοφιλή συγγραφέα να αναλαμβάνει πλέον τα καθήκοντα του "Γενικού Κουμανταδόρου" (σύμφωνα με την εταιρία θα είναι κάτι σαν "editorial consultant", χωρίς όμως επίσημο τίτλο - crystal ball says... not yet) που θα έχει ως στόχο τη διατήρηση της πλήρους συνοχής του post-Crisis DC Universe (INFINITE CRISIS, that is). Ο Dan Di Didio, που ανέλαβε -όπως αναμενόταν- την ανακοίνωση, φρόντισε να ξεκαθαρίσει πως ο Johns δεν θα είναι "continuity cop", ασχέτως αν αυτό ακριβώς διαφαίνεται με βάση τις παραμέτρους που έχουν τεθεί ως τώρα (Geoff Johns as Bob Rozakis? - say it ain't so!), ενώ δεν παρέλειψε να ευλογήσει και τα γένια του, λέγοντας πως αρχικά ο Johns ήθελε να κάνει αυτή τη δουλειά αμμισθί, ως side-project, αλλά ο ίδιος ο επέμενε να υπάρχει αποζημίωση για τον κόπο του συγγραφέα. Δεν βγήκαν και πολλά juicy stuff από τις δηλώσεις των Johns και Di Dio επί του θέματος, με τη μοναδική ανακοίνωση που είχε ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον να είναι αυτή που ενέπλεκε τον Grant Morrison πιο έντονα στα "καθημερινά" του DC Universe.

Πριν προλάβουν όμως να αρχίσουν καλά-καλά οι φήμες και οι υποθέσεις, οι Di Dio και Morrison φρόντισαν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους και μίλησαν αναλυτικά (όσο αναλυτικά μπορούν να μιλήσουν δύο άνθρωποι που έχουν το "tease" μέσα τους) για τις καινούργιες ευθύνες του bald-headed genius στο core DC Universe. Δεν θέλω να πω πολλά για το συγκεκριμένο θέμα, καθώς ακόμη δεν υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες, αλλά προσωπικά -παρά τις πολλαπλές και συνεχείς απογοητεύσεις που έχω "φάει" από τον Morrison τα τελευταία χρόνια- αναμένω τις εξελίξεις με πολύ ενδιαφέρον. Αυτό που φαίνεται για την ώρα είναι πως ο Morrison θα λειτουργεί σαν developer νέων projects που θα είναι βασισμένα σε παλιούς και ψιλό-ξεχασμένους χαρακτήρες του DC Universe. Ακόμη και αν το SEVEN SOLDIERS δεν είναι ως τώρα το "αριστούργημα" που περιμέναμε, ο πρώτερως έντιμος βίος του Morrison σε άλλα παρεμφερή projects (DOOM PATROL, ANIMAL MAN) αφήνει πολλές ελπίδες - αλλά δημιουργεί και πολύ μεγάλες προσδοκίες. Only time will tell, I guess.

Ελπίζω να μην περιμένατε να σχολιάσω τη συνέντευξη του Avi Arad στο MTV σχετικά με τα επερχόμενα Marvel Movies. Το θέμα πλέον δε με αφορά ούτε καν σε επίπεδο εγκυκλοπεδικού ενδιαφέροντος (no more superhero movies, please!!!).

Για τα συμπεράσματα μου από τα νούμερα πωλήσεων των Marvel και DC για το Μάιο, διαβάστε λίγο παρακάτω στο Master Of The Obvious.

Review City

Την επόμενη Πέμπτη θα ετοιμάσω κάτι ψιλό-special για το review section του SLEDGEHAMMER. Ελπίζω μόνο να καταφέρω να το οργανώσω. Σε αντίθετη περίπτωση θα το δείτε σε δεκαπέντε μέρες.

ACTION COMICS #826 (Simone/Byrne/Nelson, DC Comics)
Το πρώτο storyline της Gail Simone και του John Byrne στο ACTION COMICS ολοκληρώθηκε και η συνολική εκτίμηση είναι μάλλον θετική. Το σχέδιο του Byrne είναι σαφώς βελτιωμένο σε σχέση με τις τελευταίες του δουλειές -αν και σε αυτό έχει προφανώς βοηθήσει πάρα πολύ το inking του εξαιρετικού Nelson- ενώ η Simone μοιάζει να έχει πιάσει καλά το νόημα του Superman και γράφει τον -με διαφορά- πιο "in character" Man Of Steel εδώ που έχουμε δει εδώ και μια δεκαετία. Πανέξυπνη η ιδέα του σχιζοειδούς villain με τις ανεξέλεγκτες προσωπικότητες, ενώ πολύ ενδιαφέροντα είναι και τα subplots που χτίζονται και σχετίζονται περισσότερο με τη Lois Lane. Το ACTION COMICS της Gail Simone και του John Byrne δεν είναι σε καμία περίπτωση "great literature", αλλά είναι ένα αφάνταστα ψυχαγωγικό υπερηρωικό comic, χωρίς ψευδαισθήσεις μεγαλείου. (A-)

BATMAN: DARK DETECTIVE #3 (Englehart/Rogers/Austin, DC Comics)
Things keep getting better! Κυριολεκτικά κάθε τεύχος του DARK DETECTIVE είναι καλύτερο από το προηγούμενο και έχει κάνει ακόμη και τους ψιλό-ενδοιασμούς που είχα στην αρχή να εξαφανίζονται με απίστευτη ταχύτητα. Επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια βλέπουμε τον Batman όπως πρέπει να είναι και -ακόμη σημαντικότερο- επιτέλους βλέπουμε τον Bruce Wayne όπως ΠΡΕΠΕΙ να είναι. Το ειδύλλιο με την Silver St. Cloud προχωρά γοργά (die decompression - die!!!) και πλέον δεν είναι το subplot που φαινόταν αρχικά πως θα είναι, αλλά το κεντρικό point της ιστορίας. This is the real Batman! All other superheroes are required to leave their spandex at the door! (A+)

JLA #115 (Johns/Heinberg/Batista/Farmer, DC Comics)
Διαβάζοντας αυτό το τεύχος έπιασα τον εαυτό μου να επανέρχεται σε αρκετά από τα προβλήματα που βρήκα και στο HOUSE OF M #1 (διαβάστε το review μου εδώ)... με ορισμένες διαφορές όμως. Αρχικά, οι Johns και Heinberg που συνυπογράφουν το σενάριο δεν είναι τόσο εξαρτώμενοι από το decompression όσο ο Brian Michael Bendis. Δεύτερο, δεν καταφεύγουν σε κινήσεις φτηνού συναισθηματισμού, μόνο και μόνο για να ταράξουν τα κοιμώμενα feelings των fanboys. Τρίτο και πιθανότατα σημαντικότερο είναι πως το "μεγάλο ερώτημα" εδώ, μολονότι παραμένει σοβαρό ηθικό ζήτημα, τίθεται και αντιμετωπίζεται σε πολύ πιο πρακτική βάση, κάτι που -τουλάχιστον ως τώρα- δεν έχει συμβεί στο HOUSE OF M. Καλό comic; Χμμμ, έτσι κι έτσι. Καλύτερο από το HOUSE OF M #1; Αναμφισβήτητα. Αλλά αυτό δεν ήταν και δύσκολο. (B-)

A NIGHTMARE ON ELM STREET SPECIAL #1 (Pulido/Ryp, Avatar Press)
TEXAS CHAINSAW MASSACRE SPECIAL #1 (Pulido/Burrows, Avatar Press)
Remakes. Reworkings. Adaptations. Tributes. Πείτε τα όπως θέλετε. Τα δύο αυτά comics είναι βασισμένα στις ομώνυμες cult (σχεδόν μυθικών διαστάσεων) ταινίες τρόμου και παρόλο που δυσκολεύομαι να απαντήσω στο πόσο πιστά είναι απέναντι στα πρωτότυπα (έχω να δω και τις δύο ταινίες πάνω από 10 χρόνια), κρίνοντας τα ως comics -και μόνο- πρέπει να παραδεχτώ πως είναι πολύ καλά. Ολιγόλογο σενάριο από τον Pulido (για τον οποίο σπάνια βρίσκω κάτι καλό να πω) και εξαιρετικό artwork από τον ΘΕΟ Juan Jose Ryp και τον ολοένα και καλύτερο Jacen Burrows. Δεν θα προσπαθήσω να σας "πουλήσω" το σενάριο. Οι ταινίες αυτού του είδους, αλλά και η γενικότερη αισθητική και άποψη του Pulido είναι αυτό που λέμε "acquired taste". Θα σύστηνα, όμως, ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε να αγοράσει αυτά τα δύο comics, έστω και μόνο για το σκίτσο που είναι ισάξιο με τα καλύτερα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στα stands. (A)

SHANNA, THE SHE-DEVIL #5 (Frank Cho, Marvel Comics)
Σας αρέσουν οι εντυπωσιακές και πληθωρικές γκόμενες; Σας αρέσουν τα mindless action movies; Σας αρέσουν οι δεινόσαυροι; Στον Frank Cho αρέσουν όλα αυτά... και φαίνεται. Το SHANNA, THE SHE-DEVIL #5 είναι πραγματικά ένα από τα πιο ανεγκέφαλα comics που έχω διαβάσει τους τελευταίους μήνες. Παράλληλα όμως είναι και ένα από τα πιο εντυπωσιακά. Πραγματικό "eye candy"! Ίσως η σωστή ερώτηση θα έπρεπε να είναι "σας αρέσει ο Frank Cho"; Αν η απάντηση είναι θετική, τότε κατά πάσα πιθανότητα έχετε ήδη αγοράσει αυτό το τεύχος. (B+)

STRAY BULLETS #38 (Dave Lapham, El Capitan)
Όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές στο παρελθόν -και δεν πρόκειται να βαρεθώ ποτέ να λέω- το STRAY BULLETS είναι ένα από τα καλύτερα comics των τελευταίων δεκαπέντε ετών και ο Dave Lapham είναι ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς δημιουργούς στην ιστορία του μέσου. Κάθε τεύχος του STRAY BULLETS μπορεί να διαβαστεί σε δύο επίπεδα: Ως αυτοτελής ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος, που αποτελεί ένα μικρό crime-noir αριστούργημα ή ως ένα κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου παζλ που διαθέτει την σχεδόν μοναδική ιδιότητα να παράγει διαφορετική εικόνα ανάλογα με τον τρόπο που θα συνθέσεις τα τμήματα του. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι. (Α+)

VAMPIRELLA SUMMER SPECIAL #1 (Various, Harris Comics)
Το SUMMER SPECIAL της cult favorite ηρωίδας είναι στο ίδιο υψηλό επίπεδο με όλα τα τεύχη του -μας άφησε χρόνους- VAMPIRELLA COMICS MAGAZINE. Συνεντεύξεις (Christian Bale, Sherri Moon Zombie), reviews (για comics, κινηματογράφο, μουσική), previews (exclusive από το G.R.A.V.E. GRRRLS #2), άρθρα ποικίλου ενδιαφέροντος (από το νέο GHOST RIDER του Garth Ennis μέχρι τις πρωταγωνίστριες των ασιατικών φίλμ τρόμου και από τον Forrest J. Ackerman μέχρι το ολοκαίνουργιο graphic novel της Dawn Brown, RAVENOUS) και φυσικά comics short stories με πρωταγωνίστρια τη Vampirella. Δεν ισχυρίζομαι πως θα βρείτε το επίπεδο γραφής του COMICS JOURNAL, αλλά σίγουρα θα αισθανθείτε "χορτάτοι" από την πληθώρα υλικού και δεν θα απογοητευτείτε από το layout και τη γενικότερη αισθητική. Και για εμάς τους fans της Vampi, υπάρχει και η πολύ ευχάριστη ανακοίνωση της επιστροφής της ηρωίδας σε "full comics mode" σε μερικούς μήνες. Life is beautiful. (A)

Master Of The Obvious

Όπως είπα και λίγο πιο πάνω, στο σημερινό MOTO θα μιλήσω για τα νούμερα των δύο μεγάλων εταιριών για το μήνα Μάιο. Ή περίπου...

Αρχικά να ευλογήσω λίγο τα γένια μου (μόνο ο Dan Di Dio μπορεί να το κάνει;) και να υπενθυμίσω τι είχα γράψει στο SLEDGEHAMMER που είχε ανέβει στις 13 Ιανουαρίου (δυστυχώς το archive του pre-revamp COMICDOM δεν έχει ανέβει ολόκληρο για να σας linkάρω) με τίτλο "Looking Ahead In 2005". Here it goes:

Σε γενικές γραμμές, το 2005 μοιάζει να είναι η χρονιά της DC, με την Marvel απλά να μην μπορεί να ακολουθήσει τους ρυθμούς της μεγάλης της αντιπάλου. Είμαι βέβαιος ότι πολύ σύντομα η τεράστια διαφορά ποιότητας που χωρίζει εδώ και τουλάχιστον μια διετία τις δύο εταιρίες θα φανεί και σε επίπεδο πωλήσεων.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι... I told you so!

Μετά λοιπόν από αυτό το μικρό διάλειμμα αυτοϊκανοποίησης, ας προχωρήσουμε στο κυριότερο συμπέρασμα που βγαίνει από τα νούμερα του Μαΐου: Ο διπολισμός μεγαλώνει σε επικίνδυνο βαθμό.

Είχα πει και παλιότερα πως με τα μεγάλα crossovers, οι εταιρίες δεν αυξάνουν ιδιαίτερα τον πραγματικό αριθμό των αναγνωστών τους (και σε καμία περίπτωση δεν φέρνουν καινούργιο κόσμο στην αγορά), αλλά απλούστατα το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να συσπειρώνουν -παροδικά- το φανατικό τους κοινό, να κάνουν μικρές "ανταλλαγές πληθυσμού" μεταξύ τους και -φυσικά- να κλέβουν κόσμο από τα indies. Αυτό φάνηκε περίτρανα στα στοιχεία πωλήσεων του προηγούμενου μήνα, καθώς το συνολικό ποσοστό στο unit share των δύο εταιριών έφτασε στο 80,83% (!!!), που είναι και το μεγαλύτερο εδώ και επτά χρόνια. Για όσους μπορεί να μην καταλαβαίνουν τι σημαίνει 80,83% unit share (αν και είμαι βέβαιος πως όσοι αντέξατε να διαβάσετε μέχρι εδώ είστε αρκετά knowledgeable στην ορολογία της αγοράς), να το πούμε πιο απλά (και με κεφαλαία bold γράμματα, για έμφαση):

ΣΤΑ 100 COMICS ΠΟΥ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΜΕΣΟ COMICS STORE, ΤΑ 81 ΑΝΗΚΟΥΝ ΕΙΤΕ ΣΤΗ MARVEL ΕΙΤΕ ΣΤΗ DC.

Ξανά, γιατί μπορεί να μην έγινε απόλυτα αντιληπτό την πρώτη φορά (ας δοκιμάσουμε και μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς)

ΣΤΑ 100 COMICS ΠΟΥ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΜΕΣΟ COMICS STORE, ΤΑ 81 ΑΝΗΚΟΥΝ ΕΙΤΕ ΣΤΗ MARVEL ΕΙΤΕ ΣΤΗ DC.

Δεν ξέρω πως το βλέπετε εσείς, αλλά για μένα αυτό υποδηλώνει μια εντελώς άρρωστη και προβληματική αγορά.

Και αυτό είναι painfully obvious.

I Know It's Getting Ridiculous But The All-New (currently nameless) Section...

...is not ready yet! Αν δεν έχω καταλήξει κάπου μέχρι την επόμενη Πέμπτη, θα αξιοποιήσω αυτόν τον χώρο βάζοντας γυμνές φωτογραφίες του Frank Miller (ή του Σπύρου Ευάγγελου Αρμένη - email me to state your preference).

TV Or Not TV

Συνεχίζω ακάθεκτος να παρακολουθώ FIRST YEARS και FEAR FACTOR. Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω άλλες εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση, που να με συγκινούν ιδιαίτερα (and I’m trying, believe me - it’s true that TV sucks in the Summer). Αν δεν έχω κάτι καινούργιο την επόμενη βδομάδα (και οι πιθανότητες είναι συντριπτικά υπέρ του να μην έχω απολύτως τίποτα), θα ασχοληθώ με classic shows. Μη μου πείτε πως δεν θέλετε να δείτε μια λίστα με προτεινόμενες παλιές σειρές. (OK, who asked you?)

Real World

Πολύ κουβέντα γίνεται τις τελευταίες μέρες στο forum του COMICART για το θέμα της Στρατιωτικής Θητείας. Προσωπικά, δεν μπορώ να πω ότι πέρασα ιδιαίτερα καλά στο Στρατό (αλήθεια, υπάρχει κανείς νοήμων άνθρωπος που να μπορεί να ισχυριστεί πως πέρασε καλά στο Στρατό;), αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν και η πιο τραυματική εμπειρία της ζωής μου (όποιος ισχυρίζεται πως ο Στρατός ήταν η χειρότερη εμπειρία της ζωής του, είτε ήταν πολύ άτυχος, είτε λέει ψέματα για να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του, ή πολύ απλά δεν έχει και πολλές εμπειρίες).

Ο στρατός είναι απλά ένα πολύ άσχημο πράγμα που το βιώνεις στο μέγιστο βαθμό την περίοδο που συμβαίνει, αλλά (αν δεν έχεις σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, ούτως ή άλλως) δεν σου αφήνει κατάλοιπα ή "κουσούρια" και λίγες βδομάδες μετά την απόλυση σου, μοιάζει να είναι κάτι που το είδες σε κακοσκηνοθετημένη ταινία.

Τώρα, για το κατά πόσο είναι χρήσιμο να υπάρχει Στρατός γενικά και -κυρίως- πόσο απαραίτητο είναι να διαρκεί η Θητεία τόσους πολλούς μήνες, σας παραπέμπω στο post του Δημήτρη Βανέλη (vandim, στο forum) στη σελίδα 24 του thread, με το οποίο συμφωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Final Word

Bite my lips and close my eyes
Take me away to paradise
Some say quit, or I’ll go blind
But it’s just a myth